Saturday, September 19, 2009

 

Güney Azerbaycan'ın Çağdaş Genc Kızları Ana Dilde Eğitim İstiyorlar

http://cagdasazerbaycanqadinlari.blogspot.com/



Güney Azerbaycanda, Genc kızlarımız mücadelinin en ön saflarında
"Türk`un Dili Resmi Olsun!"

Read more!
posted by 9/19/2009 12:05:00 PM

---

Friday, August 07, 2009

 

هشدار نسبت به اجرای حکم سنگسار یک زن در تبریز

میللی حرکت جمعه ۲ مرداد ۱۳۸۸:
رادیو زمانه:محمد مصطفایی، وکیل دادگستری نسبت به اجرای حکم سنگسار یک زن در تبریز هشدار داد.


آقای مصطفایی در وبلاگ شخصی خود نوشته‌است که در حال حاضر پرونده سکینه محمدی در لیست اجرای احکام تبریز است و امکان اجرای حکم سنگسار وجود دارد.


بنا به این گزارش سکینه محمدی از چهار سال پیش به اتهام «برقراری رابطه نامشروع» در زندان مرکزی تبریز به سر می‌برد.


این وکیل دادگستری می‌گوید: «دادگاه صرفآ با استناد به علم قاضی، بدون آن‌که جهات آن مشخص باشد و دادنامه صادره مستند و مستدل باشد حکم سنگسار سکینه محمدی را صادر کرده‌است.»


سکینه محمدی در دادگاه اولیه به تحمل ۹۹ ضربه شلاق تعزیری به اتهام داشتن رابطه نامشروع محکوم شد، اما دادگاهی که پنج ماه بعد برگزار شد، وی را به زنای محصنه محکوم کرد.


آقای مصطفایی با اعتراض به این روند قضایی می‌گوید که نمی‌توان یک نفر را به خاطر یک جرم یک بار تعقیب و در صورت اثبات، مجددآ تحت تعقیب قرار داد و تعقیب متهم در این پرونده توجیه قانونی ندارد.


محمد مصطفایی می‌گوید: «دادگاه صرفآ با استناد به علم قاضی، حکم سنگسار سکینه محمدی را صادر کرده‌است»

دو نفر از مستشاران دادگاه اعلام کرده‌اند: «در پرونده متهم نسبت به جرم زنای محصنه هیچ دلیل اثباتی شرعی و قانونی وجود ندارد و قرائن و شواهد موجود در پرونده هم طرق متعارف تحصیل علم نیستند.»


محمد مصطفایی با ارسال نامه‌ای به رئیس قوه قضائیه خواستار بررسی مجدد این پرونده و موافقت با درخواست عفو موکلش شده‌است. اعضای کمیسیون عفو و بخشودگی تاکنون دو بار درخواست عفو سکینه را رد کرده‌اند.


ارسال این حکم سنگسار به اداره اجرای احکام در حالی است که رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس شورای اسلامی چندی پیش از حذف مجازات سنگسار، در لایحه جدید مجازات اسلامی خبر داد.


به گفته وی این طرح به زودی برای تصویب نهایی در صحن علنی مجلس به رای نمایندگان گذاشته خواهد شد.


اجرای حکم سنگسار در ایران از سه سال گذشته تاکنون ممنوع اعلام شده است، اما برخی دادگاه‌ها در شهرهای ایران همچنان به صدور و اجرای احکامی از این دست ادامه می‌دهند.


دی‌ماه سال گذشته، دادگاهی در مشهد سه مرد را محکوم به سنگسار کرد که حکم آن‌ها در همان ایام به اجرا گذاشته شد.


خردادماه امسال نیز حکم سنگسار یک زوج جوان به نام‌های رحیم محمدی و کبرا بابایی در زندان تبریز توسط شعبه ۲۷ دیوان عالی کشور تأئید شد.

Read more!
posted by 8/07/2009 07:51:00 PM

---

Saturday, January 03, 2009

 

های- کوی سالمایین!

نیگار خیاوی

http://www.1001gece.blogfa.com/post-44.aspx

مین بیر گئجه:

نیگار خانیمدان یئنی بیر ایمئیل گؤردویومده، یئنی بیر شعر اوخویاجاغام دئیه دوشونوردوم... آنجاق دئیه­سن، ایندن بئله اونون یئنی­ یئنی یازمیش اؤیکولرینی اوخوماق هوسییله ایمئیل­لرینی آچاجاغام! آشاغیداکی اؤیکو، هم عرب الیفباسیندا، همی ده لاتین الیفباسیندا سیزین قارشینیزدادیر.

***

های- کوی سالمایین!

نیگار خیاوی

اريم ايدي، آروادي ايدي، من ايديم. گئتديک بانكا وام گؤتورمه­يه. سورو سورو آدام واریدي اوردا. هاميسی وام گؤتورمه­يه گلميشديلر اورا. اؤنجه تك به تكيمیزین ايكي آياق باش بارماغيمیزی سونرا ايكي ال باش بارماغيمیزی آخيردا دا آلينیمیزی نئچه يول قارا چئرنيله باتيريب اورا بورا باسديرتديرديلار. قانیمیز ، گؤز ياشیمیز و قولتوق تَریمیزدن ده نمونه آلدیتدیریب باخیب باخیب اييله­یندن سونرا بانک ایشچیلرینین هاميسي بارماغلارينی بورونلارينا سوخوب اييرنديلر. سودويوموزو، دودويوموزو و پوخ پوسوروموزون قاتیلیغینی دورولوغونو اؤلچوب بيچیب سالیب چیخاندان سونرا بیزی بولدئزئرنن ايته­لتديرديرديلر ايرلي. صداقت مداقتیمیزین اوریژیناللیغینی صاف صادقانه آفتافالارنان آفت زداليق ائله­يندن سونرا شرافت مرافتلریمیزی شيريملاتديرتدیلار بیربیرینه. تپه­دن ديرناغاجان نه­کی واریمیزدان فوتوکوپی چیخاتدیتدیریب آزمايش ائلتديرديرديلر. سونرا اييرمي بارماغیمیزین اييرميسيندن ده ايرمي يول امضا آلديرتديرديلار.



سحرین آلاتورانیندان قالخیب حاماملانیب اوزون ال ایچی کیمین قیرخمیش اريم، بانکین او باشیندان مني چاغيريب دئدي: نه­يه آدام كيمي دوروب باخيسان گل دئه داي منيم آرواديمسان.

دئديم: آغزیوین دانيشيغين بيل هااا. آدام اؤزونسن. قورخمورام كي، دييه­جه­یم داي ايندي.

من، یانی اریمین آروادی، اصلینده ائله منم . آما هردن آجیغا دوشنده، اؤزومو، اریمین آروادی سسله­ییرم.

هه، من اريمين آرواديني ايرَلي ايته­له­ييب، ديليم توتار توتماز دئديم: بععلي، من اريمين آروادييام.

دئديلر: گؤر گؤرمييبسن. ايندي سنه گؤرسه­دريك بو سؤز سنه نئچه­يه باخار.

دئديم: باش اوسته

دئديلر: ياخجي ، ياخجي، های-کوی سالما یالان یئره. قبول.

من اريمين داليندا، اريم ده منيم داليمين داليندا گيزلندیک.

دئديلر: محترم قويروق­قاباغلار! ايندي بويورون ايتيلين جهنمه. مداريكلريزه باخيب آراشديرتديراجاييق، سوروشدورتدوراجاييق. سورا گؤرك نولور اینشاالله.

هامیمیز اَییلیب اؤنجه قاباغیمیردا گؤیرن قویروغوموزا سورا دا بیربیریمیزه باخاندان سورا قارپينا قارپينا شيلاقلانديق ائولريميزه.



بير گون اريم سحرين آلاتورانیندان دوروب چايين آلتيني يانديریب دئدی: تئز اولون. جاماعات تؤکولوب واملاری آپاردیلار، بیز قالدیق.

ائودن چيخاندا اريم دئدي: آدديملاريزي آتا آتا يئريمه­يين هااا اوتا اوتا يئرييين. گؤز قويان زاد اولار.

اريمين آروادي یانی من، يئره چؤكوب آياغلاريني هاوایا میلله­ییب، اللريني ديزلرينه وئريب گؤتو گؤتو ايره­ليله­ييب، "بئله؟" دئدي.

من آرخاسي اوسته يئره اوزانيب چاليغلاديم: بو نئجه­­دی، بَينللر گؤره­سن؟

اریم دئدی، قالیب آللها.

بانکین قاباغی زوم به زوم آدام ایدی. جاماعات مؤژ وئریردی. ایینه آتماغا یئر یوخ ایدی. آرا- مارالاردان سوخولا سوخولا اؤزوموزو ایچری دورتوب اوجا سسله دئدیک: سلام آغای چتین­یول! بیز حاضیریق بویورون!

بوینوموز اوتوماتیک ایشه دوشوب باشلادی بورولماغا. آردینجا، گؤزوموز ده اووولوب اووولوب آغای چتین یولون هریئرینه زیللندی. اریمین آغزی اسه- اسه ترپشدی: آلله سیزی بیزه چوخ گؤرمه­سین. بویورون بو فیشلریمیز فیش، هامیسینا آلنیمیزی دابانیمیزی باسیب امضالامیشیق امضا. بو دا دیشلریمیز، هامیسینی چکدیریب آتدیق دیشلریمیز.

ایکیمیز ده تئز توو، بارماغیمیزی قولاغیمیزا سوخوب آغزیمیزی چووال آغزی تکی آغای چتین­یولون اوزونه آچدیق.

آغای چتین­یول آغای قوزبئتزاده-­نی چاغیریب آغزیمیزی آچدیرتدیردی. باخیب باخیب دئدی: من بئله دئمه­میشدیم کی.

من "باش اوسته" دئییب، چکیلیب دوردوم دالدا.

اریمین آروادیلا اریم نیققانا نیققانا تلیسی ایره­لی چکیب دئدیلر: باش اوسته. بویورون بو دا بویوردوغوز سندلر بیر تلیس.

آغای قوزبئتزاده باخیب باخیب بیردن باغیردی: دینمه! بوردا سوروشان منم. دییه­سن سیز هله ار- آرواد مَر- آروادسیز هه گَرک؟

اریم بوروق بوینونون اوستونده بوللانان باشینی ائندیریب "آختارما!" دئدی.

آغای چتین­یول، "نئجه کی آختارما"، دئدی، " آی ضیدی بانک! خاریجی بانکلار دویوروب هه سنی، ایرتیباطداسان هله؟ منیم بئینیمه گیرمک ایستیسن گرک هه؟"

اریم دئدی: بلی خئیر، جمی 70 متیردی. خئیر، هله قباله­سی آروادیمین آدینا یازیلاجاق باش اوسته اوننان سورا آیدا بیر یول.

سونرا بوینونو آغای چتین­یولون قاباغینا ائندیریب، "باس بورا بعععلی" دئدی.

آغای قوزبئتزاده دئدی: فیکر ائله­میرم خییاوانا ایشییه متعهد.

آغای چتین­یول دئدی: گرک سرهنگ دارتینان­لا سرقورد قارپینان دا نظرلرین کتبن و کامپیوترن سرلشکر هاراقووان­-ا ایبلاغ ائلییه­لر کی، دیوانِ عالیِِ اوصول و قَنوات کومسیونا بوراخا برکدن شورایِ شکایتبازلارا شوربا قیزدیرا قابلامادا خاریجی قوناقلار...

من، یانی همین اریمین آروادی آتیلیب قاباغا: "باش اوسته باش اوسته. اللریز آغریماسین. آلله دؤولته عؤمور وئرسین" دئدیم.

اَییلیب آرالاردان سوخولا سوخولا اؤزوموزو کوله­له­ییب بانکدان سالدیق ائشییه. "ایندی نئینه­یک"، اریم دئدی.

"هئشزاد" دئدیم، "گئدک اؤزوموزو آتاق ماشین آلتینا برکدن گرک"

اریم دئدی: اوندا گل دوراق بوردا گؤرک فرلی باشلی ماشین گلر شانسیمیزدان؟

دئدیم: جهنمه گلمه­سین تونه گلمه­سین به دؤولت او اوجالیغدا کؤرپولری کیمنن اؤترو سالدیریب.

اریم الی آلنیندا اوزاغا باخا باخا قاماشان گؤزلریله گولوب دئدی: نئجه­دی، گؤر بَیه­نیسن او قارا ماکسیمانی گرک؟

"هه" دئدیم، " من زاد ایستیرم تویوتابئنز".

"بس اوشاقلار؟" اریم دئدی.

"اولارا دئمیشم بیز یوبانساق قوناق اوتاغیندا دیب گنجه­ده چینی کاسانین آلتیندا­کی سیچان داواسیندان شوربا قیزدیریب یئسینلر گرک." من دئدیم.

تبریز، 1387 مرداد



ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ



Hay-küy salmayın!

nigar xiyavi



Ərim idi, arvadı idi, mənidim. Getədik banka vam götürməyə. Sürü sürü adam varıdı orda. Hamısı vam götürməyə gəlmişədilər. Öncə tək bə təkimizin iki ayaq baş barmağımızı sonra iki əl baş barmağımızı axırda da alınımızı neçə yol qara çernilə batırıb ora bura basdırtdırdılar. Qanımız, göz yaşımız və qoltuq tərimizdən də numunə aldıtdırıb baxıb baxıb iyliyəndən sonra bank işçılərinin hamısı barmağlarını burunlarına soxub iyrnədilər. Südüyümüzü, düdüyümüzü və pox püsürümüzün qatılığını duruluğunu ölçüb bıçıb salıb çıxandan sonra bizi boldezernən itələtdirtdilər irləi. Sədaqət mədaqətimizin orijinallığını saf sadiqanə aftafalarnan afət zudalıq eləyəndən sonra şərafət mərafətlərimizi şırımlatdırtdılar. Təpədən dırnağacan nəki varımızdan fotokopi çıxatdıtdırıb azmayiş eltədirdirdilər. Sonra iyirmi barmağımızın iyirmisindən də iyirmi yol imza aldırtdırdılar.



Səhərin alatoranından qalxıb hamamlanıb üzünü əl içi kimin qirxımış ərim, bankın o başından məni çağırıb dedi: nəyə adam kimi durub baxısan gəl de day mənim arvadımsan.

Dedim: ağzıvın danışığın bil haaa. Adam özünsən. Qurxmuram ki, deyəcəm day indı.

Mən, yanı ərimin arvadı, əslındə elə mənəm . Ama hərdən acığa düşəndə özümü, ərimin arvadı səslirəm.

Hə, mən ərimin arvadını irəli itələyib, dılım tutar tutmaz dedim: bəəəli, mən ərimin arvadyıam.

Dedilər: gör görməyıbəsn! İndi sənə görsədərik bu söz sənə neçəyə baxar.

Dedim: baş üstə.

dedilər: yaxcı, yaxcı, hay-küy salma yalan yerə. Qəbul.

mən ərimin dalında, ərim də mənim dalımın dalında gizəlnədik.

Dedilər: “möhtərəm quyruqqabağlar! İndi buyurun itilin cəhənnəmə. Mədariklrizə baxıb araşdırtdıracayıq, soruşdurtduracayıq. Sora görək nə olur inşaalla”.

Hamımız əyilib öncə qabağımızda göyərən quyruqumuza sora da birbirimizə baxandan sonra qarpına qarpına şıllaqlandıq evlərimizə.



Bir gün ərim səhərin alatoranından durub çayın altını yandırıb dedi: “tez olun. Camaat tökülüb vamları apardılar, biz qaldıq.”

Evdən çıxanda ərim dedi: ”hadır olun haaa. Addımlarızı ata ata yeriməyin uta uta yeriyin. Göz qoyan zad olar.”

Ərimin arvadı yanı mən, yerə çöküb ayağlarını havaya milləyib, əllərini dizlərinə verib götü götü irəliləyıb, "belə؟" dedi.

Mən arxası üstə yerə uzanıb çalığladım: “bu necədi, bəyənəllər görəsən?”

Ərim dedi, qalıb allaha.

Bankın qabağı züm bə züm adam idi. Camaat möj verirdi. İynə atmağa yer yox idi. Ara- maralardan soxula soxula özümüzü içəri dürtüb uca səslə dedik: “səlam ağay-e Çətinyol! Biz hazırıq buyurun!”

Boynumuz otomatik işə düşüb başladı burulmağa. Ardınca, gözümüz də ovulub ovulub ağay-e Çətinyol`un həryerinə zilləndi. Ərimin ağzı əsə- əsə tərpəşədi: “alla sizi bizə çox görməsin. Buyurun bu fişlərimiz fış, hamısına alnımızı dabanımızı basıb imzalamışıq imza. Bu da dışlərimiz, hamısını çəkədirib atdıq dışlərimiz.“

İkimiz də tez tov, barmağımızı qulağımıza soxub ağzımızı çuval ağzı təkin ağay-e Çətinyolun üzünə açdıq.

Ağay-e Çətinyol ağay-e Qozəbetzadə-nı çağırıb ağzımızı açdırtdırdı. Baxıb baxıb dedi: “mən belə deməmişdim ki.”

Mən "baş ustə" deyib, çəkilib durdum dalda.

Ərimin arvadiyla ərim nıqqana nıqqana təlisi irəlı çəkib dedilər: “baş üstə. Buyurun bu da buyurduğuz sənədlər bir təlis.”

Ağay-e Qozəbetzadə baxıb baxıb birdən bağırdı: “ dinmə! Burda soruşan mənəm. Diyəsən siz hələ ər-arvad mər-arvadsız hə gərək”?

Ərim buruq boynunun üstündə bullanan başını endirib "axtarma!" Dedi.

Ağay-e Çətinyol, "necə ki axtarma", dedi, "ay ziddi bank! Xarici banklar doyurub hə səni, irtibatdasan hələ؟ Mənim beyənimə girmək istisən gərək hə"?

Ərim dedi: bəli xeyır, cəmi 70 mətirdi. Xeyır, hələ qəbaləsı arvadımın adına yazılacaq baş üstə onnan sora ayda bir yol…”

Sonra boynunu ağay-e Çətinyolun qabağına endirib, "bas bura bəəəli" dedi.

Ağay-e Qozbetzadə dedi: “fikr eləmirəm xıyavana işiyə mütə`əhhid.”

Ağay-e Çətinyol dedi: “gərək sərhəng Dartınan-la sərqurd Qarpınan da nəzərlərini kətəbən və kampiyuterən sərləşəkər Haraquvan-a iblağ eliyələr ki, Divan-e Ali-ye Usul Və Qənəvat komsiyona buraxa bərkdən Şura-ye Şikayətbazlara şorba qızdıra qablamada xarıcı qunaqlar...”

Mən, yanı həmin ərimin arvadı atılıb qabağa: "baş üstə baş üstə. Əlləriz ağrımasın. Alla dövəltə ömür versin" dedim.

Əyilib aralardan soxula soxula özümüzü külələyib bankdan saldıq eşiyə.

"İndi neynəyək"?, ərim dedi.

"Heşəzad", dedim. "gedək özümüzü ataq maşın altına bərkdən gərək".

Ərim dedi: “onda gəl duraq burda görək fərli-başlı maşın gələ şansımızdan?”

Dedim: “cəhənnəmə gəlməsin tünə gəlməsin. Bə dövələt bu ucalığda körpüləri kimnən ötrü saldırıb?”.

Ərim əli alnında uzağa baxa baxa qamaşan gözlərilə gülüb dedi: “necədi, gör bəyənisən o qara maksimanı gərək”?

"Hə”, dedim, “mən zad istirəm toyotabenz".

"Bəs uşaqlar?" Ərim dedi.

"olara demişəm biz yubansaq qonaq utağında dib gəncədə çini kasanın altındaki siçan davasından şorba qızdırıb yesinlər gərək." Mən dedim.



Təbəriz, 2008

Read more!
posted by 1/03/2009 09:49:00 PM

---

 

Şahnaz Qulaminin vəkili onun aclıq aksiyasını təsdiqləyib, ağır durumundan xəbər verir

Nəhayət ki, jurnalist Şahnaz xanım Qulaminin Müdafiə Komitəsi tərəfindən onun vəkili Nağı bəy Mahmudi ilə telefon əlaqəsi saxlanılmışdır. O, təsdiqləmişdir ki, Şahnaz Qulami zindandakı ağır durumuna etiraz əlaməti olaraq, aclıq aksiyasın davam etdirir. Xatırladırıq ki, bu gün, yəni 27 dekabr 2008 - ci il tarixindən etibarən artıq 9 gündür ki, jurnalist aclığı davam etdirir. Həmçinin vəkili Nağı bəy Mahmudinin verdiyi məlumata görə, 3 gün bundan əvvəl, o, özü və jurnalist xanımın qızı Hüsnanı anasının görüşünə aparmışdı. Bundan da əlavə, vəkil təsdiqləyir ki, Şahnaz xanımın müdafiəsi üçün ona heç kim tərəfindən müraciət olunmayıb. Ancaq, o, özü öz təşəbbüsü ilə bu işi təmənnasız öhdəsinə götürüb. Onun verdiyi məlumta görə, Ş.Qulaminin həbs fərmanı hakim Haşımzadə tərəfindən verilib və Şahnaz xanım hal - hazırda Təbrizin mərkəzi zindanında qadınlar bölməsində saxlanılır. Onun dosyası araşdırma mərhələsindədir və bu dosyanın təkminləşməsi üçün, o, hər gün Təbrizin ETTELAAT idarəsinə istintaq üçün aparılır.

Məlumat üçün əlavə edirik ki, jurnalist xanım 9 noyabrda həbs olunub, hələ də naməlum vəziyyətdədir. Bir müddət bundan əvvəl Təbrizin İnqilab Məhkəməsi jurnalist xanımı hökümətə qarşı təbliğata görə ittihamlayıb, 6 ay həbsə məhkum etmişdir.

Read more!
posted by 1/03/2009 04:39:00 PM

---

 

İsveçin Millət Vəkili Şahnaz Qulami ilə bağlı İsveçin Xarici İşlər Naizrinə məktub yazıb



İsveçin Sol Partiyası tərəfindən İsveç Parlamentinə deputat seçilmiş Millət Vəkili Amineh xanım Kakabaveh jurnalist Şahnaz xanım Qulami ilə bağlı İsveçin Xarici İşlər Nazirinə məktub yazıb. Məktubda deyilir: "Azərbaycanlı jurnalist Şahnaz Qulami dekabrın 13 - də İsveçə gəlmək üçün viza alıb və "İranda qadınların durumu ilə bağlı" Stokholm və Malmö şəhərlərində çıxış edəcəkdi. Bundan əlavə, Şahnaz Qulami 3 qardaşın qətli ilə əlaqədar araşdırma aparıb və belə nəticə alıb ki, çoxlu səbəblər bu 3 qardaşın ölümündə İranın təhlükəsizlik polisinin əli olduğunu göstərir. O, öz sitəsində bu barədə yazmışdı. Jurnalist səfərə çıxmamışdan qabaq Təbrizdə təhlükəsizlik polisi tərəfindən həbs olunub və şiddətlə döyülmüşdü. Beləki, məcbur olub onu Təbriz xəstəxanasına aparmışdırlar. Şahnaz Qulami öz fərqli fikirlərinə görə, keçmişdə 5 il həbs cəzası çəkmişdir ( 1990 - 1995 )

2008 - ci ildə onu yenidən ittihamlamışdırlar ki, Azərbaycanlı separatçı qüvvələr və feminist qruplarla əməkdaşlıq edir. O, bu ittihamlara qarşı şikayət etsə də, lakin bununla bağlı məhkəmə prosesi başlamamışdır. O, həbs olunub, zindana göndərilib və döyülmüşdü. Şahnaz Qulaminin vəziyyəti İranın təhlükəsizlik polisinin və hüquq sisteminin həyata keçirdiyi cinayətdən yalnız bir nümunədir. Qulaminin vəziyyətinə gəldikdə isə bənzərsiz sayılır. Çünki, o, İsveçə gəlmək üçün viza almışdı, amma onun səfərinin qarşısı qəddarcasına alınıb və o, İsveçə gəlib "İranda qadınların vəziyyəti ilə bağlı " danışa bilməmişdir. Bu səbəbə görə, mən dövlət bakanından soruşuram: Xarici İşlər Naziri Avropa Birliyi çərçivəsində İsveç dövləti adından nə edə bilər ki, həmin vasitələrlə İran rejiminə qarşı təzyiq arta, Şahnaz Qulami azadlığa buraxıla və eyni zamanda Birləşmiş Millətlər Təşkilatının İnsan Haqları ilə bağlı Bəyannaməsi həyata keçirilə."

Xəbərləri hazırladı: azadtribun

Amineh xanım Kakabavehin məktubu isveç dilində

Den 13 december skulle Shahnaz Gholami, azerisk journalist varit Sverige och föreläst om kvinnornas situation i Iran. Hon hade fått visum till Sverige och skulle ha hållit föreläsningar i Malmö och Stockholm. Shahnaz Gholami hade även undersökt förhållandena kring ett mord på tre bröder och funnit att det var mycket som pekade på att det var säkerhetspolisen som låg bakom dem. Om detta hade hon skrivit på sin blogg. Gholamis resa blev emellertid inte av. Shahnaz Gholami. Före sin avresa arresterades hon av säkerhetspolisen i sin hemstad Tabriz och misshandlades så allvarligt att hon måste tas in på fängelsets sjukhus. Shahnaz Gholami har tidigare avtjänat fem års fängelse (1990-95) för sina åsikters och för sina yttranden. 2008 blev hon anklagad för att ha samarbetat med azeriska separatister och feministiska grupper. Hon överklagade, men arresterades, fängslades och misshandlades, innan någon ny process hann inledas.

Gholamis fall är bara ett av många av den iranska säkerhetstjänstens och rättsväsendets förbrytelser. Gholamis fall är dock unikt ett avseende i den meningen att hon fått visum till Sverige och på ett brutalt sätt förhindrades från att komma hit och tala om kvinnor liv i Iran.

Jag vill med anledning av detta fråga statsrådet;

Vad avser utrikesministern att göra för Sveriges del och inom EU för att öka trycket på den iranska regimen att frige Shahnaz Gholami samt uppfylla FN:s deklaration om de mänskliga rättigheterna?

Read more!
posted by 1/03/2009 04:37:00 PM

---

 

سخنرانی فاخته زمانی در:

نشست کمیسیون عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در خصوص مسائل اقلیتهای ملی٬ اتنیکی٬ مذهبی و زبانی



خانم فاخته زمانی فعال حقوق بشر آذربایجانی و دبیر انجمن دفاع از زندانيان سياسی آذربایجان در ایران (ADAPP) طی سخنرانی در فوروم کمیسیون عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در خصوص مسائل اقلیتها به سرکوب گروههای اتنیکی در ایران و محرومیت آنها از حقوق زبانی اشاره کرده است.

نشست کمیسیون عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در خصوص مسائل اقلیتها در روزهای ۱۵ و ۱۶ غدسامبر ۲۰۰۸ در مقر سازمان ملل متحد در شهر ژنو برگزار شد.

هدف این نشست تهیه پلاتفرمی برای ترویج و توسعه گفتگو و همکاریها در خصوص مسائل اقلیتهای ملی٬ اتنیکی٬ مذهبی و زبانی عنوان شده بود. پلاتفرمی که بتواند دست آوردهای اساسی و تخصصی مورد نیاز برای کار مستقل تخصصی روی این موضوع را تأمین کند. همچنین بررسی و تحقیق در خصوص بهترین راهکارهای عملی٬ فرصتها و اقدامات لازم برای پیشبرد بهتر قطعنامه حقوق اقلیتهای ملی٬ اتنیکی٬ مذهبی و زبانی (این قطعنامه در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۹۲ به تصویب کمیسیون حقوق بشر مجمع عمومی سازمان ملل رسیده است) در برنامه این نشست قراد داشت.

در این نشست که خانم گی مک دوگال (Gay McDougall) متخصص مستقل مسائل اقلیتها ریاست آن را بر عهده داشت نماینده دولتها٬ متخصصین سازمان ملل متحد و مستقل٬ تعدادی از نهادهای غیر دولتی و ن.ج.او های فعال در زمینه حقوق انسانها و همچنین نماینده برخی از گروهای ملی٬ اتنیکی٬ مذهبی و زبانی شرکت کرده بودند.

سخنرانی فاخته زمانی فعال حقوق بشر آذربایجانی ساکن کشور کانادا در این نشست مورد استقبال بسیاری از افراد و گروههای شرکت کننده قرار گرفت.

متن سخنرانی فاخته زمانی

خانم رئيس، خانمها و آقايان
مشارکت کنندگان عزيز فوروم

اينک ديگر محوری بودن مساله آموزش به زبان مادری در رشد هوشی، احساسی، معنوی و آموزشی دانش آموزان يک حقيقت بسیار روشن است. تحصیل٬ خواندن و نوشتن به زبان فطری مادری يک حق غير قابل انکار برای همه گروه های اتنیکی است و بايد هم باشد. علیرغم این، در مورد گروه های اتنیکی غير فارس در ايران از جمله ترک های آذربایجانی، کردها، بلوچ ها، عرب ها، لرها، گيلکی-مازندرانی ها و ديگران، اين حق دريغ شده است.

اين گروه های اتنیکی اکثريت ساکنين کشور را از نظر جمعیت تشکيل ميدهند، با اين همه، آنان مجبور شده اند که به فارسی که زبان اتنیک فارس ميباشد، تحصيل نمايند. زبان فارسی از سال ۱۹۲۵ زمانيکه رضا شاه قدرت سياسی را بدست آورد و سلسله پهلوی را بنيان گذاشت به اکثريت جمعيت غير فارس تحميل شده است. از اين تاريخ به بعد، فارسی به موقعيت تنها زبان رسمی ايران ارتقا يافته است. اين تنها زبان تعلیم، آموزش و دولتی در کشوری است که يکی از چندگونه ترین، چند فرهنگی ترين و چند زبانه ترين کشور های جهان ميباشد.

از سال ۱۹۲۵ به اين طرف، جمعيت های اتنیکی و ملی متفاوت ايران برای کسب حق آموزش به زبان فطری مادری خود تقلا ميکنند. بطور نمونه، ترکهای آذربایجان که قريب ۳۷ درصد جمعيت کل ايران را تشکيل ميدهند (بمراتب بيشتر از ۲۰ ميليون)، از سال ۱۹۲۵ حق آموزش به زبان خود را مطالبه ميکنند. رژيم پهلوی بصورت وحشيانه ای اين مطالبات را سرکوب کرد و جمهوری کنونی اسلامی نيزبه همين گونه عمل ميکند. در حاليکه قانون اساسی رژيم کنونی جمهوری اسلامی تحصيل، خواندن و نوشتن به زبانهای غير فارسی را در کنارزبان فارسی مجاز ميداند، دولت به قانون اساسی خود نيز بی اعتنا بوده و همچنان کسانی را که اجرای اين حق قانون اساسی را طلب ميکنند دستگير کرده، تحت فشار و تعقيب جزائی قرار ميدهد.

ترکهای آذربایجانی با بکارگيری راههای مسالمت آميز، از طريق نوشتن نامه های جمعی به مقامات ايرانی گرفته تا برقراری تظاهرات آرام و دور از خشونت، حق تحصيل به زبان خودشان - ترکی آذربایجانی - را مطالبه مينمايند.

خانم ها و آقايان

اجازه دهيد مطالبم را با دو شعار معروف جامعه آذربایجانی در ارتباط با زبان و استفاده آن در مراکز آموزشی خاتمه دهم

آنا ديليم اؤلن دئييل - اؤزگه ديله چؤنن دئييل
(زبان مادری من نخواهد مرد - به زبان ديگری تغيير نخواهد کرد)

اؤز ديلينده مدرسه - اولماليدير هر کسه
(تحصيل به زبان مادری - باید برای هرکس تامین شود)

از شما بسيار ممنونم

Read more!
posted by 1/03/2009 04:24:00 PM

---

 

ایستادگیت را شکر زن
برای شیر زن آذربایجان؛ شهناز غلامی

حمیدرضا عسگری نژاد

• "فاتحان به زمین می افتند اما بر زمین نمی مانند". پس ای فاتح شجاع، بدان که ملت صبور و بزرگ آذربایجان اینک چشم به راه بیدار شدنت است تا لبخند فاتحانه را بار دیگر بر چهره مادر و تنها دخترت به جشن نشینند ...

می گویند اعتصاب غذا کرده ای و بیهوش شده ای زن! "ایستادگیت را شکر زن"! مقاومت و ایمانت را شکر زن! بیهوشی از آن تو نیست زن! تو بیهوش کرده ای آنانی را که بی هوشت می خواستند، تو خواب را از چشمانشان ربوده ای، تو تنشان را به لرزه انداخته ای و حالا مطمئنم که بی هوشی تو از ایمان و مقاومت توست و چه چیزی را بالاتر از این پاس داشتن ممکن؟ حالا بدان ملتی به تو می بالند که چنین شیرزنی از تبار آذربایجان نماد مقاومت و ایمان و از خود گذشتگی شده است. بدان همیشه نماد ایمان خواهی ماند.
آنان که بی هوشیت را می خواستند حالا خود از هوش رفتگانند که جز این سزایشان نیست، آنان که دربندت می خواستند حالا خود دربند ماندگانند هر چند خود را آزاد و رها نشان دهند، آنان که ناپایداریت را می خواستند حالا خود ناپایدرتر از همیشه ی خدایند، آنان که جاهلت می خواستند حالا جاهل ترینانند که دنیا گواهی است بر این ادعا، آنان که هویتت را طلب می کردن تا بی هویت بمانی حالا خود بی هویت ترین مردمان کره زمینند، آنان که شکنجه ات می کردند و می کنند خود شکنجه شدگانیند که نفرین ملتی و از همه مهمتر نفرین مادر پیر و بیمارت و دختر خردسال و تنهایت را بدرقه راه خود کرده اند، آنها که بیمارت می خواستند حالا روانپریشترین و بیمارترین ملت روزگارانند، آنان که سیه رویت می خواستند حالا سیه رویان قش کرده ای هستند که زمین و زمان را بر خور شورانده اند تا حماقتشان را به عالی ترین درجه ممکن رسانده باشند، آنان که نادانیت را می خواستند حالا پاسداران نادانی و جهالتی هستند که مثالش را دنیا کمتر به خود دیده است و تو شیرزن آذربایحان امروز بیشتر از هر روز دیگر رخنه کردی بر دل و جان آزاداندیشانی که دردشان درد ملت است و طعامشان طعام تلخ بی مهری و جفا و زندان و شکنجه و من چه می توانم گفته باشم جز این که "ایستادگیت را شکر زن"!
می دانم و خوب می دانم که حالا دختر خردسالت با هر صدایی به پیشواز آواز قدمهایت آغوش باز می کند، می دانم و خوب می دانم چشمان مادرت سو سو می زند به پشت دری که کلونش باز شود و دخترش فاتحانه بوسه اش را نثار چشمان مادر کند و باز می دانم و خوب می دانم که حالا خواب دختر و مادرت را در حالی که از هوش رفته ای می بینی و باز می دانم در همین حال و روز هم دلت برای ملتت می تپد پس من را چه چیزی توان گفتن هست جز این که بگویم "ایستادگیت را شکر زن"!
حالا نمی دانم باز هم تو را شهناز صدا می کنند یا غلامی اما می دانم ملتت تو را شیرزن و با ایمان و شجاع و پایدار و استوار صدایت خواهند زد که جز اینها، تو را نامی شایسته نیست، پس بگذار بگویمت شیر زن آذربایجان، بگذار بگویمت زن با ایمان به راه و هدفت، بگذار بگویمت شجاع ترین زن آذربایجان، بگذار بگویمت پایدارترین زن شکنجه ها، بگذار بگویمت استوارترین زن در راه ایمان و هدفت و باز در نهایت بگذار بگویمت "ایستادگیت را شکر زن"!
حالا دخترت سرش را فاتحانه بالا می گیرد و می گوید منم من، دختر شیرزن آذربایجان، حالا مادرت سربلندتر از همیشه نامت را فریاد می زند و می گوید منم من، مادر شجاع زن آذربایجان که او را در دامانم پروراندمش و شاید اگر تا کنون نگفته باشد امروز حتما از اعماق وجود خواهد گفت:"شیرم حلالت دخترم"، حالا ملتت نامت را بر سر زبانها جاری خواهند ساخت تا فریاد زنند مقاومت و ایمان و پایداریت را و من باز چه می توانم بگویم جز این که گفته باشم "ایستادگیت را شکر زن"!
حالا شاید به ظاهر چشمانت خسته و بسته شده باشند اما کیست که نداند چشمانت بازتر از همیشه، امروز نظاره می کند ملتی را که شهناز غلامیش را فریاد برمی آورند و کیست که نداند چشمان به ظاهر باز آنانی که امروز وادارت کرده اند تا چشمانت بسته مانده باشد خود در باطن چشم دلشان بسته و آواره و سرگردان مانده است؛ از این که با این شیرزن آذربایجان چه کنند که بشکنندش، ویرانش کنند اما بر هیچ کس پنهان نیست که خود آواره ترین و سرگردانترین و شکسته ترینانند.
و اما آخر سخن چه می توانم گفته باشم جز این که: "فاتحان به زمین می افتند اما بر زمین نمی مانند" پس ای فاتح شجاع، بدان که ملت صبور و بزرگ آذربایجان اینک چشم به راه بیدار شدنت است تا لبخند فاتحانه را بار دیگر بر چهره مادر و تنها دخترت به جشن نشینند.
"ایستادگیت را شکر زن"!

Read more!
posted by 1/03/2009 04:22:00 PM

---

 

تبريز-ده آجليق قرئوينده اولان خانيم ژورناليستين دورومو پيسلشيب



. خانيم غلامي-ني مودافيعه اوچون خاريجده يارانان کوميته نين گئنيش فعاليتيله بيرليکده لازيمير کي ميللي فعاللار ايچريده ده ايران آدلانان اؤلکه نين قانونلارينا ايستيناد ائده رک فعاليت ائتسينلر. آنا اولان بير قاديني هيمايت ائتمک اوچون، آذربايجان آدينا يارانيب و چاليشان تشکيلاتلار و شخصلرين بيرگه چاليشماسي گرکليدير. گئج اولمادان آذربايجانين قادين ژورناليستي نين جانين قوروماغ اوچون اتکيلي پيکئتلرين يارانماسي واجيب گؤرونور.

شهناز غلامي آجليق قرئوي باشلاتديغي اوچون آغير دورومدادير و بايقينليق کئچيريب.

باي بک-اين آلديغي بيلگيلره گؤره خانيم غلامي-نين دورومو آغيردير و اونا طبي موعاليجه ائديلمه سي گرکليدير. آنجاق فارس يئتکيليلري اونا ايشکنجه وئرمک اوچون هله ليک اونا لازيمي تداويني وئرمک ايسته ميرلر.

شهناز غلامي داها اؤنجه ايللرجه حبسده اولوب. اونا چئشيتلي ايتتيهاملار ائده رک آزاليغدان، اَيتيمدن و دئپوتات (مجلس نماينده سي) اولا بيلمکدن محروم ائدن فارس شووونيستلري نين وئرديگي حؤکملر بلگه اولاراق آشاغيدا يايينلانير.

آرتيراق کي سون زامانلاردا ميللي فعاللار اولان باسقي داهادا آغيرلاشيب و اونلاري يولدان جايديرماغ اوچون اينانيلماز ايشکنجه لر وئريلير.

باي بک-اين آلديغي معلوماتا گؤره، فارس حاکيمييتينه باغلي اولان شخصلر ميللي فعال آدينا زيندانلارا آتيليرلار تا ميللي حرکته نوفوز ائتسينلر. کئچميشي قارا اينسانلارين ميللي هرکاتيميزا گيرممه لري اوچون هر تور اؤنلم آلينماليدير.

اسکيده ايرانچي دوشونجه ده اولوبدا گونوموزده ميللييتچيليک دوشونجه سينه وارانلاريسا، اؤنجه صاديق اولدوقلاري دنه نه رک ميللي موجاديله ميزه گتيرمه لييک. آذربايجان ميللي هرکاتيندان سهو ائتمگه زامان و حزينه آيريلماماليدير.

خانيم غلامي-ني مودافيعه اوچون خاريجده يارانان کوميته نين گئنيش فعاليتيله بيرليکده لازيمير کي ميللي فعاللار ايچريده ده ايران آدلانان اؤلکه نين قانونلارينا ايستيناد ائده رک فعاليت ائتسينلر. آنا اولان بير قاديني هيمايت ائتمک اوچون، آذربايجان آدينا يارانيب و چاليشان تشکيلاتلار و شخصلرين بيرگه چاليشماسي گرکليدير. گئج اولمادان آذربايجانين قادين ژورناليستي نين جانين قوروماغ اوچون اتکيلي پيکئتلرين يارانماسي واجيب گؤرونور.

Read more!
posted by 1/03/2009 04:07:00 PM

---

 

بیهوشی شهناز غلامی، روزنامه نگار آذربایجانی، در اثر اعتصاب غذای دو هفته ای در زندان تبریز


میللی حرکت شنبه ۱۴ دی ۱۳۸۷:

اویرنجی: خانم شهناز غلامی، از دو هفته قبل 29/9/87 به علت صدور قرار بازداشت موقت که هیچ تناسبی با نوع اتهام وی ندارد و همچنین به دلیل نگهداری اش در بند زندانیان خطرناک و معتاد زن و عدم امکان استفاده از وسایل گرمایشی و طولانی بودن دوره ی بازداشت موقت اش دست به اعتصاب غذای نامحدود زده بود که به علٌت عدم پاسخ و رسیدگی به خواسته هایش اعتصاب غذای خود را ادامه و ظهر پنج شنبه حالش به وخامت گرائیده و تا این لحظه در بیهوشی کامل به سر می برد و مسئولین زندان هیچ گونه توجهی به وضیعت به وجود آمده اش نکرده اند.

خانم شهناز غلامی، روزنامه نگار آذربایجانی و صاحب وبلاگ Azarwomen.blogfa.com دو ماه قبل دستگیر و با قرار بازداشت موقت مدتی در اطلاعات و سپس در زندان تبریز در بازداشت بوده است.



این در حالی است که خانم شهناز غلامی مسئول نگهداری، از مادر پیر و بیمار و علیل و دختر ده ساله اش که پس از فوت شوهرش نیز هست و با بازداشت خانم شهناز غلامی، مادر و دختر خردسالش نیز در وضیعت مبهم و نامساعدی به سر می برند.

به امید آزادی تمامی زندانیان سیاسی و به امید آزادی

Read more!
posted by 1/03/2009 03:59:00 PM

---

Wednesday, December 17, 2008

 

دکتر عليرضا نظمي خانيم شهناز غلامي باره ده آ.ب.ش سئناتورو هيلاري کلينتون-آ مکتوب گؤندريب

۱۵ دسامبر ۲۰۰۸
گونئي آذربايجان ديپلوماتيک کوميسياسي
کاليفورنيا - آ.ب.ش

چوخ سايقيلي سئناتور هيلاري کلينتون
آمئريکا بيرلشيک شتاتلاري، واشينقتون دي.سي

حؤرمتلي سئناتور کلينتون،

من بو مکتوبو سيزه آ.ب.ش سئناتورو اولدوغؤونوز اوچون يازيرام، اونا گؤره دئييلدير کي هوکومتين باش کاتيبي سئچيليبسيز، و يا ان باجاريقلي بيرينجي خانيمسيز. من بو مکتوبو يازيرام چونکو سيز بير خانيمسيز، بير آناسيز، و هاقسيزليقلارين اؤنونده موباريزه آپاريرسيز، و يانليشلارلا ساواشيرسيز. بونلار، سيزي مسئولييت حيسي داشييان بير اينسان ياپماقداديرلار.

سئناتور کلينتون، داها اؤنجه آچيقلاديغيم کيمي، بير ژورناليست، بير قادين، بير آنا، و مسئولييت حيسي داشييان بير ايران مئديا اؤيه سي، شهناز غلامي ۲۰۰۸-اينجي ايل نوامبر آيينين ۹-اوندا توتولوب و او زاماندان بري حبس ائديليبدير.

خانيم غلامي هئچ بير سوچ ايشله مه ييب، حتّی ايسلام جمهوريسي قانونلارينا گؤره ده. بير نئچه آي اؤنجه، بير آذربايجانلي اصيللي (ايراندا ان بؤيوک ائتنيک) اينسان هاقلاري فعاللي غلامرضا اماني آديندا٫ قارداشلارييلا بيرليکده يول قضاسيندا اؤلدورولوبلر. گئنيش شکيلده اينانم واردير کي او يول قضاسي ايسلام جمهوريسي طرفيندن حاضيرلانميشدير؛ يعني ايراندا آذربايجانليلارا قارشي اولونان ظولم و اونلارين سيويل و اينسان هاقلارين دانماغ اوچون ياپيلان، بيتمه يه ن ترور اوپئراسييالاريندان بيريدير. خانيم غلامي، مسئولييتلي بير ژورناليست اولاراق، بو قضا باره سينده آراشديرما ياپماغي اؤنرميشدير. بو، اونون حبس اولونماسينا ندن اولموشدور. او هله ده زينداندادير، وثيقه سيز، موحاکيمه آرزوسوندا، و وکيل توتماغ حاقي اولمادان.

سئناتور کلينتون، تروريسمين ان چيرکين شکلي اودور کي بير رئژيم اؤز وطنداشلارينا قارشي چاليشسين. ايسلام جمهوريسي “بيلينن بير ايرقچي پرسيان/آريان، شيعه ترورچو قوروم” اؤلکه نين فارس (پرسيان) اولمايان ۷۰٪-نه آيري-سئچکيليک تحميل ائتمکده دير. جمهورينين ايرقچي و ترورچو رئژيمي دونياني اؤزلري نين اتم پروقراملارييلا مشقول ائده رک، عئيني زاماندا قبول اولونامايان ميللي تميزله مه جينايتلري و اينسان هاقلاري دانيلمالارين فارس اولمايان ايرانليلارا ائتمکده دير. خانيم غلامي نين حبس اولونماسي بو توتاليتئر و بوغوجو پان-آريان دوکتورينانين گؤسترگه سيدير.

بير آمئريکالي اينسان هاقلاري چاليشقاني اولاراق، گونئي آذربايجان ديپلوماتيک کوميسياسي طرفيندن، و “شهناز غلامي-ني مودافيه کوميته سي”ني هيمايت ائتمک آماجييلا، و هر ندن اوستون، اينسانليق توپلومونون بير اؤيه سي اولاراق، من سيزين ديقتينيزي بو هاقسيزليغا جلب ائديب و سيزين سسينيزي شهناز غلامي-ني مودافيه و اونون اؤزگورلوگو اوچون ايسته ييرم.

تانري سيزي قوروسون، تانري اؤزگورلوگو قوروسون

سايقيلارلا
عليرضا نظمي
گونئي آذربايجان ديپلوماتيک کوميسياسي
(باي بک اوچون اينگيليسجه دن چئوريليبدير)

Read more!
posted by 12/17/2008 02:29:00 PM

---

Wednesday, December 10, 2008

 

غم حسنا را كه خواهد كشيد- انجمن تركان د.ه.ت


ائلگون(شنبه) ١٦ آذر ۱٣٨۷ - ٦ دسامبر ۲۰۰٨

ايران-دموكراسي-اسلام-آزادي-حق زندگي-حقوق بشر-مادر-بچه....شهناز يك زن بي پناه و حسناي كوچك.....زندان- شكنجه-بي عدالتي-فاشيستي-نژاد پرستي-ضد آزادي-ضد اسلام- ضد مسلماني و در آخر ايراني


آري اينجا ايران است با عدالت كوروش كبير كه ذوالقرنينش خواندند اينجا ديار كوروشي است كه تمام جهان را بدون خونريزي فاتح مي شود و اينها باقي مانده همانند كه به گفته خود لوحه حقوق بشرش در سازمان ملل متحد نگهداري مي شود كدامين لوحه و كدامين حقوق بشر آيا در اين ديار سخن گفتن از اين كلمات داراي مفهوميست. حسناي كوچك-بي پناه و زيباي ما در كجاي لوحه كوروش عزيزشان جاي دارد دختر زيباي ما به مادر نياز دارد به نوازش هاي گرم او به آغوش پر مهرش به پشت و پناهي..... و مادري پشت ميله هاي سرد زندان اين تعريف مادر است براي دخترك ما از زبان نسل كوروش كبير چه سرنوشتي براي حسنا رقم خواهند زد. خوش به حال شوهر شهناز كه زود از ميانشان رفت و بي سرپرستي آوارگي مظلوميت و معصوميت حسنا را نديد. كجايند داعيان حقوق انسانيت و اسلاميت تا ببينند كه شهناز مخارج زندگي اش را از راه كار كردن در مؤسسه خصوصي سالمندان در مي آورد اين در حاليست كه حقوق شوهر مرحومش را به دليل اينكه از انسانيت سخن گفته ازاو دريغ مي دارند . خانواده اي كوچك؛ زني كه هم پدر است و هم مادر؛ خانواده اي كه آسيب پذيرترين قشر جامعه است در مقابل كشوري قدرتمند به نام ايران.............آسوده بخواب كوروش كه فرزندانت بيدار هستند

آري درد شهناز اين است او ژورناليستيست كه براي تحقق دموكراسي و حقوق برابر در تمامي جنبه هايش اعم از برابري ملي-برابري زن و مرد و برابري اقتصادي تلاش مي كند كه اكنون در مهد دموكراسي بي تكليف در گوشه زندان روزها را سپري مي كند حتي دريغ از ياوري كه در پي مطالبه وكيلي براي اين انسان آزاد منش باشد (هر چند در اين ديار اين روزها وكلا نيز زنداني مي شوند) او يك ايرانيست نه از آمريكاست كه دشمن اسلام باشد نه از اسرائيل كه صهيونيست لقبش دهند او يك ايراني است و جرمش حرف زدن از دموكراسي است و مي توان يك جرم نيز برايش تراشيد كه او از نسل كوروش كبير نيست

او يك ايرانيست؛ يك مسلمان و يك زن

حرفم با شماست صاحبان مملكت و مسلمانان ايران بزرگ

به فكر حسناي زيبا باشيد


انجمن تركان د.ه.ت

Read more!
posted by 12/10/2008 03:28:00 PM

---

 

شهناز غلامي بدون وکيل در زندان است
گفت و گو با محمدعلي دادخواه

http://www.roozonline.com/archives/2008/12/post_10483.php


محمدعلي دادخواه، وکيل دادگستري، در مصاحبه با روز تاکيد مي کند شهناز غلامي فعال آذربايجاني، که يک ماه از ‏بازداشت وي مي گذرد، هم اکنون وکيل ندارد و با توجه به فوت همسر و کوچک بودن فرزندش، کسي نمي داند از چه ‏راهي بايد به وي از نظر حقوقي کمک رساند. ‏

دادخواه مي گويد: بنده در دور جديد بازداشت خانم غلامي، وکالتي از طرف خودايشان يا خانواده شان ندارم و براي پي ‏گيري حقوقي پرونده اين وکالت بايد از سوي خانواده يا خود موکل، داده شود. اما در خصوص پرونده قبلي که در دادگاه ‏انقلاب تبريز مطرح بود وکيلشان بودم. ‏

وي با اشاره به کيفرخواستي که از سوي دادگاه انقلاب تبريز صادر شده بود خاطرنشان مي کند: اتهام اقدام عليه امنيت ملي ‏و نشر اکاذيب از طريق حضور در راهپيمايي ها و مقاله هاي متعددي که برخي از آنها منتشر شده، برخي وبلاگ نوشت ‏بوده و برخي نيز اصلا منتشر نشده بود (و ماموران از خانه ايشان جمع آوري کردند)، به ايشان وارد شده بود. همچنين ‏دادگاه نسبت به همکاري با نهضت آزادي و نيز گروه هاي تجزيه طلب تاکيد داشت.‏

محمدعلي دادخواه با اشاره به اساسنامه نهضت آزادي که اعتقاد به تماميت عرضي ايران دارد، جمع اين دو اتهام را غير ‏ممکن دانست و آن را مردود تلقي کرد. ‏

اين عضو کانون مدافعان حقوق بشر همچنين با اشاره به اينکه شهناز غلامي داراي دختر ده ساله اي است که سرپرستي جز ‏مادر ندارد، مي افزايد: رسالت دستگاه قضا انتقام گيري يا تنبيه نيست. بلکه اجراي عدالت و انصاف است. بنابراين رعايت ‏حقوق عمومي در هر پرونده انتظاري است که از اين دستگاه مي رود. در مورد ايشان نيز جهت جلوگيري از هزاران آسيب ‏اجتماعي که دختر ده ساله اش را تهديد مي کند، که هم از داشتن نعمت پدر محروم است و هم اينک مادرش در بازداشت به ‏سر مي برد، بايد چاره ديگري انديشيده شود. به نظر من با هر قرار ديگري دادگستري مي تواند ايشان را آزاد کرده و اگر ‏ضرورتي تشخيص داد، به دادگاه فرا بخواند.‏

شهناز غلامي وب نگار، روزنامه نگار و عضو انجمن روزنامه نگاران زن (رزا) است که در تاريخ 19 آبان ماه امسال ‏بازداشت شد و هم اکنون در زندان تبريز به سر مي برد. وي همچنين از سال 1368 تا 1373 به مدت پنج سال زنداني ‏سياسي، بود، در مرداد86 نيز يک ماه را در بازداشت به سر برد و در شهريور ماه 87 حکم شش ماه حبس تعزيري به وي ‏ابلاغ شد.‏

شهناز غلامي مقاله هاي متعددي در مورد حقوق زنان و نابرابري هاي جنسيتي منتشر کرده و سازمان گزارشگران بدون ‏مرز در تاريخ يکم آذرماه87 با انتشار بيانيه اي دستگيري وي را محکوم نموده است. ‏

بسياري از فعالان زن تاکنون به نحوه دستگيري وي و خشونتي که با بازداشت وي به دختر ده ساله اش که از داشتن پدر نيز ‏محروم است روا شده، اعتراض کرده اند. ‏

شهناز غلامي چندي پيش در يکي از مقاله هايش نوشته بود: من بعنوان يك ‍ژورناليست كه سالهاست براي تحقق دموكراسي ‏و حقوق و برابري در تمامي جنبه هايش اعم از برابري ملي، برابري زن و مرد، برابري اقتصادي، و... تلاش مي كنم، با ‏وجود همه فشارها و سركوبها همچنان به فعاليت هاي اطلاع رساني خود در زمينه هايي كه لازم بدانم، ادامه خواهم داد. ‏اميدوارم برغم همه كاستي ها، و نقص هايي كه دارم با كلماتي كه هرگز قادر نيستند تمام حقيقت پديده ها را بيان كنند، بتوانم ‏گامي هر چند كوچك در اين مسير سبز بردارم.

Read more!
posted by 12/10/2008 02:31:00 PM

---

Thursday, December 04, 2008

 

تشکیل کمیته دفاع از حقوق شهناز غلامی فعال آذربایجانی حقوق زنان

اودگون(چهارشنبه) ۱٣ آذر ۱٣٨۷ - ٣ دسامبر ۲۰۰٨

روزنامه نگار فعال آذربایجان جنوبی از تاریخ 9 نوامبر توسط مامورین اطلاعات بازداشت شده و از آن تاریخ تا کنون هیچ خبری از ایشان در دسترس نمیباشد. برهمین اساس ضرورت ایجاد یک کمیته موقت جهت دفاع از این زندانی سیاسی حس شده و کمیته مزبور را تشکیل می دهیم:

ما امضا کنندگان ذیل کلیه هموطنان علاقمند را به حرکت در این راستا دعوت مینمائیم:

بیائید با در نظر گرفتن شرایط شهناز غلامی به سرنوشت او بی تفاوت نباشیم وهر آنچه میتوانیم جهت آزادسازی او انجام دهیم.



فرحروز رنجبر, سوئد
انصافعلی هدایت, کانادا
چنگیز گوی تورک, فنلاند
صمد نیکنام , سوئد
شاهین استاجلو, دانمارک
شاهرخ مظهري, انگلستان
بابک آذری, سوئد
اسد صادقی, سوئد
النور التورک, آذربایجان
مناف سببی, سوئد هماهنگ کننده کمیته 3591315-70-0046

www.shahnazgholami.blogspot.com

Read more!
posted by 12/04/2008 02:03:00 PM

---

Thursday, November 27, 2008

 

خطوط قرمزِ بين جنبشهاي اجتماعي، افسانه يا واقعيت؟

فرانك فريد ـ تبريز




گويا يكي از اعتراضات عليه مريم حسين خواه، به‌هنگام بازجويي اين بوده كه چرا اخبار مربوط به دستگيري شهناز غلامي[1] را در سايت زنستان منتشر كرده است! اگرچه اتهامات غلامي موارد ديگري را غير فعاليت‌اش براي حقوق زنان شامل مي‌شد- هرچند موقع دستگيري اين اتهامات معمولا مشخص نمي‌شود. اما مگر نه اينكه او فعال جنبش زنان و كمپين يك ميليون امضا هم بوده، بر فرض اگر هم نبوده، فعال اجتماعي و فعال ميان جنبشي كه هست، چون او زني است كه براي پيشبرد جنبش ملي آذربايجان و يا ... هم فعاليت مي‌كند، ديگر نبايد خبر دستگيري او را زنان منتشر كنند! اگر هم كسي چنين خبرها يا خبرهاي مشابهي را منعكس كند، متهم شود به نشر اكاذيب و ... !



آنقدر خط و نشان بكشند كه باورمان شود اگر هم گناه كبيره‌ي "فعاليت اجتماعي" را مرتكب مي‌شويم، حداقل تك بعدي حركت كنيم و بس. بين حقوق مسلم بشر، ديوار چين بكشيم و آن را به حق بشر تقليل دهيم و با حصاركشي و برج و بارو ساختن به دورِخواست عمده‌ي خود، اولويتهاي ديگران را ناديده بگيريم. هر جرياني، ديگري را داخل خط قرمزي بداند كه نبايد به آن نزديك شد وگرنه فعاليت فعلي‌اش نير به خطر مي‌افتد. ولي مگرفعاليت براي كدام جنبش مجاز است كه فرد با وارد شدن به حوزه استحفاظي جنبشي ديگر، امكانات، تريبون و مجوزاش را از دست بدهد! مگر نه اينكه خود جنبش زنان هم، خط قرمز ورود مردان و سايرين به اين جنبش را دارد! كه در بعضي موارد مردان در صورت دستگيري براي اين جنبش تاوان بيشتري مي‌دهند.



مشكلات را جامعه‌ي مردسالار، براي زنان و كلِ جامعه ايجاد كرده و حالا كه موقع مطرح كردن آنها فرا رسيده، بايد فقط خود زنان به حل پيامدهاي آن بپردازند! عمري، زبان و فرهنگ و داشته‌هاي مليِ قوميت‌ها، توسط همين جامعه‌ي مبتلا به سرآمد انگاري زبان و فرهنگ حاكم، خوار و ضعيف و كمرنگ شده و حالا فقط بايد خود قوميت‌ها به فكر آن باشند! چگونه مي‌توانيم چنين سطحي‌نگر باشيم كه خط قرمزهاي همديگر را باور كنيم؟ از يك طرف به خاطر جنسيتمان اقليت محسوب و با واژه‌هايي مثل ضعيفه و سليطه! تحقير شديم و از طرف ديگر شديم اقليت قومي و قبيله‌اي! و فرهنگمان شد خرده فرهنگ. همان گونه كه مطرح كردن حق طلاق و حق حضانت فرزند و...، امنيت ملي را به خطر مي‌اندازد! مشخص است كه سخن گفتن از زبان مادريِ حلال مانند شير مادرنيز، تجريه طلبي محسوب ‌شود. يا كساني كه كمتر جلوي چشم باشند و حاميان كمتري داشته باشند، مثل هانا و روناك متهم به همكاري با گروههاي معاند شوند!



بر فرض عده‌اي در آن سوي مرزها از اين شرايط "سو استفاده" مي‌كنند، ولي مگر همه‌ي اين مدت، راه براي "حسن استفاده"ي آقايان بسته بود؟! در واقع اين شرايط را خود ما با انسداد حركات مدني جامعه فراهم آورده‌ايم كه به سادگي مي‌‌شد با راه‌گشايي براي حل معضلات ابتدايي اقشار مختلف جامعه، از فرصتها استفاده كرد و راه را بر سو استفاده‌ها بست، نه با انگ زدن به پاك‌ترين و تلاشگرترين افراد جامعه و بستن دهان دلسوزان‌! مگر نه اينكه دانشجويان بچه‌هاي همين مردمي هستند كه از هزار و يك مشكل رنج مي‌برند، آن وقت اين دانشجويان نبايد حمايت خود را از خواهر ومادر و همسر خود؛ پدر يا مادر كارگر يا معلم خود ابراز، يا از هويت ملي و زباني و جنسيتي خود دفاع كنند. دور هر كس دايره‌اي بكشيم و مدام عرصه را بر او تنگ كنيم و بگوييم كه چه؟ كه فقط حق دارد مشكلات صنفي خود را مطرح كند؟ ولي مگر حركت صنفي شركت اتوبوسراني بيشترين سركوب را در پي نداشت؟!...



البته منظور اين نيست كه جنبشهاي مختلف اجتماعي، به جاي يكديگر فعاليت و اقدام كنند، يا در هم ادغام شوند و يا استقلال آنها خدشه‌دار شود، اما فعاليت هريك نبايد به انكار ديگري و فراموش كردن مشتركات بين جنبشها بيانجامد. بهتر است هر از گاهي از زاويه‌اي متفاوت به قضايا نگاه كنيم. انگار براي اينكه جور ديگري ببينيم، بايد جور ديگري بشنويم؛ بهتر است بگويم، گوش كنيم. چنانچه اولين تمرين مقدماتي در كتاب پانصد و پنجاه صفحه‌اي جولي مرتوس[2]، تمرين گوش دادن است؛ گوش دادن جدي به صحبتهاي يكديگر! اين تمرين، براي برقراري زمينه‌ي مشترك در بين شركت كنندگان، براي تشخيص حقوقي كه در زندگي روزمره‌ي زنان، انكار شده و براي شناختن ترسها و قالبهاي متحجر ذهني خودمان در باره‌ي زناني كه با ما تفاوت دارند، است. تمرينهاي بعدي براي تعيين هويت خود و يافتن هويتهاي چندگانه، مقوله‌ي مربوط به اقليتها و اينكه زنان تركيبي از هويتهاي گوناگون به شمار مي‌روند، مي‌باشد. متعاقبا تمريناتي براي توجه به عدم وجود فرصت‌ مساوي براي همه‌ي اين گروهها و اعتنا كردن به صداهاي ناشنيده براي شناختِ اهميت جامعيت ومسائل ذاتي آن و بحث در باره‌ي پرسشهايي مانند اين است كه اگر چه هيچ گروهي نمي‌تواند همه‌ي انواع و اقسام زنان را درخود جاي دهد، چرا به حساب آوردن انواع مختلف عقايد و آرا اهميت دارد؟ بيشتر تمرينها براي اين است كه گروههاي مختلف زنان ضمنِ تبيين وتعيين شرايط، موقعيت و حركتهاي بعدي خود، سايرين را نيز به حساب آورند. اين قضيه، به‌خصوص در مورد مساله‌ي اقليتها حائز اهميت است...

گويي او همه‌ي اين تمرينها را انجام داده بود، جلوه جواهري را مي‌گويم. جور ديگري گوش مي‌داد: جدي. بدون تعميم دانسته‌هايش، بدون اصرار بر پيش‌فرضهاي قبلي و پيش‌داوريهايي كه احتمالا قبلا در مورد اقليتها شنيده بود، تجزيه و تحليل مي‌كرد. يادداشت برمي‌داشت و مي‌دانست كه يك گروه نمي‌تواند نماينده‌ي همه‌ي زنان باشد؛ بي‌توجهي به تفاوتها ممكن است موجب شود، زنان ساير گروههاي اجتماعي، زن بودن خود را فراموش كنند و عطاي پيوستن به جنبش زنان را به لقايش ببخشند، همانطور كه جولي مرتوس در پاراگرافي كه به بحث گذاشته مي‌نويسد: بسياري اوقات آن بخش ازوجودمان كه "زن" است در درون هويتهاي ديگر غرقه مي‌شود.

جلوه، به محض شنيدن اين جمله‌ از ايولين ريد آن را با اهميت يافت و يادداشت كرد، "زنان در رويارويي نهائي براي جامعه‌اي بهتر نياز به هم‌پيمان دارند و ما آنها را از ميان كارگران، دانشجويان، سياه‌پوستان و ساير گروههاي ستم‌ديده‌ خواهيم يافت.[3]" او مي‌دانست بخش عظيمي از زنان كه مدافع حقوق آنها هستيم، در دل چنين گروههايي دچار تناقضات و تبعيضات بسيار پيچيده‌تري هستند.

فردي چنين فهميده، آرام، ساده و سرشار از احساس مسئوليت، متهم مي‌شود به تشويش اذهان عمومي؛ آن هم، نه به دليل فساد، رشوه‌خواري، زمين‌خواري، پول شويي يا قتل و غارت، تنها به اين دليل ساده كه فعال جنبش زنان است و براي تغيير قوانين تبعيض‌آميز عليه زنان به جمع‌آوري امضا مي‌پردازد! خيل عظيم پرونده‌هاي معوقه در قوه قضاييه و شوراهاي حل اختلاف كه بيانگر گرفتاري اكثريت قريب به اتفاق خانواده‌هاست، موجب تشويش اذهان عمومي نمي‌شود يا حوادث تلخِ ناشي از وجود قوانين نا متناسب با شرايط فعلي جامعه يا تعلل در اجراي قوانين منطبق با حقوق بشر؛ گراني و تورم و پيامدهاي آن نظم عمومي را مختل نمي‌كند، اما فعاليت كساني كه با دست خالي، بدون داشتن قدرت مالي و اجرايي، در پي گشودن گرههاي كورِ بسته شده به دست زورمداران، به دنبال راه حلهاي مسالمت‌آميز مي‌گردند، متهم مي‌شوند به تشويش اذهان عمومي و نشر اكاذيب و تبليغ عليه نظام، همكاري با گروههاي معاند و...!



به‌ كارگيري چنين ادبياتي به شكلي چنين نامتناسب با فعاليت افراد، نتيجه‌اي جز لوث كردن اين كلمات و مصمم كردن فعالان اجتماعي در پيشبرد اهداف صلح‌آميزشان ندارد، چنان‌چه خطرناك جلوه دادن فعاليت گروههاي مختلف به يكديگر و كشيدن ديوار چين بين آنها نيز نمي‌تواند دوامي داشته باشد؛ مگر ديوارهاي حقيقي تاب آوردند كه ديوارهاي مجازي توان مقاومت داشته باشند؟!





--------------------------------------------------------------------------------

- فعال اجتماعي و عضو انجمن روزنامه‌نگاران زن ايران( رزا) كه چندي پيش در تبريز دستگير و سپس با قرا وثيقه آزاد شد. چندين سال است، حقوق معوقه‌ي همسر متوفي‌اش را كه استاد دانشگاه بود، به او پرداخت نكرده‌اند، به طوري كه مجبور شده بود، شب‌ها هم پرستار سالمندان شود كه اين كار را نيز به‌خاطر دستگيري‌اش از دست داد و بالاجبار، پس از سه سال تحمل تنگدستي و به رغم ميل باطني‌اش براي ماندن در شهر مورد علاقه‌ و در كنارِ مادر بيمارش، براي تامين معاش خود و دختر نه ساله‌اش از تبريز به تهران كوچيد. [1]

آموزش حقوق انساني زنان و دختران (اقدام محلي/ تغيير جهاني) جولي مرتوس باهمكاري ننسي فلاوئرز، مليكا دات، ترجمه‌ي فريبرز مجيدي، ناشر دنياي مادر، چاپ اول، 1382[2]

- آزادي زنان (مسايل، تحليلها وديدگاهها)، ايولين ريد، ترجمه‌ي افشنگ مقصودي، نشر گل آذين، چاپ دوم1383، صص. 121-122[3]

Read more!
posted by 11/27/2008 08:27:00 PM

---

Wednesday, November 26, 2008

 

فرانك فريد، فعال آذربایجاني جنبش زنان به اداره اطلاعات تبريز احضار شد



میللی حرکت چهار شنبه ۶ آذر ۱۳۸۷:
کانون زنان ایرانی :فرانك فريد، فعال آذربایجاني جنبش زنان دیروز به اداره اطلاعات تبريز احضار شد و از شركت وي در كنفرانس حقوق زنان در تركيه ممانعت بعمل آمد.

از او دعوت شده بود تا در اين كنفرانس كه براي بررسي حقوق زنان در سه كشور همسايه، ايران-تركيه- آذربايجان كه در شهر استانبول به مدت سه روز (8-10 آذرماه)برگزار خواهد شد، شركت و سخنراني كند

Read more!
posted by 11/26/2008 01:45:00 PM

---

Wednesday, November 12, 2008

 

شهناز غلامی، روزنامه نگار و فعال حقوق زن آذربایجانی بازداشت شد

دوشنبه 20 آبان ١٣٨٧- 10 نوامبر ٢٠٠٨


براساس گزارشات رسیده از تبریز، "شهناز غلامی" روزنامه نگار و فعال حقوق زنان، شب روز گذشته یکشنبه ۱۹ آبان در منزل شخصی خود توسط ماموران امنیتی دستگیر شده و تا کنون اجازه برقراری هیچ گونه تماسی با وکیل و خانواده اش را نداشته است.

نیروهای امنیتی هنگام بازداشت ضمن تفتیش خانه، کتابها و دفترچه ی یادداشتهای شخصی وی را نیز با خود بردند.

گفتنی است، شهناز غلامی مدیر وبلاگ آذر زن و عضو انجمن خبرنگاران زن (رزا) از سال ۱۳۶۸ تا سال ۱۳۷۳ به مدت ۵ سال به دلیل فعالیت های سیاسی در زندان تبریز محبوس بوده و نیز در مرداد سال ۱۳۸۶ به مدت تقریباً یک ماه به دلیل شرکت در مراسم یک خرداد، اولین سالگرد تظاهرات اعتراض آمیز خرداد شهرهای آذربایجان در سال ۸۵ دستگیر و زندانی شده بود.

ساوالان سسی

Read more!
posted by 11/12/2008 01:19:00 PM

---

 

ژورنالیست شهناز غولامي`نین نه یه گؤره حبس اولوندوغو بللی دئییل


آزادلیق رادیوسو - خدیجه اسماعیل اووا


ایراندا آزربایجانلی‌لارین میللی حوقوق‌لاری و قادین حاق‌لاری اوغروندا حرکت‌لرین فععا‌لی، ژورنالیست شهناز غلامی نویابرین ۹-دان ۱۰-آ گئچه ن گئجه حبس اولونوب. ایراندا آزربایجانلی سیياسی محبوس‌لارین مودافيعه آسسوسیاسیاسی (آداپ) ژورنالیستین عاييله‌سینه ایستینا‌دن بیلدیریر کی، غلامی حبس اولونارکه ن ائوینده آختاریش آپاریلیب. حبس‌خانایا سالیندیقدان سونرا ایسه اونا قوهوم‌لاری و وکیلله گؤروش ایمکانی وئریلمه‌ییب.


غلامی‌نین هانسی ايتتيهاملا حبس اولوندوغو دا بللی دئییل. ایکی آی اه ووه ل تبریز اینقیلاب محکمه‌سی‌نین ۱-جی شؤعبه‌سی غلامی یه دؤولت قورولوشونا قارشی تبلیغات ايتتيهامی ایله ۶ آی حبس جزاسی وئرمیشدی. غلامی حؤکم‌دن آپئللیاسیا ( تجدید نظر) شیکایتی وئریب. حؤکمون قوووه‌یه مینمه‌سی اوچون اونا آپئللیاسیا محکمه‌سینده باخیش باشا چاتما‌لی‌دیر. بونلاری «آزادلیق» رادیوسونا تبریزلی ژورنالیست حسن ارک دئییب:

«اگر قرار اولسا بو حؤکمه گؤره توتاردیلار، بو جور گئتمه زدیله ر. ائحتیمال ائتمه ک اولار اونو باشقا بیر ايتتيهاملا حبسه سالیب‌لار».

حسن ارک دئییر کی، شهناز غلامی`‌نین حبسینه سبب اونون سون زامان‌لار میللی حوقوق‌لار اوغروندا حرکاتین فععا‌لی غلامرضا امانی`‌نین آوتوموبیل قضاسیندا اؤلومو ایله باغلی ایره‌لی سوردويو ائحتیمال‌لار اولا بیله ر:

«خانیم شهناز غلامی بئله دوشونوردو کی، موهندیس امانی`‌نین دوشدويو آوتوموبیل قضاسی خوصوصی آدام‌لار، ائحتیمال کی، دؤولت آدام‌لاری طرفیندن تشکیل اولونوب. بیزیم ده حؤکومتین نظرینجه، بئله فیکیرله ر سؤیله مه ک ایغتیشاش سالماق، ايجتيماعی فیکيرده تشویش یاراتماق ساییلیر. اولا بیلسین کی، شاهناز غولامینی بو فیکیرله رینه گؤره حبس ائدیب‌له ر».


شاهناز غلامی بو ائحتیمال‌لاری مؤلفی اولدوغو ««azarwomen»» بلوقوندا دا درج ائدیب.


حسن ارکین سؤزلرینه گؤره، عومومیتله، شهناز غلامی فععال قادین اولدوغو اوچون تضییق‌لره معروض قالیر:


«قادین‌لارین حاق‌لاری اوغروندا چالیشیر. آزربایجان میللی حرکاتی - بیزیم حریتیمیز، دیلیمیز، مدنی حاق‌لاریمیزلا باغلی یازیلار یازیر. اساسن، ژورنالیست کیمی فععال‌دیر. قادین مساله‌لری ایله باغلی بیر وئب-صحیفه‌سی واردی، اوردا و موختلیف قزئت‌لرده یازیر. عومومیتله چوخ چالیشقان بیر خانیم‌دیر. اونا گؤره ده فععالیيتی نظره تئز چارپیر».


شاهناز غلامی خالق موجاهیدلر حرکاتیندا سیياسی فعالیتینه گؤره ۱۹۸۹-جو ایلدن ۱۹۹۴-جو ایله ده ک حبسده اولوب. ۲۰۰۷-جی ایلین ماییندا ایسه او، «ایران» قزئتینده آزربایجانلی‌لاری تحقیر ائده ن کاریکاتورا ایله باغلی ائعتيراضلارین ایل دؤنومونده ایشتیراکینا گؤره ده بیر آی حبسده ساخلانیلمیشدی. شهناز غلامی ««azarwomen»» بلوقونون یارادیجی‌سی و ایراندا قادین ژورنالیست‌لر آسسوسیاسیاسینین («رزا») عوضوودور.

Read more!
posted by 11/12/2008 01:05:00 PM

---

 

انجمن آذرسوئد بازداشت غیر قانونی شهناز غلامی را محکوم کرد


میللی حرکت چهار شنبه ۲۲ آبان ۱۳۸۷:

براساس گزارشات رسیده از تبریز، "شهناز غلامی" روزنامه نگار و فعال حقوق زنان، شب روز گذشته یکشنبه ۱۹ آبان در منزل شخصی خود توسط ماموران امنیتی دستگیر شده و تا کنون اجازه برقراری هیچ گونه تماسی با وکیل و خانواده اش را نداشته است.

نیروهای امنیتی هنگام بازداشت ضمن تفتیش خانه، کتابها و دفترچه ی یادداشتهای شخصی وی را نیز با خود بردند.

گفتنی است، شهناز غلامی مدیر وبلاگ آذر زن و عضو انجمن خبرنگاران زن (رزا) از سال ۱۳۶۸ تا سال ۱۳۷۳ به مدت ۵ سال به دلیل فعالیت های سیاسی در زندان تبریز محبوس بوده و نیز در مرداد سال ۱۳۸۶ به مدت تقریباً یک ماه به دلیل شرکت در مراسم یک خرداد، اولین سالگرد تظاهرات اعتراض آمیز خرداد شهرهای آذربایجان در سال ۸۵ دستگیر و زندانی شده بود.

انجمن آذرسوئد دستگیری این فعال آذربایجانی را محکوم کرده و خواهان آزادی هر چه سریعترایشان می باشد.

انجمن آذر سوئد

لوند/مالمو

___________________________________________________________________________

şəHNAZ QULAMI həbs olunub

Məlümatlara görə ''şəhnaz Qulami'', jurnalist və Iran qadin haqlari üzre aktivist, şənbə axaşami Iran təhlükəsizlik nazirliyi tərəfidən həbs olunub. Bu günə kimi o öz vəkili veya ailəsi ilə əlaqədə ola bilmeyib. şəhnaz Qulaminin evini məmürlar axtararkən onun kitablarini və əl yazmalarini zəbt edib. Xatirlamaliyiq ki şəhnaz xanim keçmişdə 5 il siyasi fəaliyyətləri üçün Təbrizin həbsxanasinda saxlanib.

AZƏR Cəmiyyəti hakimiyyətin belə bir qeyri qanuni və qeyri insani davranishini məhküm edir və shəhnaz xanimin təzlikdə azadliğini tələb edir.


AZƏR Cəmiyyəti Lund/Malmö, Isveç

___________________________________________________________________________

Shahnaz Gholami is detained

According to the news from Tabriz, Iran, Mrs. Shahnaz Gholami, journalist and women rights activist was detained yesterday by The Ministry of Intelligence service.Since then she has not been able to contact her family or lawyer.

Her house was inspected and all her books and notes were confiscated.

Mrs. Gholami is head editor of "Azar Zan" weblog and a member of "Iranian women journalist association-RAZA". She had been jailed for 5 years "1990-1995" for her political activities in Tabriz prison and later she was jailed once more for one month on June 2008 for participating in May 2006 movement anniversary.

The Azerbaijani-Swedish Association, AZER, condemns her detention and demands her release soon.

AZER Lund/Malmö, Sweden

Read more!
posted by 11/12/2008 01:01:00 PM

---

Tuesday, October 14, 2008

 

حکم سنگسار دو خواهر در شهريار كرج - آزربايجان لغو شد


میللی حرکت دوشنبه ۲۲ مهر ۱۳۸۷:
رادیو زمانه: آیت‌الله محمود هاشمی شاهرودی رئیس قوه قضائیه دستور لغو حکم سنگسار دو خواهر را که به «زنای محصنه» متهم شده بودند، صادر کرده است.

عالی‌ترین مرجع قضائی ایران ۱۵ بهمن ماه سال گذشته حکم سنگسار این دوخواهر را تائید کرده بود.

زهره کبیری ۲۷ ساله و آذر کبیری ۲۸ ساله، دو خواهر جوان ساکن محله خادم‌آباد، در حاشیه شهریار - نزدیک کرج- (آزربايجان) هستند که با ‏شکایت شوهر یکی از این دو زن، در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۸۵ بازداشت شدند.

آنها با این‌که یک‌بار بنا به حکم دادگاه، ۹۹ ضربه شلاق خوردند در حکمی دیگر این بار به سنگسار محکوم شدند.

جابر صولتی وکیل این دو زن در گفتگو با رادیو زمانه با اعلام این خبر گفت: «برای این پرونده دو بار حکم صادر شده بود و زمانی که حکم قطعیت یافت و برای اجرا رفت، من وکالت این پرونده را بر عهده گرفتم و از طریق دادستانی کل کشور، با بیان اشکالات پرونده، درخواست تجدید نظر کردم.»

وی اضافه کرد: «بر اساس این درخواست، آقای شاهرودی رئیس قوه قضائیه این حکم را خلاف بین شرع و قانون تشخیص دادند و دستور لغو آن و رسیدگی مجدد به پرونده را صادر کردند. حالا ممکن است که قضات جدید باز هم بر حکم قبلی اصرار بورزند و ممکن است که نقض بکنند و حکم برائت بدهند.»

براساس گزارش‌ها، این دستور شنبه گذشته هفدهم مهرماه صادر شده و پرونده آنها به شعبه هم‌عرض (شعبه ۷۷ دادگاه کیفری استان) برای رسیگی ارجاع خواهد شد.

۱۵مرداد ماه امسال نیز سخنگوی قوه قضائیه از لغو حکم چند زن و مرد محکوم به سنگسار خبر داده بود.
قوه قضائیه در آن زمان، پس از آن‌که فعالان حقوق بشر از سنگسار قریب الوقوع ۹ زن و مرد که این دو خواهر نیز در میان آنها بودند، ابراز نگرانی کردند،دستور لغو این احکام را صادر کرد.

آقای ‌شاهرودی یکبار در اواخر سال ۲۰۰۲ با صدور دستوری اجرای حکم سنگسار در ایران را متوقف کرد.
اما با این حال، جعفر‌کیانی در ژوئیه سال ۲۰۰۷ به دلیل ارتکاب زنای محصنه در روستایی در استان قزوین (آزربايجان) سنگسار شد که این اقدام واکنش تند بین‌المللی را به همراه داشت.

در جمهوری اسلامی، جرم‌هایی همچون قتل، تجاوز به عنف، سرقت مسلحانه، قاچاق مواد مخدر در مقیاس بزرگ و زنای محصنه، مجازات مرگ دارد.
براساس قوانین موجود ایران، مجازات زنای محصنه سنگسار است.

در اجرای حکم سنگسار و بر اساس ماده ۱۰۲ و ۱۰۴ قانون مجازات اسلامی مردان باید تا کمر و زنان تا سینه در گودال دفن شوند و «بزرگی سنگ در رجم نباید به حدی باشد که با اصابت یک یا دو عدد شخص کشته شود، همچنین کوچکی آن نباید به اندازه‌ای باشد که نام سنگ بر آن صدق نکند».

در ماده ۱۰۱ نیز آمده است که حاکم شرع باید مردم را از اجرای حکم سنگسار آگاه کند و حداقل سه نفر از مومنین باید در این امر شرکت کنند.

زنای محصنه، ارتباط جنسی مرد یا زن متاهل با فرد دیگری است و در قانون مجازات اسلامی یکی از سخت‌ترین مجازات‌ها برای آن در نظر گرفته شده است.
به غیر از ایران، سنگسار در کشورهای افغانستان، سودان، نیجریه، عربستان سعودی و امارات متحده عربی نیز مجازاتی رایج است.

Read more!
posted by 10/14/2008 02:13:00 PM

---

Saturday, September 27, 2008

 

سؤزوموز

آسيميلاسيون پوشاكي:

١-لباس سنتي و ملي زنان ترك بويژه زنان منسوب به عشاير و ايلات ترك از مولفه هاي اساسي هويتي اين خلق است. اين لباس سنتي و ملي در سده اخير و در نتيجه دو عامل طبيعي (مدرنيزاسيون) و عامل غيرطبيعي (آسيميلاسيون) دچار دگرگوني شده است. تقريبا تا يكي دو دهه پيش در بسياري از شهرها و روستاهاي آزربايجان و ديگر مناطق ترك نشين در ايران، لباسهايي غير از لباسهاي امروزي در بين خانمها رايج بود. با ازدياد رفت و آمد بين شهر و روستا، گسترده شدن سيستم مدارس جديد، نهادينه شدن سياستهاي يكسان سازي و فارسسازي، اسكان ايلات و عشاير و تضييقات و فشارهاي افزاينده و سيستماتيك جمهوري اسلامي بر زنان، اين لباسها کم کم جايگاه خود را از دست دادند و اكنون تنها در بين بانوان سالخورده روستائي و ايلي ميتوان ردي از آن لباسها را پيدا کرد.

٢-تركان مانند ديگر ملل ساكن در ايران از محدوديتهاي گوناگون در استفاده از پوشاك سنتي و ملي تركي خود (آزربايجاني، قشقائي، ....) رنج مي برند. در جمهوري اسلامي ايران استفاده دانش آموزان و دانشجويان دختر و پسر ترك و ملل ديگر از لباسهاي ملي تركي (آزربايجاني، قشقائي، ....)، تركمني، لري، بلوچي، عربي و ...... در مراكز آموزشي و مناسبتهاي اجتماعي ممنوع است. جمهوري اسلامي ايران از نخستين روز استقرار خود، آزادي پوشاك زنان و دختران و دختربچگان ترك سراسر مناطق ايران را سلب كرده، و آنها را در مراكز دولتي، در كودكستانها و در مدارس و موسسات آموزشي مجبور به استفاده از حجاب سياه اسلامي-امامي و چادر زرتشتي -فارسي بيگانه با هويت و سنن ملي تركان نموده است. ممنوعيتهاي پوشاكي فوق، محدود به دانشجويان و دانش آموزان و مراكز آموزشي نيست و مانند ممنوعيتهاي زباني، عرصه ها و مناسبتهاي گوناگون و كوچه و خيابانها و همه گروههاي اجتماعي بويژه هنرمندان و فعالان فرهنگي را نيز در بر مي گيرد.

٣-تحميل و اجبار حجاب-مانتوي اسلامي-امامي و چادر زرتشتي-فارسي بر زنان و دختران ترك (و ديگر ملل ساكن در ايران)، به عنوان جزئي از نظام آپارتايد جنسي حاكم بر ايران، نقض حقوق و تحديد آزاديهاي فردي دختران و زنان در انتخاب پوشاك است. آپارتايد جنسي قرون وسطايي، شرايط فرو انساني و زندگي خفت باري كه از سوي جمهوري اسلامي بر زنان ايران تحميل گرديده؛ به حاشيه رانده شدن از صحنه حيات اجتماعي، نيم انسان و مهجور شمرده شدن در عرصه هاي حقوق، جزاء، قانون، قضاء، اقتصاد، اجتماع؛ جداسازي زنان و دختران از پسران و مردان در مدارس و اجتماع، ممانعت از ورزش و حضور آزادانه و مختلط آنها در سالنها و ميادين ورزشي، مجازاتهاي وحشيانه و بدوي اي مانند سنگسار و قصاص و اعدام و قطع اعضاي بدن و شلاق و ....؛ همه غيراخلاقي، مغاير با شان و كرامت انساني، ضدبشري و اهانتي غيرقابل قبول و غير قابل تحمل به زن ترك است.

٤-سياست جايگزين كردن لباس سنتي زنان ترك با حجاب اسلامي-امامي و چادر فارسي-زرتشتي و اكنون "لباس ملي" تحت عناويني چون "طرح عفاف"، "پوشش ملي زنان ايراني"، "لباس ايراني" و .... را – كه جزئي از اجزاي نظام آپارتايد جنسي حاكم بر اين كشور است- مي بايست در بستر سياست كلان دولت ايران براي نابود كردن هويت تركي، آسيميلاسيون و فارسسازي خلق ترك نيز مطالعه كرد.

٥-ممنوعيت پوشاك ملي و سنتي تركي، تحميل حجاب اسلامي-امامي و چادر زرتشتي-فارسي و محدوديتهاي اعمال شده توسط جمهوري اسلامي و بنيادگرايان امامي و قوميتگرايان فارس بر زنان ترك در عرصه پوشاك ملي و سنتي را مي توان "آسيميلاسيون پوشاكي" ناميد. آسيميلاسيون پوشاكي، مشابه "آسيميلاسيون زباني" است كه در نتيجه آن دانش آموزان و دانشجويان ترك از كاربرد زبان ملي خود تركي در مراكز آموزشي منع و محروم مي گردند.

٦-سياست آسيميلاسيون پوشاكي و يا تحميل حجاب اسلامي-امامي و چادر زرتشتي-فارسي تدبيري است به مقصد از بين بردن رنگارنگي و تشخص ملي ملل ساكن در ايران كه هر كدام طبق سنن و فرهنگ و تاريخ خود سليقه و سبك خاص و احيانا متفاوتي در انتخاب پوشاك داشته و داراي لباس ملي ويژه اي هستند. اين سياست كه در ضديت آشكار با فرهنگ و هويت ملي ترك و آزربايجاني است، مستقيما هويت ملي زنان ترك و بويژه زنان ايلي در سراسر ايران را نشانه گرفته است.

٧-تحميل حجاب اسلامي-امامي و چادر زرتشتي-فارسي را مي بايست در زمينه تبديل مذهب تركان از اسلام تركي (جعفري، قزلباشي، ....) به شيعه امامي فارسي كه خود وجه ديگري از فارسسازي تركان ايران است نيز مطالعه نمود.

٨-بهانه هائي كه معمولا روحانيون و مقامات دولتي فارس در توجيه ممنوعيت لباسهاي ملي و سنتي گروههاي ترك و تحميل و اجبار چادر زرتشتي-فارسي و حجاب-مانتوي اسلامي پيش مي رانند –مانند غيراسلامي بودن آنها- از هر گونه پشتوانه منطقي و بنيان علمي محروم اند. پوشاك سنتي و ملي دختران و بانوان ترك كه قرنها رايج بوده‌اند متين و موقر اند، كوچكترين تعارضي با عرف و اخلاق و باورهاي ديني تركي و يا شعائر اسلامي ندارند و به لحاظ زيبائي شناسي و هنري نيز از كيفيت بسيار عالي و برتري برخوردارند.

٩-محدوديتهاي پوشاكي در مورد دختران و زنان ترك با منسوبيت ايلي و همچنين تركان ساكن در جنوب ايران- كه بسياري داراي تعلقات ايلي و عشايري اند- برجسته تر، شديدتر و نهادينه تر است. حجاب-مانتوي اسلامي-امامي دولتي و چادر زرتشتي-فارسي تحميلي از همه جهت در تضاد با فرهنگ پوشاك سنتي، سبك آزاده، فعاليت هاي اجتماعي، حيات پرتحرك و نيازهاي زندگي ايلي زن ترك مي باشد، نقش و كاركرد اجتماعي او در حيات ايلي و كوچرو را مختل مي سازد و به لحاظ زيبائي شناسانه نيز از سطحي فوق العاده پست و نازل برخوردار است.

١٠-ممنوعيت لباسهاي سنتي و ملي تركي و تحميل حجاب اسلامي-امامي و چادر زرتشتي-فارسي، با مخالفت و مقاومت افزاينده زنان و دختران ترك بويژه در جنوب ايران مواجه شده است. چندي پيش خانم پروين بهمني محقق و موسيقيدان ترك (از ايل قشقائي) در جشنواره‌اي که با حضور هنرمندان مناطق سراسر کشور در شهر اردبيل آزربايجان برگزار شده بود در عملي اعتراضي از به روي سن رفتن خودداري كرده است، زيرا مسئولان خودباخته از وي خواسته‌اند که در پوشش تركي خود تغييراتي دهد. او با استناد به اينکه اين لباس ايل قشقائي است و ما انگليسيها را با همين لباس شکست داديم و من مجاز به تغيير دادن آن نيستم از اين مسئله استنکاف کرده است و مسئولان فارسزده نيز اجازه اجراي برنامه به وي را نداده‌اند.

١١-اكنون گرايش و حركتي اصيل و خودجوش در ميان زنان ترك بويژه در جنوب ايران ديده مي شود كه بر پوشيدن لباسهاي سنتي، ملي و ايلي ترك در مناسبتهاي گوناگون اصرار و تاكيد مي كند. روشنفكران و فرهنگيان تركان جنوب ايران نيز در همسوئي با اين حركت از دختران ترك خواسته اند كه با پوشش ملي و سنتي خود در مناسبتهاي گوناگوني مانند آغاز سال تحصيلي، روز مادر، روز معلم و .... و حتي در طول سال در مدارس حاضر شوند. نيز از همه ملت ترك در سراسر ايران، از زن و مرد، دختر و پسر خواسته شده كه در مناسبتهاي ويژه و روزهاي ملي مانند ارگه نه قون بايرامي (نوروز)، ٢١ آذر، روز باي بك، روز جهاني زبان مادري و .... در سطح شهرها و اماكن عمومي و دولتي به پوشيدن لباسهاي سنتي و ملي تركي (آزربايجاني، قشقائي،....) اقدام نمايند. فراخوانهاي مشابهي از سوي نخبگان ملت تركمن در شمال شرق ايران صورت گرفته است.

١٢-تحميل حجاب اسلامي-امامي، چادر زرتشتي-فارسي و منع كاربرد لباسهاي ملي و سنتي تركي (آزربايجاني، قشقائي،..) ميبايد از طرف تمام فعالان سياسي و حقوق بشري آزربايجان به عنوان جزئي از اجزاي نظام آپارتايد جنسي و نقض حقوق بشري زنان و همچنين سياستي در راستاي يكسان سازي و فارسسازي تركان، همواره و پيگيرانه و با هر وسيله ممكن تعقيب، افشاء، نقد و محكوم شود.

گئرچه يه هو!!!!

Read more!
posted by 9/27/2008 07:57:00 PM

---

Sunday, September 21, 2008

 

پنجشنبه 28 شهریور1387
دادگاه انقلاب طي حكمي شهناز غلامي را به 6 ماه حبس تعزيري محكوم كرد!

http://www.azarwomen.blogfa.com/







شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامي تبريز،‌ طي حكمي كه در تاريخ 14/6/1387 با عنوان اتهامي "فعاليت تبليغي عليه نظام مقدس (؟!) جمهوري (؟!) اسلامي (؟!) ايران" به من ابلاغ كرده است، با طرح مواردي از نوشته هايم مرا به شش ماه حبس تعزيري محكوم نموده است.

مواردي از نوشته هاي من كه دادگاه انقلاب آنها را به عنوان تبليغ عليه نظام مطرح كرده است،‌ و اين موارد جزئي از اعتقادات راسخ من نيز محسوب مي گردند،‌ و البته افتخار هم مي كنم كه به خاطر چنين اتهاماتي محكومم كرده اند،‌ عبارتند از:

- مقاله "شفاف سازي پيرامون حوادث آذربايجان در خرداد ماه 1385": ... اميد است اين نوشتار توانسته باشد در پشت اين فضاي سياسي غبارآلود، سيماي حقيقي و دردآور مردم حماسي آذربايجان را به تصوير بكشد. اكنون روزهاست كه از واقعه اول خرداد مي گذرد. تعداد زيادي از دوستان و همفكران ما كه دوشادوش هم در دهها مراسم و برنامه مشترك شركت كرده بوديم،‌ در خيابانها به جرم بزرگداشت بزرگان سرزمين مان همچون باقرخان،‌ ستارخان، صمد بهرنگي، و ... كتك خورده بوديم و ... اكنون اكثريت آنان در زندانهاي مخوف حاكميت اسلامي به جرم عشق به آ‍زادي و عدلت و تحقق مردم سالاري و هويت خواهي به اسارت گرفته شده اند.،

- مقاله "8 مارس و جنبش زنان ايران": ... در بسياري از كشورها به خصوص در كشور ما ايران وجود سلطه مردان در عرصه عمومي و حكومتي باعث افزايش تفاوت دستمزدها، نابرابري هاي اجتماعي، تقسيم نابرابر كار، ثروت، قدرت، نابرابري در موقعيت هاي مساوي قانوني و ... گرديده است. هنوز زنان ما از فقر، عدم تعميم تأمين اجتماعي، فشار و يك نواختي كارهاي بي مزد خانگي، و كالاي شدن بدن زنان، رواج استثمار جنسي، خشونت خانوادگي به شدت رنج مي برند،‌ خشونت و ناامني در داخل و خارج از كشور همه ما را تهديد مي كند..." (صفحه 110 پرونده)،

- مقاله "انحصارگري و نقش آن در ايجاد بحران هاي اجتماعي-سياسي": ... اقليتي در جامعه بدون پشتوانه اكثريت حكومت مي كنند، نشريات به بهانه هاي واهي توقيف و سايتها فيلتر گذاري مي شوند، و حاكميت يكدست اسلامي خود را غيرقابل نقد معرفي مي نمايند. آزاديخواهان، نويسندگان و نمايندگان رسانه هاي جمعي محكوم به زندان مي شوند... (صفحه 130 پرونده)،

- مقاله "گزارش حماسه حضور سبز مردم آذربايجان در اول خرداد 1386": ... مردم آذربايجان امروز بار ديگر در يك خرداد 1386 به خيابان ها آمده بودند تا زندگي در محيط بدون استبداد در سرزميني مستقل به نام آذربايجان بزرگ، و يا تحقق فدرال براي تمامي كشور را درخواست كنند... (صفحه 131 پرونده).

همه آنچه در بالا ذكر شده است، جزئي از واقعيات انكار ناپذير در رژيم توتاليتر بعد از انقلاب 57 است. گزارش هاي من نيز به انعكاس اين واقعيت هاي عيني و گريز ناپذير اجتماع بيمار پرداخته است. وجدان آگاه بشري در هيچ نقطه اي از دنيا بجز محفل اقليت حاكم كشور، هيچگاه اتهامات فوق الذكر را بعنوان جرم تلقي نكرده است و با شهروندان منتقد خود كه كوشيده اند تا در فضاي اختناق و مه آلود به شفاف سازي و اطلاع رساني بپردازند و مرحمي براي دردهاي مردم سرزمين خود باشند،‌ به چنين برخوردهاي غيرعقلاني دست نيازيده اند. چنين برخوردها، حاكي از ضعف حاكميت و ترس آن از كوچكترين نور شمع آگاهي بخش در ميان مردم است.

با اينهمه،‌ من بعنوان يك ‍ژورناليست كه سالهاست براي تحقق دموكراسي و حقوق بشر و برابري در تمامي جنبه هايش اعم از برابري ملي، برابري زن و مرد،‌ برابري اقتصادي، و ... تلاش مي كنم،‌ با وجود همه فشارها و سركوبها همچنان به فعاليت هاي اطلاع رساني خود در زمينه هايي كه لازم بدانم، ادامه خواهم داد. اميدوارم برغم همه كاستي ها، و نقص هايي كه دارم با كلماتي كه هرگز قادر نيستند تمام حقيقت پديده ها را بيان كنند، بتوانم گامي هر چند كوچك در اين مسير سبز بردارم.

Read more!
posted by 9/21/2008 09:42:00 PM

---

 

هزینه سنگین رسیدن به برابری زبانی، فرهنگی و اقتصادی
سه شنبه ۲۶ شهريور ۱۳۸۷ - ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸

هزینه سنگین ملت تورک آذربایجان در رسیدن به برابری زبانی، فرهنگی و اقتصادی

در آستانه بازگشایی مدارس – و البته ترس متداول حاكمیت درمطالبات زبانی شهروندان آذربایجانی برای تاسیس مدارس به زبان توركی در سراسرمناطق تورك نشین كشور- حاکمیت به موج جدیدی از دستگیری ها دست یازیده است و، تعداد قابل توجهی از فعالان هویت طلب را بازداشت كرده است. كه از آن جمله میتوان به دستگیری آقای مهندس"علیرضا صرافی" و دوستان همفكرشان اشاره داشت كه برای اولین باركنگره زبان مادری را درسال 1382درشهرتبریزبرگزاركرده بودند، و سال گذشته اقدام به تاسیس كانونی به نام" كانون دمو" نموده بودند تا از آن طریق مطالبات زبانی رابه طرزی مدنی و قانونمند درخواست نمایند.
علاوه بر آن نزدیك به سه دهه است كه در"مجله وارلیق" و نیز"نشریه توقیف شده دیلمانج" برای رشد و توسعه ارگانیك سطح آگاهی مردم تورك - نسبت به فرهنگ، زبان، تاریخ و نیز حقوق قانونی خود برای تحصیل به زبان مادری اش - سالهاست كه علی رغم همه ناملایمتی های بوجود آمده از طرف دوستان سطحی نگر و شوونیست های فارسی زبان، بدون لحظه ای قصور و وقفه درتلاش و مجاهدت، همچون سربازی قسم خورده و وفادار به آرمان های ملی سرزمینشان به پاسداری از"هویت" و "كیستی" (وارلیق) آن پرداخته اند.
با افزایش موج سركوب ها كه بر علیه ملت آذربایجان اعمال می شود.در طی چند ماه گذشته ما متاسفانه شاهدبرخورد قهری حاكمیت با فعالان هویت خواه بویژه دستگیرهای دامنه دار دانشجویان هویت خواه هستیم و هنوز این پروژه مخوف و ضد انسانی تمام نشده كه كارگزاران رژیم توتالیتر حاكم تعداد 18 نفراز چهره های برجسته حركت ملی آذربایجان را بدون اینكه اولیه ترین حقوق شهروندی آنها رعایت شود و آنها حق داشتن وكیل و نیزاجازه تماس با خانواده شان را داشته باشنداز یك مهمانی ساده افطار- نه البته ازیك متینگ سیاسی و یا جلسه فوق سری؟!- توسط اوباش لباس شخصی و نیزنیروهای اطلاعاتی و امنیتی با دو عدد مینی بوس "كارسان" بازداشت و به محل نامعلومی منتقل می كنند.
حادثه ای كه دراین میان واقعا دلخراش و دردناك است. دستگیری سه تن از كودكان خردسال "آقای عباس لسانی"به اسامی "سئودا "، "آتیلا" و "اوختای لسانی" می باشد.لازم به یاد آوی است كه خانم "رقیه علیزده" همسرآقای عباس لسانی - كه از 1 خرداد 1385در سخت ترین شرایط غیرقابل تصور بدون اینكه به ایشان اجازه ملاقات با همسر و فرزندانش داده شود درحال حاضر در زندان یزد محبوس می باشد- و سه فرزندش برای چندمین بار است كه شاهد خشونت پلیس علیه پدرمحبوبشان و دوستان همفكرایشان می باشند. كه این موضوع به نوبه خود می توانددرروحیه معصوم و كودكانه آنها تاثیر منفی بگذارد. دراین جا لازم به ذكر است كه رژیم توتالیترحاكم برسرزمین مادری ما نه تنها به تعهدات حقوق بشری خود در رابطه با شهروندان عمل نمی كند. بلكه بدون توجه به تعهداتش در رابطه با "كنوانسیون حقوق كودك" كه در سال1994خود را به رعایت مفاد آن ملزم دانسته نیزعملا دارد، نشان می دهد كه نسبت به اجرای مفاد آن كاملا بی اعتناست. و وقتی می خواهد روشنفكران یك سرزمین آفتابی و لاهوتی را به حبس ، زندان ، شكنجه و اعدام بسپارد. كوچكترین مروتی و مدارایی دربرخورد با كودكان یك ملت بزرگ و بپاخاسته نمی كند و زمانی كه پای منافع اش- كه از آن به عنوان "امنیت ملی نظام" نام می برد- در میان باشد. اگرلازم و ضروری بداند؛ حاضرمی شود علاوه بر فعالان مدنی و دگراندیشان حتی كودكان آنها را نیز به مسلخ بسپارد:
درمسلخ عشق جز نكو را نكشند روبه صفتان زشت خو را نكشند
گرعاشق صادقی زمردن نهراس مردار بود هرآنكه او را نكشند

روز چهارشنبه20/6/87 تعداد 18نفراز فعالان حركت ملی آذربایجان در مراسم افطاری كه درخانه آقای صیاد محمدیان (اوچو) برگزارشد.دستگیرشدند كه اسامی آنها به این ترتیب می باشد:
آقایان مهندس علیرضا صرافی (مدیرمسئول نشریه توقیف شده دیلمانج،عضو شورای ملی صلح)،حسن راشدی (استاد دانشگاه و عضوهیات تحریریه نشریه وارلیق)،سعید موغانی ( روزنامه نگار و شاعر)، مهدی نعیمی ( فارغ التحصیل دانشگاه امام صادق وازكاركنان مركز مطالعات استراتژیك ایران،شاعرومدرس زبان توركی )، محمد عباسپور، صیاد محمدیان (اووچوقوشاچایلی)، عباس نعیمی (كارشناس ارشد ازدانشگاه تربیت مدرس) ،اكبرآزاد (مدیرانجمن كودكان آذربایجان بنام "چیچیكلر"وعضوهیات تحریریه نشریه وارلیق)، یوسف هشیار،شهبازابراهیم نژاد، حسین حیدری (ازفعالین دانشجوی دانشگاه تهران و مدیر مسئول نشریه اولوس)، فرهادرضایی،اوختای لسانی و آتیلا لسانی (دو پسرخردسال آقای عباس لسانی ) .
خانم ها : رباب عظیمی ، اكرم نجاری (اززنان شاعرآذربایجانی ونیزدبیرسابق "N.G.O خانه فرزندان آذربایجان" درتهران)، رقیه علیزاده(همسرآقای عباس لسانی)و سئودا لسانی (دختر خردسال آقای عباس لسانی).
نیروهای اطلاعاتی علاوه بر برخورد خشن، توهین آمیز و غیرانسانی كه درجریان دستگیری با بازداشت شدگان داشته اند، منزل آقای صیاد محمدیان (اوچو ) را بررسی و تفتیش قراردادند.
در پی دستگیری 18 نفراز فعالان حركت ملی آذربایجان صبح روز پنج شنبه" آقای حسن رحیمی" نیزدر شهر كرج توسط نیروهای اطلاعاتی دستگیر شد. بنا به اخبار منتشره درباره آقای حسن رحیمی گفته می شود كه دستگیری ایشان درارتباط با حمایت ایشان ازدانشجویان دستگیرشده در دانشگاه تبریزمی باشد او در رابطه با وضعیت غیرقانونی نگهداری فعالین دانشجویی دستگیر شده با بخش توركی رادیوآمریكا و نیز با رادیو فردا مصاحبه نموده و درآنجا نسبت به بازداشت طولانی مدت دانشجویان ابرازنگرانی كرده بود.
مقامات امنیتی و به اصطلاح مسئول هنوزهیچ توضیح واضحی در باره علت این اقدام خود منتشر نساخته اند.بازداشت این افراد بدون رعایت حقوق و ضوابط قانونی انجام گرفته است.بنا به به گزارشات ارسال شده از سوی دوستان و خبرگزاری ها؛ فردای آنروز (پنجشنبه 21/6/87) رقیه علیزاده و فرزندانش بعد ازانجام بازجویی های مقدماتی اززندان آزاد شدندو یك روز بعد از آن نیز (جمعه 22/6/87) سه نفر دیگر به اسامی فرهاد رضایی ، اكرم نجاری و رباب عظیمی از بازداشت موقت آزاد شدند.
خانم "وحیده وظیفه"همسر آقای مهندس علیرضا صرافی در مصاحبه ای كه با رادیو آمریكا انجام داده است ضمن ابراز نگرانی خود و دو پسرنوجوانش از وضعیت مبهم نگهداری همسرش، با تردید اعلام داشته كه احتمال می رود آقایصرافی به همراه سایر دستگیر شدگان درزندان اوین تهران باشند.
با این حال وقتی خانواده های زندانیان برای دریافت اطلاع از وضعیت عزیزانشان به دادگاه ها و نیز دفاتر اداره اطلاعات مراجعه می كنند.كاركنان آن محل ها به مدت چندین روز از وجود دستگیرشدگان ابرازبی اطلاعی می نمایندو از ارائه پاسخ صریح و شفاف به آنها خودداری می ورزند.تا به نوعی درخانواده ها احساس رعب و وحشت و فشار روانی به وجود آورند.
تا آنكه بعد از ساعت ها و روزها بی خبری (نود ساعت) از وضعیت نگهداری بازداشت شدگان، "آقای متین راسخ" بازپرس معاونت امنیت دادسرای عمومی و انقلاب تهران كه از طرف دادگاه انقلاب اسلامی تهران به عنوان مسئول رسیدگی به پرونده معرفی شده است به خانوده زندانیان اعلام می كند كه فعالان هویت طلب در بند در سلول های انفرادی زندان اوین بسر می برند و بازجویی آنها تا دو هفته به طول خواهد انجامید.و درعین حال خانواده های زندانیان را تهدید می كنند كه از رسانه ای كردن موضوع دستگیری فعالان جدا بپرهیزند.
همزمان با این خبر بنا به آخرین اخبار رسیده از تهران سه نفردیگر از دستگیر شدگان به نام های آقای محمد عباسپور، یوسف هوشیار و شهباز ابراهیم نژاد با قید ضمانت از زندان اوین آزاد شدند. با آزادی این سه نفر هنوز 9 نفر دیگر از فعالان مدنی آذربایجان در زندان اوین محبوس می باشند.
بنا به نوشته خبرنگاران سایت آذربایجان اویرنجی حركاتی:
مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران ضمن محكوم نمودن بازداشت روزنامه نگاران و فعالین مدنی و حقوق بشری آذربایجان در تهران از مسئولین جمهوری اسلامی می خواهد تا امكان تماس بازداشت شدگان با خانواده و وكلایشان را فراهم آورد و نسبت به اطلاع رسانی پیرامون اتهامات وارده به این افراد اقدام نماید. این مجموعه نگران وضعیت جسمانی بازداشت شدگان بوده و آزادی بی قید و شرط این افراد را خواستار است.( دبیر خانه "مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران" – تهران /24/6/87برابر با 14سپتامبر 2008)
علاوه بر آنچه گذشت بنا به گفته رادیو زمانه : "جمعیت آذر سوئد" نیز با صدور بیانیه ای به این دستگیری ها اعتراض كرده است در این بیانیه كه شنبه منتشر شدهآمده است كه :"جمعیت آذر سوئد ، دستگیری ایشان را محكوم نموده ،حكومت ایران را مسئول مستقیم صحت و سلامت عزیزان دستگیر شده می داند و خواهان آزادی هر چه سریعتر این فعالان هویت طلب می باشد."
این وضعیت گویای این مهم می باشد كه نهادهای امنیتی درایران سركوب گسترده فعالین آذربایجانی را درهسته اصلی پروژه حذف ها و بازداشت ها و اعمال شكنجه ها ی بی رحمانه روانی و فیزیكی قرارداده اند.
«واحید قاراباغلی»، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر آذربایجان كه درسایت"ساوالان سسی"به شفاف سازی فضای آذربایجان و دفاع ازحقوق بشر می پردازد، در گزارشی تحت عنوان"زندان های كشوربا فعالان آذربایجانی پرمی شود."
ازقول آقای "داوود توران "مدیر مركزتحقیقاتی اجتماعی – فرهنگی آذربایجان (گوناسكام) چنین می نویسد:
" فعالان آذربایجان سالیان سال با درخواست مكررازدولت جمهوری اسلامی درجهت تامین حقوق بدیهی وحقه خویش مطابق قانون وموازین اسلام گام برداشته اند اما حاكمیت همواره علاوه بر بی توجهی نسبت به خواسته های حقه و قانونی آنان با بی تدبیری تمام شروع به برخورد های فرا قانونی و دستگیری حق طلبان كرده است."اومعتقد است كوشش مسالمت آمیز ومدنی برای ابراز تعلقات زبانی و قومی از حقوق اساسی هر شهروندی محسوب می شوداما ظاهرا حاكمیت ایران قسم خورده تاكسانی را كه با راه و منش های مدنی ومسالمت آمیزخواستار دستیابی به ابتدایی ترین حقوق خودهستند (تحصیل به زبان مادری( سركوب نموده ودراین راه از هیچ برخوردی دریغ نكند.
"د.توران" بازداشت خود سرانه فعالان هویت طلب آذربایجانی رادرراستای پروژه ای می داند كه درآن زبان، تاریخ، هویت و موجودیت آذربایجانیان سركوب می شود.چرا كه فعالان آذربایجان خواستی جزبرابری فرهنگی – زبانی و اقتصادی چیزی دیگری ندارند و اینها مواردی هستند كه درقوانین خود ایران درنظرگرفته شده است.
او می گوید:"بیش از80 سال است كه حاكمان ایران همگام با محدود كردن آزادی های فردی و اجتماعی شهروندان آذربایجانی با خواسته های آنها مخالفت كرده اند. در بسیاری موارد این مخالفت ها با كشتار و زندانی كردن افراد با برچسب جدایی طلبی و تفرقه افكنی همراه بوده است. البته برخورد تبعیض آمیز به رفتار خشن و سركوب گرایانه خلاصه نمی شود بلكه این رویكرد ها درفرهنگ حاكم جامعه نهادینه شده است و به صورت تحقیر و تمسخر آذربایجانی ها بیشترازطریق بیان جوك و لطیفه های روزمره حتی درمیان روشنفكران فرهنگ حاكم بازتاب یافته است."
مدیر مركز تحقیقات اجتماعی – فرهنگی آذربایجان می گوید:
"فعالان آذربایجانی با عملكرد چندین ساله خود نشان داده اند كه خواهان دستیابی به حقوق انسانی كه به صراحت در قانون اساسی كشور و قوانین وكنوانسیون های بین المللی آمده است؛ بوده اند.مطالبات اصلی آنها پایان دادن به تبعیض ها و ستم ملی در ایران است واتهام هایی چون تجزیه طلبی یا پان تركیستی كه به آنها وارد می شود تنها حربه ای برای سركوب آنهاست چراكه تاكنون حاكمیت نتوانسته این اتهام را برای فردی به اثبات برساند."
وی بازداشت اخیر ف فعالین آذربایجانی را در واقع نقض آشكارحقوق بشرمی داند و می گوید باید قوه قضائیه تجدید نظری دراین زمینه دهد تا پرونده حقوق بشرایران سیاه ترازاین نگردد."
در خاتمه لازم می دانم به واسطه انتقاداتی كه به ما از سوی منتقدان و دوستان چپ به ویژه "آقای سعید صالحی نیا"( از اعضاء كادر مركزی حزب كمونیست كارگری ایران در خارج از كشور) ایراد شده است؛ بگویم كه نوشتن گزارشاتی ازاین دست در رابطه با مسائل و موضوعات مربوط به آذربایجان از سوی نگارنده به معنای عدم وجود اختناق و جو پلیسی در سایر مناطق كشور نمی باشد و همه مردم ایران از سركوب های دامنه دار و بی رحمانه استبداد مذهبی حاكم كه البته مثل بسیاری از رژیم های خود كامه ریشه در سرمایه داری دارد، رنج می برند. كه ما به عنوان انسان های آزادیخواه و برابری طلب وهویت خواه- كه باورهای فرهنگی ، زبانی و تاریخی مان برای مان مهم است- خواهان تحقق حقوق بشر،آزادی و برابری- درهمه جنبه هایش اعم ازجنسیتی ، اقتصادی ، فرهنگی و قومیتی - درسراسر سیاره زمین هستیم. تاچه برسد به اینكه بخواهیم نسبت به دستگیری ، شكنجه ، یا مرگ سایر انسان های دردمند جامعه درجنبش های دیگر همچون جنبش كارگری ، دانشجویی و زنان و غیره بی تفاوت با شیم و یا نابرابری اعمال شده برآنها قلب ما را خسته و روح عاصی مان را آزرده نسازد.
ما دنیایی را برای همه انسان ها آرزو می كنیم كه درآنجا آزادی ، برابری ،حقوق بشر در همه جنبه هایش رعایت شده و تنوع بین اقوام به جای اختلاف و تضاد بین ملت ها باعث همگرایی و همدلی بیشترشود. چرا كه برای رسیدن به دنیای آزاد و برابر و بدون تنش ضروری است تا هرملتی ابتدا خودش را، اصالت تاریخی و زبانی اش را و همه آنچه را كه به بودن او درسرزمینش معنا می دهد، را بشناسد و بعد از درك درست ریشه های اصیل"كیستی خود"(وارلیق) به شناخت سایرملل نایل شود و ازدرك زیبایی دیگرزبان ها و ظرافت های دیگرفرهنگ ها خودش را با ذات زیبایی و حقیقت پیوندبزندو هرروز از دریافت مفاهیم تازه روحش نوشود و با اندیشه های پیشرو هرلحظه نوشدن را تجربه بكند.و به جایگاهی برسدكه ملت را همه كسانی بداندكه با او درد مشترك دارند و به همه مردم دنیا عاشقانه بگوید:
"هم دلی ازهم زبانی بهتراست".

Shahnaz Gholami - شهناز غلامی
Iranian Women Journalists Association - (ROZA)
عضو انجمن روزنامه نگاران زن ایران - رزا
shahnaz.gholami@gmail.com

http://azarwomen.blogfa.com

Read more!
posted by 9/21/2008 08:30:00 PM

---

 

شهناز غلامی

«"نه" سنگین ملت تورک آذربایجان در رسیدن به برابری زبانی، فرهنگی و اقتصادی»

در آستانه بازگشایی مدارس – و البته ترس متداول حاكمیت درمطالبات زبانی شهروندان آذربایجانی برای تاسیس مدارس به زبان توركی در سراسرمناطق تورك نشین كشور- حاکمیت به موج جدیدی از دستگیری ها دست یازیده است و، تعداد قابل توجهی از فعالان هویت طلب را بازداشت كرده است. كه از آن جمله میتوان به دستگیری آقای مهندس"علیرضا صرافی" و دوستان همفكرشان اشاره داشت كه برای اولین باركنگره زبان مادری را درسال 1382درشهرتبریزبرگزاركرده بودند، و سال گذشته اقدام به تاسیس كانونی به نام" كانون دمو" نموده بودند تا از آن طریق مطالبات زبانی رابه طرزی مدنی و قانونمند درخواست نمایند.

علاوه بر آن نزدیك به سه دهه است كه در"مجله وارلیق" و نیز"نشریه توقیف شده دیلمانج" برای رشد و توسعه ارگانیك سطح آگاهی مردم تورك - نسبت به فرهنگ، زبان، تاریخ و نیز حقوق قانونی خود برای تحصیل به زبان مادری اش - سالهاست كه علی رغم همه ناملایمتی های بوجود آمده از طرف دوستان سطحی نگر و شوونیست های فارسی زبان، بدون لحظه ای قصور و وقفه درتلاش و مجاهدت، همچون سربازی قسم خورده و وفادار به آرمان های ملی سرزمینشان به پاسداری از"هویت" و "كیستی" (وارلیق) آن پرداخته اند.

با افزایش موج سركوب ها كه بر علیه ملت آذربایجان اعمال می شود.در طی چند ماه گذشته ما متاسفانه شاهدبرخورد قهری حاكمیت با فعالان هویت خواه بویژه دستگیرهای دامنه دار دانشجویان هویت خواه هستیم و هنوز این پروژه مخوف و ضد انسانی تمام نشده كه كارگزاران رژیم توتالیتر حاكم تعداد 18 نفراز چهره های برجسته حركت ملی آذربایجان را بدون اینكه اولیه ترین حقوق شهروندی آنها رعایت شود و آنها حق داشتن وكیل و نیزاجازه تماس با خانواده شان را داشته باشنداز یك مهمانی ساده افطار- نه البته ازیك متینگ سیاسی و یا جلسه فوق سری؟!- توسط اوباش لباس شخصی و نیزنیروهای اطلاعاتی و امنیتی با دو عدد مینی بوس "كارسان" بازداشت و به محل نامعلومی منتقل می كنند.

حادثه ای كه دراین میان واقعا دلخراش و دردناك است. دستگیری سه تن از كودكان خردسال "آقای عباس لسانی"به اسامی "سئودا "، "آتیلا" و "اوختای لسانی" می باشد.لازم به یاد آوی است كه خانم "رقیه علیزده" همسرآقای عباس لسانی - كه از 1 خرداد 1385در سخت ترین شرایط غیرقابل تصور بدون اینكه به ایشان اجازه ملاقات با همسر و فرزندانش داده شود درحال حاضر در زندان یزد محبوس می باشد- و سه فرزندش برای چندمین بار است كه شاهد خشونت پلیس علیه پدرمحبوبشان و دوستان همفكرایشان می باشند. كه این موضوع به نوبه خود می توانددرروحیه معصوم و كودكانه آنها تاثیر منفی بگذارد. دراین جا لازم به ذكر است كه رژیم توتالیترحاكم برسرزمین مادری ما نه تنها به تعهدات حقوق بشری خود در رابطه با شهروندان عمل نمی كند. بلكه بدون توجه به تعهداتش در رابطه با "كنوانسیون حقوق كودك" كه در سال1994خود را به رعایت مفاد آن ملزم دانسته نیزعملا دارد، نشان می دهد كه نسبت به اجرای مفاد آن كاملا بی اعتناست. و وقتی می خواهد روشنفكران یك سرزمین آفتابی و لاهوتی را به حبس ، زندان ، شكنجه و اعدام بسپارد. كوچكترین مروتی و مدارایی دربرخورد با كودكان یك ملت بزرگ و بپاخاسته نمی كند و زمانی كه پای منافع اش- كه از آن به عنوان "امنیت ملی نظام" نام می برد- در میان باشد. اگرلازم و ضروری بداند؛ حاضرمی شود علاوه بر فعالان مدنی و دگراندیشان حتی كودكان آنها را نیز به مسلخ بسپارد:

درمسلخ عشق جز نكو را نكشند روبه صفتان زشت خو را نكشند

گرعاشق صادقی زمردن نهراس مردار بود هرآنكه او را نكشند



روز چهارشنبه20/6/87 تعداد 18نفراز فعالان حركت ملی آذربایجان در مراسم افطاری كه درخانه آقای صیاد محمدیان (اوچو) برگزارشد.دستگیرشدند كه اسامی آنها به این ترتیب می باشد:

آقایان مهندس علیرضا صرافی (مدیرمسئول نشریه توقیف شده دیلمانج،عضو شورای ملی صلح)،حسن راشدی (استاد دانشگاه و عضوهیات تحریریه نشریه وارلیق)،سعید موغانی ( روزنامه نگار و شاعر)، مهدی نعیمی ( فارغ التحصیل دانشگاه امام صادق وازكاركنان مركز مطالعات استراتژیك ایران،شاعرومدرس زبان توركی )، محمد عباسپور، صیاد محمدیان (اووچوقوشاچایلی)، عباس نعیمی (كارشناس ارشد ازدانشگاه تربیت مدرس) ،اكبرآزاد (مدیرانجمن كودكان آذربایجان بنام "چیچیكلر"وعضوهیات تحریریه نشریه وارلیق)، یوسف هشیار،شهبازابراهیم نژاد، حسین حیدری (ازفعالین دانشجوی دانشگاه تهران و مدیر مسئول نشریه اولوس)، فرهادرضایی،اوختای لسانی و آتیلا لسانی (دو پسرخردسال آقای عباس لسانی ) .

خانم ها : رباب عظیمی ، اكرم نجاری (اززنان شاعرآذربایجانی ونیزدبیرسابق "N.G.O خانه فرزندان آذربایجان" درتهران)، رقیه علیزاده(همسرآقای عباس لسانی)و سئودا لسانی (دختر خردسال آقای عباس لسانی).

نیروهای اطلاعاتی علاوه بر برخورد خشن، توهین آمیز و غیرانسانی كه درجریان دستگیری با بازداشت شدگان داشته اند، منزل آقای صیاد محمدیان (اوچو ) را بررسی و تفتیش قراردادند.

در پی دستگیری 18 نفراز فعالان حركت ملی آذربایجان صبح روز پنج شنبه" آقای حسن رحیمی" نیزدر شهر كرج توسط نیروهای اطلاعاتی دستگیر شد. بنا به اخبار منتشره درباره آقای حسن رحیمی گفته می شود كه دستگیری ایشان درارتباط با حمایت ایشان ازدانشجویان دستگیرشده در دانشگاه تبریزمی باشد او در رابطه با وضعیت غیرقانونی نگهداری فعالین دانشجویی دستگیر شده با بخش توركی رادیوآمریكا و نیز با رادیو فردا مصاحبه نموده و درآنجا نسبت به بازداشت طولانی مدت دانشجویان ابرازنگرانی كرده بود.

مقامات امنیتی و به اصطلاح مسئول هنوزهیچ توضیح واضحی در باره علت این اقدام خود منتشر نساخته اند.بازداشت این افراد بدون رعایت حقوق و ضوابط قانونی انجام گرفته است.بنا به به گزارشات ارسال شده از سوی دوستان و خبرگزاری ها؛ فردای آنروز (پنجشنبه 21/6/87) رقیه علیزاده و فرزندانش بعد ازانجام بازجویی های مقدماتی اززندان آزاد شدندو یك روز بعد از آن نیز (جمعه 22/6/87) سه نفر دیگر به اسامی فرهاد رضایی ، اكرم نجاری و رباب عظیمی از بازداشت موقت آزاد شدند.

خانم "وحیده وظیفه"همسر آقای مهندس علیرضا صرافی در مصاحبه ای كه با رادیو آمریكا انجام داده است ضمن ابراز نگرانی خود و دو پسرنوجوانش از وضعیت مبهم نگهداری همسرش، با تردید اعلام داشته كه احتمال می رود آقایصرافی به همراه سایر دستگیر شدگان درزندان اوین تهران باشند.

با این حال وقتی خانواده های زندانیان برای دریافت اطلاع از وضعیت عزیزانشان به دادگاه ها و نیز دفاتر اداره اطلاعات مراجعه می كنند.كاركنان آن محل ها به مدت چندین روز از وجود دستگیرشدگان ابرازبی اطلاعی می نمایندو از ارائه پاسخ صریح و شفاف به آنها خودداری می ورزند.تا به نوعی درخانواده ها احساس رعب و وحشت و فشار روانی به وجود آورند.

تا آنكه بعد از ساعت ها و روزها بی خبری (نود ساعت) از وضعیت نگهداری بازداشت شدگان، "آقای متین راسخ" بازپرس معاونت امنیت دادسرای عمومی و انقلاب تهران كه از طرف دادگاه انقلاب اسلامی تهران به عنوان مسئول رسیدگی به پرونده معرفی شده است به خانوده زندانیان اعلام می كند كه فعالان هویت طلب در بند در سلول های انفرادی زندان اوین بسر می برند و بازجویی آنها تا دو هفته به طول خواهد انجامید.و درعین حال خانواده های زندانیان را تهدید می كنند كه از رسانه ای كردن موضوع دستگیری فعالان جدا بپرهیزند.

همزمان با این خبر بنا به آخرین اخبار رسیده از تهران سه نفردیگر از دستگیر شدگان به نام های آقای محمد عباسپور، یوسف هوشیار و شهباز ابراهیم نژاد با قید ضمانت از زندان اوین آزاد شدند. با آزادی این سه نفر هنوز 9 نفر دیگر از فعالان مدنی آذربایجان در زندان اوین محبوس می باشند.

بنا به نوشته خبرنگاران سایت آذربایجان اویرنجی حركاتی:

مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران ضمن محكوم نمودن بازداشت روزنامه نگاران و فعالین مدنی و حقوق بشری آذربایجان در تهران از مسئولین جمهوری اسلامی می خواهد تا امكان تماس بازداشت شدگان با خانواده و وكلایشان را فراهم آورد و نسبت به اطلاع رسانی پیرامون اتهامات وارده به این افراد اقدام نماید. این مجموعه نگران وضعیت جسمانی بازداشت شدگان بوده و آزادی بی قید و شرط این افراد را خواستار است.( دبیر خانه "مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران" – تهران /24/6/87برابر با 14سپتامبر 2008)

علاوه بر آنچه گذشت بنا به گفته رادیو زمانه : "جمعیت آذر سوئد" نیز با صدور بیانیه ای به این دستگیری ها اعتراض كرده است در این بیانیه كه شنبه منتشر شده‌آمده است كه :"جمعیت آذر سوئد ، دستگیری ایشان را محكوم نموده ،حكومت ایران را مسئول مستقیم صحت و سلامت عزیزان دستگیر شده می داند و خواهان آزادی هر چه سریعتر این فعالان هویت طلب می باشد."

این وضعیت گویای این مهم می باشد كه نهادهای امنیتی درایران سركوب گسترده فعالین آذربایجانی را درهسته اصلی پروژه حذف ها و بازداشت ها و اعمال شكنجه ها ی بی رحمانه روانی و فیزیكی قرارداده اند.

«واحید قاراباغلی»، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر آذربایجان كه درسایت"ساوالان سسی"به شفاف سازی فضای آذربایجان و دفاع ازحقوق بشر می پردازد، در گزارشی تحت عنوان"زندان های كشوربا فعالان آذربایجانی پرمی شود."

ازقول آقای "داوود توران "مدیر مركزتحقیقاتی اجتماعی – فرهنگی آذربایجان (گوناسكام) چنین می نویسد:

" ‌فعالان آذربایجان سالیان سال با درخواست مكررازدولت جمهوری اسلامی درجهت تامین حقوق بدیهی وحقه خویش مطابق قانون وموازین اسلام گام برداشته اند اما حاكمیت همواره علاوه بر بی توجهی نسبت به خواسته های حقه و قانونی آنان با بی تدبیری تمام شروع به برخورد های فرا قانونی و دستگیری حق طلبان كرده است."اومعتقد است كوشش مسالمت آمیز ومدنی برای ابراز تعلقات زبانی و قومی از حقوق اساسی هر شهروندی محسوب می شوداما ظاهرا حاكمیت ایران قسم خورده تاكسانی را كه با راه و منش های مدنی ومسالمت آمیزخواستار دستیابی به ابتدایی ترین حقوق خودهستند (تحصیل به زبان مادری( سركوب نموده ودراین راه از هیچ برخوردی دریغ نكند.

"د.توران" بازداشت خود سرانه فعالان هویت طلب آذربایجانی رادرراستای پروژه ای می داند كه درآن زبان، تاریخ، هویت و موجودیت آذربایجانیان سركوب می شود.چرا كه فعالان آذربایجان خواستی جزبرابری فرهنگی – زبانی و اقتصادی چیزی دیگری ندارند و اینها مواردی هستند كه درقوانین خود ایران درنظرگرفته شده است.

او می گوید:"بیش از80 سال است كه حاكمان ایران همگام با محدود كردن آزادی های فردی و اجتماعی شهروندان آذربایجانی با خواسته های آنها مخالفت كرده اند. در بسیاری موارد این مخالفت ها با كشتار و زندانی كردن افراد با برچسب جدایی طلبی و تفرقه افكنی همراه بوده است. البته برخورد تبعیض آمیز به رفتار خشن و سركوب گرایانه خلاصه نمی شود بلكه این رویكرد ها درفرهنگ حاكم جامعه نهادینه شده است و به صورت تحقیر و تمسخر آذربایجانی ها بیشترازطریق بیان جوك و لطیفه های روزمره حتی درمیان روشنفكران فرهنگ حاكم بازتاب یافته است."

مدیر مركز تحقیقات اجتماعی – فرهنگی آذربایجان می گوید:

"فعالان آذربایجانی با عملكرد چندین ساله خود نشان داده اند كه خواهان دستیابی به حقوق انسانی كه به صراحت در قانون اساسی كشور و قوانین وكنوانسیون های بین المللی آمده است؛ بوده اند.مطالبات اصلی آنها پایان دادن به تبعیض ها و ستم ملی در ایران است واتهام هایی چون تجزیه طلبی یا پان تركیستی كه به آنها وارد می شود تنها حربه ای برای سركوب آنهاست چراكه تاكنون حاكمیت نتوانسته این اتهام را برای فردی به اثبات برساند."

وی بازداشت اخیر فعالین آذربایجانی را در واقع نقض آشكارحقوق بشرمی داند و می گوید باید قوه قضائیه تجدید نظری دراین زمینه دهد تا پرونده حقوق بشرایران سیاه ترازاین نگردد."

در خاتمه لازم می دانم به واسطه انتقاداتی كه به ما از سوی منتقدان و دوستان چپ به ویژه "آقای سعید صالحی نیا"( از اعضاء كادر مركزی حزب كمونیست كارگری ایران در خارج از كشور) ایراد شده است؛ بگویم كه نوشتن گزارشاتی ازاین دست در رابطه با مسائل و موضوعات مربوط به آذربایجان از سوی نگارنده به معنای عدم وجود اختناق و جو پلیسی در سایر مناطق كشور نمی باشد و همه مردم ایران از سركوب های دامنه دار و بی رحمانه استبداد مذهبی حاكم كه البته مثل بسیاری از رژیم های خود كامه ریشه در سرمایه داری دارد، رنج می برند. كه ما به عنوان انسان های آزادیخواه و برابری طلب وهویت خواه- كه باورهای فرهنگی ، زبانی و تاریخی مان برای مان مهم است- خواهان تحقق حقوق بشر،آزادی و برابری- درهمه جنبه هایش اعم ازجنسیتی ، اقتصادی ، فرهنگی و قومیتی - درسراسر سیاره زمین هستیم. تاچه برسد به اینكه بخواهیم نسبت به دستگیری ، شكنجه ، یا مرگ سایر انسان های دردمند جامعه درجنبش های دیگر همچون جنبش كارگری ، دانشجویی و زنان و غیره بی تفاوت با شیم و یا نابرابری اعمال شده برآنها قلب ما را خسته و روح عاصی مان را آزرده نسازد.

ما دنیایی را برای همه انسان ها آرزو می كنیم كه در‌آنجا آزادی ، برابری ،‌حقوق بشر در همه جنبه هایش رعایت شده و تنوع بین اقوام به جای اختلاف و تضاد بین ملت ها باعث همگرایی و همدلی بیشترشود.چرا كه برای رسیدن به دنیای آزاد و برابر و بدون تنش ضروری است تا هرملتی ابتدا خودش را، اصالت تاریخی و زبانی اش را و همه آنچه را كه به بودن او درسرزمینش معنا می دهد، را بشناسد و بعد از درك درست ریشه های اصیل"كیستی خود"(وارلیق) به شناخت سایرملل نایل شود و ازدرك زیبایی دیگرزبان ها و ظرافت های دیگرفرهنگ ها خودش را با ذات زیبایی و حقیقت پیوندبزندو هرروز از دریافت مفاهیم تازه روحش نوشود و با اندیشه های پیشرو هرلحظه نوشدن را تجربه بكند.و به جایگاهی برسدكه ملت را همه كسانی بداندكه با او درد مشترك دارند و به همه مردم دنیا عاشقانه بگوید:

"هم دلی ازهم زبانی بهتراست".

Shahnaz Gholami - شهناز غلامی

Iranian Women Journalists Association - (ROZA)

عضو انجمن روزنامه نگاران زن ایران - رزا

shahnaz.gholami@gmail.com



http://azarwomen.blogfa.com

Read more!
posted by 9/21/2008 08:05:00 PM

---

Sunday, September 07, 2008

 

یکشنبه 17 شهریور1387
"گزارش دفاع در دادگاه انقلاب اسلامي تبريز " - شهناز غلامی"گزارش دفاع در دادگاه انقلاب اسلامي تبريز "

شهناز غلامی

http://azarwomen.blogfa.com/post-87.aspx

از طرف شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامي تبريزاحضاريه اي برايم فرستاده شد. و درآن احضاريه ازمن خواسته شد تا درساعت هشت و سي دقيقه صبح روز چهارشنبه تاريخ 13/6/87 خودم را به دادگاه معرفي كنم و نتيجه عدم مراجعه به دادگاه را جلب اعلام كردند.

كاركنان دادگاه انقلاب اسلامي تبريزدررابطه با علت ارسال اين احضاريه گفته اند كه اين احضاريه به دليل شكايت كاركنان وزارت اطلاعات ونيزسپاه پاسداران استان آذربايجان شرقي به من ارسال شده است.

دركيفرخواست تنظيمي اتهامات مرا چنين عنوان كرده اند:

"تبليغ عليه نظام به نفع گروه هاي مخالف نظام"؛ازطريق شركت در راهپيماي هاي غيرقانوني و تشكيل و شركت در جلسات غيرمجاز و كشف و ضبط اسناد ومدارك مكشوفه و نگارش گزارشات و مقالات درسايت ها و نشريات مخالف نظام".

من براي دفاع از آزادي ام، آقاي دكتر"محمد علي دادخواه" – سخنگوي كانون مدافعان حقوق بشر را - كه از جمله انسانهاي مبارز و آزاديخواه و برابري طلب و نيزاز وكلاء متبحر در رشته كاري خودش مي باشد را به عنوان وكيل براي خودم انتخاب كردم و درتاريخ 13شهريورماه به همراه ايشان به دادگاه انقلاب اسلامي تبريز مراجعه نمودم . قاضي مربوطه ابتدا ازمن خواست تا قبل از دفاع وكيلم از خودم در رابطه با اتهامات مربوطه دفاع كنم.

ابتدا آقاي قاضي با لحن پرخاشگرايانه وتحريك آميزي به من گفتند كه طبق مدارك موجود درپرونده كه اداره اطلاعات ازمن درراهپيمايي 1خرداد 1385 به دست آورده است، من درحالي كه پرچم آذربايجان مستقل را به دست داشته ام درراهپيماي شركت كرده ام.وبه اغتشاش و بي نظمي دامن زده ام .ودراين رابطه ازمن خواستند كه توضيح بدهم؟!

اما واقعيت اينطورنبود و من درجريان راهپيمايي اعتراض آميز يك خرداد كه نسبت به درج مقاله توهين آميزدرروزنامه ايران عليه هويت و فرهنگ و زبان مردم تورك انجام گرفته بود. اصلا درتبريز نبودم و دريكي ديگر از شهرهاي تورك نشين بودم ودرجريان راهپيمايي نيزمن اصلا پرچم آذربايجان را به دست نگرفته بودم واين اتهامي بي اساس و بي پايه بود كه قاضي به من ايراد مي كرد.

در رابطه با راهپيمايي 1خرداد گفتني ام كه من چند روز بعد از راهپيمايي؛ مقاله اي را تحت عنوان"شفاف سازي پيرامون حوادث يك خرداد 1385 در آذربايجان"را نوشته بودم كه به دليل نگارش آن مقاله و نيزايراد يك سخنراني اعتراض آميز نسبت به دستگيرشدگان و كشته شدگان و زندانيان 1خرداد درجلسه ملي مذهبي ها تبريز؛ به مدت يك هفته وهرروز به مدت 8 الي ده ساعت براي ادعاي توضيح درباره مقاله ام و نيز بازجويي در رابطه با فعاليتهاي مدني ام ازطرف كاركنان وزارت اطلاعات تبريز مورد بدرفتاري وشكنجه هاي رواني نيروهاي امنيتي قرارگرفتم.

اتهام دوم كه به من ايراد شد. شركت درراهپيمايي 1 خرداد 1386 بود و نوشتن گزارشي تحت عنوان "گزارش حماسه حضورسبز مردم آذربايجان دريك خرداد1386"؛ قاضي در اتهامي كه به من نسبت داد مرا مورد اعتراض قرارداد كه علاوه بر شركت درراهپيمايي بدون مجازوغيرقانوني در گزارشي كه نوشته ام چرادرآنجا ازآذربايجان تحت عنوان آذربايجان بزرگ ومستقل نام برده ام. وآيا منظورم درآن نوشته مفهومي تجزيه طلبانه نبوده است ؟!

من درپاسخ به ايشان گفتم كه منظورم ازاستعمال اين لغات به معناي آذربايجان آزاد و غيروابسته به مركز بوده است و كلمه بزرگ را به معناي با شكوه درج كرده ام و نه آنچه شما از آن استنباط مي كنيد.

در رابطه با اين موضوع لازم مي دانم ،بگويم كه من به دليل شركت درآن راهپيمايي علاوه براينكه مورد ضرب و شتم شديد پليس قرارگرفتم واز ناحيه سرودست و پا دچارمصدوميت شده بودم . به مدت چندين هفته حالت تهوع و سرگيجه و سردرد هاي مدام داشتم.و بعد از حدود دوماه ازجريان شركت درراهپيمايي،‌توسط نيروهاي اطلاعاتي و امنيتي بيش از يك ماه مورد تهديد هاي تلفني قرار گرفتم وآخرسرهم دراواخرمرداد ماه سال 1386 توسط گروه هاي فشار كه به درخانه ما آمده بودند. دستگير شدم و به مدت تقريبا يك ماه درسلولهاي انفرادي زندان تبريزبازداشت شدم.تا آنكه بعدا با سپردن وثيقه به طورموقت اززندان آزاد شدم.

اتهام سوم من دررابطه با مقاله اي بود كه من دررابطه با مسائل مربوط به حوزه زنان نوشته بودم .كه عنوان آن مقاله " دستاورد ما از8 مارس 1385 درآذربايجان" بود، قاضي معترض بود كه چرا من درآن مقاله گفته ام ؛ تبعيض وناعدالتي جنسيتي و نيزخشونت اعمال شده نسبت به زنان بويژه زنان قوميت ها به مراتب بيشتراز زنان سايرمناطق كشوراست و ايشان سوال كردند كه آيا واقعا چيزي به نام نابرابري جنسيتي واعمال خشونت دررابطه با زنان در نظام جمهوري اسلامي ايران وجود دارد كه شما به آن اشاره كرده ايد؟!

من به آقاي قاضي گفتم ما دلايل محكمي ازتحميل خشونت و ناعدالتي جنسيتي كه در رابطه با زنان جامعه ما اعمال مي شود ،پيش رو داريم و مي توانيم با استناد به آن ادله ، نمونه هاي بارزي از نابرابري را برايتان به نمايش بگذاريم. . مسئله "كنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان" و داستان بايگاني شدنش دركميسيون زنان مجلس دوره هفتم ، و نيز تلاش برابري خواهان جنسيتي براي"جمع آوري يك ميليون امضاء" درسراسركشور براي ايجاد تغيير در قوانين تبعيض آميز و برخورد خشن و غيرمنطقي با فعالان كمپين در طي ماهها و سالهاي اخير و درحال حاضر نيزبردن لايحه ضد خانوده به مجلس شوراي اسلامي و تلاش براي قانوني و رسمي كردن مسئله تعدد زوجات براي آقايان ونيزگسترش صيغه يا متعه درجامعه و گرفتن حق حضانت از مادران وده ها و صدها نمونه ديگر كه اگرلازم با شد مي توان برايتان به عينه مثال آورد.همه و همه نمونه هاي بارزي از سلطه فرهنگ قيم مابانه و پدرسالارانه و اعمال خشونت و ناعدالتي جنسيتي نسبت به زنان سرزمين ماست. و من به عنوان يك ژورناليست و فعال حوزه زنان متاسفم كه كلمات هرگز قادر نيستند تا عمق فاجعه انساني را كه شما نسبت به زنان و مردان ما اعمال مي كنيد را، بيان كنند ومن واقعا ازآن جهت شرمنده ام كه با نوشته هايم چه درمقالات و چه درگزارشاتم تنها توانسته ام گوشه كوچكي ازآن همه ننگ و رسوايي را كه كارگزاران حاكميت اسلامي باني و موجد آن هستند،را براي خوانندگان و مخاطبانم به نمايش بگذارم.

اتهام چهارم كه به من ايراد گرديد. مقاله اي بود كه تحت عنوان "انحصارگري ونقش آن درايجاد بحران هاي اجتماعي - سياسي" نوشته بودم .قاضي پرونده مي گفت شما درآن مقاله نوشته ايد كه بعد دوران هشت ساله اصلاحات و بازشدن سوپاپ اطمينان توسط اصلاح طلبان داخل حاكميت، با انتخابات فرمايشي دوره نهم رياست جمهوري و نيزانتخابات هفتم مجلس شوراي اسلامي و درنتيجه يك دست شدن حاكميت و به قدرت رسيدن عوامل ارتجاع، وضعيت سياسي - اجتماعي كشور به سمت امنيتي شدن ونظامي گري به پيش مي رود....وي درآن مورد از من مي خواست تا برايشان درباره كيفيت اين مسئله توضيح بدهم؟!

من به ايشان گفتم كه اين ديگر مثالش"اظهر من الشمس"است. اينكه در دوره رياست جمهوري آقاي احمدي نژاد چه برسرمردم ما آمده است و تا چه اندازه فضاي سياسي – اجتماعي كشور منقبض شده است. واضح مثل روشنايي آفتاب است. همه فعالان سياسي داخل و خارج كشوروحتي خود نيروهاي داخل حاكميت- مثل آقايان هاشمي رفسنجاني و كروبي و خاتمي و غيره كه خودشان نيزازعوامل پايداري ارتجاع حاكم به شمار مي روند.- بارها به ايشان در رابطه با رفتارهاي مخاطره آميزشان تذكر داده اند و مي دهند.پس چرانبايد انتظارداشته باشيد تا ما روزنامه نگاران و فعالان مدني كه خارج ازحاكميت هستيم و به عنوان دگرانديش مطرح شده ايم،ايشان را نقد نكنيم.

بعداز دفاعيه من ؛ وكيلم آقا ي"محمد علي دادخواه" به دفاع ازمن پرداختند و گفتند كه بر اساس اصل 27 قانون اساسي برگزاري هرگونه راهپيمايي كه با حمل سلاح نباشد، آزاد اعلام شده است. كسي را نمي توان به دليل شركت در راهپيمايي ونيز تشكيل جلسات ويا شركت درجلسات مجرم اعلام نمود. مگر آنكه درآن تجمعات برخلاف مبنايي مذهب اسلام رفتارشده باشد. كه درهيچ يك از موارد مورد استناد چنين امري مشاهده نمي شود. و به كاربردن لفظ غير قانوني بدوراز ضوابط مورد نظرمقنن است. پس از نظر نگرش عنصر قانوني موارد مندرج در پرونده بويژه اعلانات وزارت اطلاعات فاقد وجاهت قانوني است. و بايد دقت نمود كه وزارت اطلاعات جزء قوه مجريه است نه قوه قضاييه.

درميراث ارزشمند اسلام آمده است كه مي گويند:

"يستمعون القول، فيتبعون احسن."

اين به اين معناست كه براي داشتن جامعه اي ايده آل بايد نظرات متفاوت را شنيد وازبين آنها برترين راي و ايده را انتخاب نمود.به عنوان نمونه در قرن چهارم هجري كه تا حدود زيادي مردم آن دوره از تاريخ از ابراز عقيده آزاد برخوردارشدند برترين انديشمندان اسلامي همچون بوعلي سينا ،‌ابن نديم و محمد زكرياي رازي ، ابن خلدون و....در ايران تولد و رشد يافتند.

از موضع نگرش قانوني نيز چون دولت ايران "كليات كنوانسيون ميثاق حقوق بشر" را پذيرفته است و درآن اعلاميه آزادي بيان تضمين شده است و براساس اصل 9 قانوني اساسي معاهدات خارجي حكم قانون داخلي را دارد و نمي توان به هردليل و سفسطه اي از اجراي آن سرباز زد و شانه خالي كرد. از نظر من بيانات ونوع عملكرد سياسي - اجتماعي موكل من نه تنها قابل مجازات و زندان و.. نيست بلكه درخور تشويق نيز است. ضمن آنكه اصل 8 قانون اساسي بر امر به معروف و نهي از منكر پاي فشاري كرده است. در اين اصل هركس به جهت برخورداري از نوع نگرش خود به موضوعات اجتماعي – سياسي مي تواند به تجزيه و تحليل بپردازد.

موكل فردي است كه به قانون اساسي معتقداست. شما از خبرنگار مردمي و پژوهشگر مسائل اجتماعي- سياسي چه انتظاري داريد . وي نظرات خود را به عنوان يك زن مسلمان ابراز داشته است. بياييد و افرادي نظير ايشان را در تنگنا قرارندهيد. ضمن آنكه اصولا جلوگيري از اقدامات روشنگرانه اين افراد حاصل ناگواري براي جامعه ما خواهدداشت.اجازه آزادي بيان از جمله اصول اوليه و فطري است كه قدرتمداران بايد به آن متوجه باشند.

از سوي ديگراصل 8 قانون اساسي ،به شهروندان جامعه اجازه مي دهد تا به امر به معروف و نهي از منكراهتمام ورزند وبه همين دليل آنچه را كه شما در نوشته هاي موكل من تبليغ عليه نظام دانسته ايد در واقع ازنوع همان انتقادي است كه دراصل 8 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران به همه شهروندان اجازه آن داده شده است.

نكته بسيار مهم كه ازرياست دادگاه توجه به آن را خواستارم اين است كه در رابطه با اتهام موكل من كه "تبليغ عليه نظام" عنوان شده است بايدگفت كه "تبليغ" بر وزن تفعيل افاده تكرار وتمرين و استمرار را دارد به همين دليل موضع منفرد و تنها را هرگز نمي توان به باب تفعيل برد .ديوان عالي كشور در موضع مربوط به "مجله ايرانمهر" پذيرفته است كه "تبليغ" افاده استمرار را دارد لذا نمي توان موضوع "تبليغ" را درباره ايشان بيان داشت.

حريم خصوصي افراد در برابرقانون محترم است، دادستاني حق تجسس ندارد وي نوشته اي را كه نه انتشار و نه چاپ كرده و نه به نشريه اي ارسال كرده است شما آن نوشته را به عنوان مدرك عليه ايشان مطرح مي كنيد. ازمنظر "فقه اماميه" افشاء فحشاء خود جرم است .كدام عدالت مي گويد كه شما بيايد وآنها رااعلم كنيد.

تخلفات تحقيق كنندگان پرونده در- تفتيش و بازرسي خانه موكل من وآوردن خصوصي ترين ، محرمانه ترين و شخصي ترين مدارك وي به اداره اطلاعات و سپس پرونده سازي عليه ايشان- چنان گسترده است كه جستجوي بيش ازاين را برنمي تابد.دفاعيه ايشان درزمينه اعتقاد و باورشان به عدالت و آزادي و نوع دوستي نشان دهنده علاقه ايشان به پيشرفت ونجات جامعه دارد.با توجه به شخصيت موكل كه بانويي فرهيخته وآزاد است وبرابر ماده 132در باب ادله دعوا و مستندات ارائه داده شده كه امكان رد آن وجود ندارد و با توجه به اتهامات مطروحه كه در كل فارق از وجاهت عقلي و منطقي و قانوني است و براساس مستندات مربوط به پرونده موكل كه نشان مي دهد ،ايشان هيچ سوء نيتي نداشته است و ازآنجا كه متكفل فرزند صغيرخود نيزمحسوب مي شود ازمحضر دادگاه محترم تقاضاي برائت موكل خود را مي كنم.

تبريز- شهناز غلامي

Read more!
posted by 9/07/2008 12:20:00 PM

---

Wednesday, August 06, 2008

 

گزارش مستند از سرکوب زنان فعال در آذربایجان




شهناز غلامی



• درطی چند سال گذشته تعدادی زیادی از زنان آذربایجانی مدافع برابری جنسیتی، حقوق بشر وحقوق مردم آذربایجان دستگیر شده و به حبس و بازداشت محکوم شده اند ویا به علت فعالیت های بی وقفه خود به روش های مختلف مورد آزار و اذیت گروه های مختلف انحصار طلب و تمامیت خواه واقع شده اند ...



اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه ۱۴ مرداد ۱٣٨۷ - ۴ اوت ۲۰۰٨



مقدمه
زنان جامعه ما چه در آذربایجان و چه در سایر مناطق ایران وقتی با اراده آگاهانه خود وارد حوزه فعالیت های سیاسی - اجتماعی می شوند. به مراتب بیش از مردان فعال دراین عرصه باید هزینه این انتخاب به غایت سخت را بپردازند. یقینا تمامی فعالانی که در جنبش های مختلفی چون جنبش هویت خواهی، زنان ، دانشجویی ، کارگری و ...فعالیت می کنند برایشان این موضوع مشخص است که انتخاب چنین مسیر سختی در زندگی ؛ کل حیات مادی و معنوی مردم شعورمند و اهل درد را با سایر افراد بدون درد و بی خاصیت جامعه متفاوت می سازد.
خبرهایی که هر روز ازرسانه ها ی غیردولتی شنیده می شود. حکایت از سرکوب دامنه دار جنبش زنان و تداوم خشونت بر زنانی دارد که نسبت به وضعیت موجود اعترض دارند، و معتقدند که درکشورما زنان بواسطه نگرش های مردسالارانه همواره به عنوان شهروند درجه چندم مطرح بوده و هستند. به خاطرهمین نیز برای ساختن جامعه مطلوب لازم می دانند تا در گام های روبه رشد خود نسبت به قوانین زن ستیزانه استبداد مذهبی حاضرکه اساس و پایه بسیاری ازنابرابری های اعمال شده درجامعه محسوب می شود،مخالفت مدنی خود را نشان دهند.

موارد اعمال نابرابری وخشونت علیه زنان فعال آذربایجانی
درطی چند سال گذشته تعدادی زیادی از زنان آذربایجانی مدافع برابری جنسیتی، حقوق بشر وحقوق مردم آذربایجان دستگیر شده و به حبس و بازداشت محکوم شده اند ویا به علت فعالیت های بی وقفه خود به روش های مختلف مورد آزار و اذیت گروه های مختلف انحصار طلب و تمامیت خواه واقع شده اند. که به عنوان نمونه به موارد زیر به صورت مختصرمی توان اشاره داشت:
• "لیلا حیدری " از نویسندگان زن آذربایجانی است که از ششم شهریور ۱٣٨۶(و همسر وی بهروز صفری از بیست و هفت خرداد ۱٣٨۶) تا یکشنبه ۱۲ اسفند ۱٣٨۶دربازداشت وزارت اطلاعات بودند و سپس به قید وثیقه ی سنگین ٨۰۰ میلیون ریالی آزاد شدند .خانم حیدری در زندان اوین تحت سخت ترین شکنجه های غیر انسانی به بیماری میگرن مبتلا شد و بعد ازآزادی نیزدر شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهرانبه یک سال حبس تعلیقی محکوم گردید .
• "زهره وفایی" از فعالان پیش کسوت و پرتلاش حرکت ملی آذربایجان محسوب می شود که تاکنون دهها کتاب وصدها مقاله در موضوعات مختلف از وی به چاپ رسیده است او درنوشته هایش تمام همت خود را صرف آن کرده تا "هویت" و "کیستی" مردم آذربایجان را به آنها بشناساند. علاوه برانتشار آثار فکری ارزنده ازاین بانوی گرانقدرعاشق فرهنگ ، زبان ، ادبیات ، تاریخ و ملت آذربایجان؛ ایشان جزء ناشرین زن آذربایجان محسوب می شدند وچند ماه گذشته مدیریت انتشارات "زینب پاشا" را به عهده داشتند که تحت فشار نیروهای امنیتی آذربایجان شرقی امتیاز موسسه انتشاراتی اش بدون طی مراحل قانونی لغو شد و درب کتابفروشی اش پلمپ گردید.البته لازم به توضیح است که خانم زهره وفایی درطی سالهای گذشته مدیرمسئول نشریه انتقادی "جوالدوز" نیزمحسوب می شدند که به دلیل درج مطالب انتقادی و نیز موضوعات مربوط به آذربایجان از انتشار آن جلوگیری به عمل آمد .در رابطه با خانم "زهره وفایی" باید گفت که ایشان به دلیل فعالیت های هویت طلبانه همواره تحت تعقیب نیروهای امنیتی و اطلاعاتی قرار دارند به طوریکه وقتی که ماموران اداره اطلاعات، برگزاری مراسمی را از جانب نیروهای هویت خواه محتمل بدانند ایشان را برای بازجویی به بازداشتگاه های اداره اطلاعات می برند و یا به حبس خانگی مجبورشان می کنند.
• "رقیه علیزاده" ازدیگرزنان فعال جنبش ملی است که به دلیل حمایت های گسترده و شجاعانه ای که ازهمسرش آقای "عباس لسانی"- که از سال ۱٣٨۵ در زندانهای اهرو اردبیل و یزد به سر می برد.- به عمل می آورد . به همراه سه فرزندش( آتیلا ، اوختای و سئودا ) همواره مورد تهدید و آزار و اذیت های روانی و فیزیکی قرارگرفته و میگیرد. لازم به ذکر است که رقیه علیزاده از حق طبیعی و انسانی خود برای ملاقات با شوهرش نیز محروم است. نیروهای امنیتی دراردبیل مانع دیدار خانواده لسانی با دوستان او که ازشهرهای مختلف آذربایجان به خانه آقای عباس لسانی می آیند، می شوند وهرلحظه فشارها و ضربات خود را برایشان و خانوده محترم شان افزایش می دهند و با این حال اجازه انجام هرگونه مصاحبه با رادیوهای کشورهای دیگر و نیز رادیوهای مردمی را از خانوده آقای لسانی سلب می کنند و هرگونه بازگویی واقعیت های تلخ شهراردبیل را تماس باعوامل بیگانه عنوان می کنند.و دربرابر آن با خانم "رقیه علیزاده " به برخورد چکشی می پردازند.
• "حجر سلطانی" از چهره های شناخته شده جنبش هویت خواهی است که طی چند سال اخیر برای مدت چندین بار توسط نیروهای اطلاعاتی دستگیر و درزندان اوین مورد بازجویی قرارگرفته است.علاوه برآن او به دلیل شرکت درراهپیمایی های مدنی که منجر به درگیری های خیابانی شده است به دفعات مورد ضرب و شتم پلیس قرارگرفته است.
• "ماهنی زنگانلی" (پریسا بابا ئی فرد) شاعر ومترجم آذربایجانی می باشد، که سروده ها وترجمه هایش درزمینه ادبیات و زبان ترکی در طی چند سال گذشته منتشرو در بین مردم آذربایجان به کرات پخش شده است اواز فعالان جنبش ملی و زنان محسوب می شود که دربیشتربرنامه های مربوط به جنبش هویت خواهی مردم آذربایجان به عنوان مجری و سخنران به شهرهای مختلف دعوت می شد.ایشان بعد ازچندین مرحله دستگیری در مراسم سالانه قورولتای بابک و چندی جای دیگرودر نتیجه فشارهای اعمال شده ، مجبورشدند تا به کشور ترکیه پناهنده بشوند ودرآنجا به فعالیت های هویت خواهانه و نیز برابری طلبانه خود ادامه بدهند.
• "ریحانه پورغنی" مدیر مسئول نشریه دانشجویی توقیف شده "قیزیل اوزه ن" وعضو شورای مرکزی جمعیت اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان برای چندمین بار درهفته های اخیربه دادگاه احضارشد.وی ساعت ۹:٣۰در دادگاه حضور یافت و پس ازچندین ساعت بازجویی سرانجام در ساعت ۱۹:٣۰دقیقه پس از چندین ساعت بازجویی با قرار بازداشت ٣۰ میلیون تومانی آزاد شد.
• خانم "عطیه طاهری" از فعالان حرکت ملی آذربایجان وهمسرآقای "سعید متین پور" بعد از مصاحبه با رسانه های جمعی در رابطه با وضعیت شکنجه و آزار همسرش از سوی وزارت اطلاعات مورد تعقیب و تهدید قرارگرفت.
• خانم" مینا کامرانی" از فعالان هویت طلب که خود نیز همچون همسرش آقای صالح کامرانی فارغ التحصیل رشته حقوق می باشد و در مصاحبه با رادیوهای خارجی نسبت به آزار واذیت اعمال شده بر همسرش اعتراض کرده بود،از سوی ماموران امنیتی نهدید به بازداشت شد.
• روزیکشنبه ۲٣ اردیبهشت "خانم شفقی" به جرم پخش اعلامیه بازداشت شد و در تاریخ ۲۵ اردیبهشت پس ازانتقال به دادگاه انقلاب اسلامی اورمیه و تفهیم اتهام از سوی قاضی شهر چایی ارومیه با قرار بازداشت موقت تحویل وزارت اطلاعات گردید.
• علاوه بر افرادی که نامشان به عنوان فعال سیاسی برده شد. دانشجویان دختر و پسر دانشگاه ها درمناطق مختلف آذربایجان اقدام به حرکت های اعتراضی متعددی کرده اند. که مهمترین مورد برای بررسی ،‌ موضوع دانشجویان دختر"دانشگاه صنعتی سهند تبریز" می باشد که به علت هتک حرمت و نیز تفکیک جنسیتی اعمال شده نسبت دانشجویان دختردانشگاه صنعتی سهند تبریز، دانشجویان برای چندین هفته پیاپی دست به تحصن مدنی واعتصاب غذا زدند. ولی بعد ازاتمام دوره اعتصاب و با وجود اینکه مسئولین دانشگاه صعنتی سهند ضمن پذیرش خواسته های دانشجویان ، قول پیگیری حادثه و برخورد با متخلفین را داده بودند ، تعداد زیادی ازدانشجویان دختر و پسر به کمیته انضباطی دانشگاه برده شدند و برای تعدادی از آنها حکم اخراج از دانشگاه صادر شد.علاوه برآن طی هفته های گذشته با شروع تعطیلات تابستانی و متفرق شدن دانشجویان به مناطق محل سکونت خود و درنتیجه سوءاستفاده مسئولین ازاین فرصت به دست آمده ،نیروهای اطلاعاتی وامنیتی مستقر درشهرتبریز به منازل دانشجویان تحصن کننده حمله برده و تعدادی از آنها را بازداشت کرده اند.
• علاوه براعتصاب و تحصن دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز که خبرآن درسطح بسیار وسیعی درسراسر دنیا منعکس گردید. انجام تحصن دانشجویی در دانشگاه زنجان می باشد که درآنجا نیز" دکتر حسن مددی" معاون دانشجویی دانشگاه به علت داشتن فساد اخلاقی در یک اقدام هماهنگ شده و کاملا جسورانه درهنگام هتک حرمت به یکی از دانشجویان دختر دانشگاه زنجان ازطرف دانشجویان معترض که به دفترش حمله برده بودند ، دررسواترین و وقیحانه ترین وضعیت مورد تصور با آبرویزی تمام از طرف دانشجویان دستگیرو به مسئولین رده بالای دانشگاه تحویل داده شد. دراین اقدام نیز نقشی که دختران ایفا کردند، بی نظیر بود آنها با دادن بیانیه و تجمع اعتراض انگیز و جمع آوری امضاء اعتراض گسترده خود را نسبت به این اقدام غیرانسانی و اهانت آمیز مسئولین دانشگاه زنجان نشان دادند تا جائیکه رئیس دانشگاه زنجان، وزیرعلوم و یکی از نمایندگان مجلس مجبوربه قبول خواسته های دانشجویان شده و قول پیگیری حادثه وبرخورد با فرد خاطی را دادند.ولی در دانشگاه زنجان نیز دانشجویان دختر و پسر دانشگاه مورد انتقام جویی مسئولین دانشگاه قرارگرفتند به طوریکه همزمان با آزادی "دکتر حسن مددی" معاون دانشجویی دانشگاه زنجان از زندان، سه تن از دانشجویان به اسامی "پیام شکیبا"،" آرش رایجی" و" حسن جنیدی" که درزمان اعتراضات دانشجویی به طورفعال عمل کرده بودند، بازداشت شدند وعلاوه برآن "بهاره هدایت" و "محمد هاشمی" نیز به دلیل حمایت های دفتر تحکیم وحدت از اعتراضات دانشجویان در ۲٣/۴/٨۷ بازداشت شدند. لازم به توضیح است که درپی رسوایی اخلاقی مسئولین دانشگاه ها ی زنجان و سهند تبریز،دفتر تحکیم وحدت دانشگاه زنجان خواستار استعفای وزیرعلوم شده بود.

محدویت هایی که برای زنان اعمال می شود ازچند جهت قابل بررسی است:
- اکثر خانواده ها درآذربایجان دید پدرسالارانه ای و قیم مابانه ای نسبت به زنان دارند که این مسئله موجب می شود تا فعالیت های سیاسی زنان فعال درموارد مختلفی محدود شود. از آنجائیکه فعالیت های سیاسی – اجتماعی مستلزم این است که زنان فعال در این عرصه در خارج از حوزه خانه وقت زیادی را صرف تعاملات سیاسی کنند . به همین دلیل خانواده ها از خروج بدون اجازه دختران ، خواهران ، همسران و مادران خود از خانه جلوگیری به عمل می آورند. و نیز از حضور کمرنگ آنها در خانه که طبیعتا دیگر نمی توانند همچون سایر زنان عادی به ارائه خدمات کارخانگی به طور تمام وقت و بی وقفه بپردازند ابراز نگرانی و ناراحتی می کنند که این موضوع می تواند منجر به ایجاد تنش ودرگیری های فیزیکی و گفتاری شود و فعالین سیاسی را یا به طور کلی از حرکت و تلاش در حوزه های عمومی باز دارد و آنها را در سکونی مرگ آور و هستی کش ، گرفتار سازد یا باعث ایجاد نا آرامی ، اضطراب، تشویش های دایمی دربین فعالین سیاسی زن بشود و در نتیجه از کیفیت کار آنها تا حدود زیادی بکاهد و نیزمانع وجود اعتماد به نفس بالا که لازمه تصمیم گیریهای سیاسی است، دربین زنان فعال بشود.
- اجتماع بیماراز سلطه مرد سالارانه درآذربایجان همچون سایر نقاط ایران، دید واقع بینانه و برابری طلبانه ای نسبت به زنان ندارد ، زنان خوب و شایسته ازنظر از آنها کسانی هستند که اگر تحصیلات عالیه هم داشته باشند و یا بخواهند دربیرون از خانه نیز اشتغال بورزند، نباید از وظایف همسرداری ، کارخانگی ،سرپرستی و پرورش وتربیت کودکان خود غفلت بورزند ،‌از نظر اکثریت مردم جامعه ما ، زنان فعال درعرصه های مختلف سیاسی به دلیل آنکه ساعات زیادی را صرف امور خارج از خانه می کنند کسانی هستند که به درد زندگی تهوع آور وعادت زده نمی خورند و به دلیل ارتباطات گسترده شان با اقشارمختلف مردم افرادی غیرقابل اعتماد به شمارمی روند و از این رو همواره در معرض شک و تردید و سوء الظن قراردارند.
- زنان فعال سیاسی درآذربایجان وقتی درنتیجه فعالیت های مدنی خود و نیز تلاش شان برای ایجاد تغییرات عمیق واساسی در ساختارهای غیردموکراتیک وضعیت بحران زده اجتماع حاضر به دلایل مختلف دستگیر، زندانی وازمحل های اشتغال و تحصیل شان اخراج می شوند،درعین حال از سوی اعضاء خانواده شان نیز- که هنوز به آن حد از شعور وآگاهی اجتماعی دست نیافتند تا بدانند، که موضوع مشارکت اجتماعی - سیاسی تک تک اعضاء جامعه تا چه اندازه می تواند در تعیین سرنوشت یک ملت برای رسیدن به آزادی ، برابری جنسیتی ،عدالت اقتصادی ، رعایت حقوق شهروندی، رعایت حقوق بشرو...تاثیر گذار باشد.- طرد می شوند.
- علاوه برمورد مذکور،خانواده ها درنتیجه ترس خود از تهدیدات ماموران امنیتی و اطلاعاتی نیزبه دلیل هزینه دار بودن حمایت های خود ازاعضای فعال خانواده آنچنان که بایسته است از زنان فعال سیاسی حمایت لازم و کافی را که بتواند آنها را درادامه مسیر سبز زندگی شان دلگرم سازد و باعث تقویت روحیه آنها شود ،به عمل نمی آورند.تا جائیکه زنان فعال سیاسی وقتی بواسطه جرایم سیاسی که مرتکب می شوند بعد از حبس و بازداشت از زندان آزاد می شوند در خانواده و اجتماع آنها غالبا مورد توهین و تحقیر افرادی – که کوچکترین اطلاعی از مسائل سیاسی ندارند یا اطلاعاتشان محدود به اخباری است که توسط رسانه های جناحی چون صدا و سیما و روزنامه های رسمی است – قرارمی گیرند.

وضعیت زنان فعال سیاسی درداخل زندان
وضعیت زنان در زندان وقتی به عنوان یک زندانی از تنفس در هوای آزاد محروم می شوند،از وضعیت سایر زنان زندانی نامطلوبتر است چراکه سختگیری های معاندانه ای که برای به استیصال کشاندن آنان اعمال می شود. به مراتب بیشتراز سایرزندانیان است. زنان مبارز سیاسی در هنگام دستگیری، بدون توجه به ظرافت های روحی زنانه شان ، تا زمان اتمام دوره های بازجویی شان که سختترین مرحله هر دستگیری است، در سلول های انفرادی اداره اطلاعات زندانی می شوند - چنانکه من و دوستم ( س. ت‌) وقتی در سال ۱٣۶٨ دستگیر شدیم به مدت شش ماه برای تفهیم اتهام و تنظیم کیفرخواست و فرستاده شدنش به دادگاه انقلاب اسلامی تبریز، دررنج آورترین شرایط ممکن درسلول های انفرادی اداره اطلاعات سپاه تبریز واقع در خیابان ارتش زندانی شدیم.- با این حال امروزه با فشار مجامع جهانی دررابطه با نقض حقوق بشر در زندان های ایران و نیز با گسترش سایت های اینترنتی وهمگانی شدن امکان دسترسی به شبکه های ماهواره ای و درنتیجه بالارفتن سطح آگاهی عمومی در باره موضوعات سیاسی و اجتماعی ، شرایط زندان ها تا حدودی هرچند بسیار ناچیز به نفع زندانیان تغییر یافته است.
• بازجویی ها برای تخریب روحیه و روان دستگیرشدگان ونیز برای ایجاد بی خوابی در آنها اغلب در اواخر شب و نیمه های شب انجام گرفته و می گیرد.
• علاوه برآن بازجویی توسط چندین بازجو به صورت توامان می باشد.
• فحاشی و توهین های زشت اخلاقی واهانت نسبت به دستگیرشدگان از امورمتداولی است که از لحظه دستگیری تا زمان آزادی به طرزی مستمرو پایان ناپذیر برای شکستن روحیه مقاومت زندانیان به نحویی بی رحمانه انجام می گیرد.
• برای تحت فشار قرار دادن و گرفتن اعترافات از زندانیان سیاسی زن که مادر بوده و صاحب اولاد هستند اغلب فرزندان آنها را تهدید به مرگ و ربوده شدن و یا شکنجه و آزار می کنند .
• شکنجه و زدن تازیانه به کف پای متهمین سیاسی زن درهنگام عادت های ماهانه برای ماندگاری درد در تن و جان نحیف وخسته از رنج شلاق و مشت و لگد و ..از دیگر مسائلی است که در زندان و اداره اطلاعات تبریز به کرات مشاهده شده است و مورد اعتراض زندانیان سیاسی زن بوده و می باشد.
• ایراد توهین های زشت اخلاقی نسبت به زنان و متهم ساختن آنها به داشتن روابط نامشروع با دوستان همفکر مردشان از دیگر شکنجه ها و آزارهای روحی و روانی است که برای به ابتذال کشاندن روابط سیاسی و فکری افراد به آنها ایراد می شود.
• وادار کردن زنان فعال سیاسی که دستگیر و زندانی می شوند به سر کردن چادرهای سیاه و کثیف و غیربهداشتی و مجبور ساختن آنها به پوشاندن تمامی قسمت بدن به غیراز دوچشم و دو دست در داخل زندان و نیز دراداره اطلاعات سپاه و ...توسط ماموران اداره اطلاعات و نیزنگهبان های بند.
• بر طبق یک قاعده کلی همیشه امکانات زندانیان سیاسی از امکانات مجرمین عادی به مراتب کمترمی باشد.وبرخورد با زنان فعال سیاسی همواره خصمانه بوده است.
• ماموران اداره اطلاعات و مسئولان زندان نسبت به مسئله اعتصاب غذای زنان زندانی سیاسی ابراز بی تفاوتی می کنند و گرسنگی و تشنگی زندانیان برای آنها به هیچ عنوان مهم نبوده و نیست آنان برای شکستن اعتصاب غذای زندانیان حتی آنان را مورد ضرب و شتم قرارمیدهند – به طوریکه من خودم وقتی دردهه شصت زندانی شده بودم ،به علت بد رفتاری های بازجویان با من و دوستانم که چهارنفر بودیم،زمانی که من تصمیم به اعتصاب غذا گرفتم. در نتیجه این اقدام من آنها مرا به اطاق بازجویی بردند واز من خواستند تا علیرغم داشتن چشم بند برچشمم رو به دیوار بایستم و وقتی این کاررا کردم. یکی از بازجویان که همیشه نقش پلیس بد را دراداره اطلاعات بازی می کرد، با مشت و لگد ضربات محکمی بر سرو تمامی بدن من وارد آورد. که من درنتیجه آن ضربات چند روز بیهوش شدم و وقتی به خود آمدم برای مدت چند هفته قادر به تکلم نبودم و دچار حملات سخت عصبی می شدم.
• برعکس زندانیان عادی که حتی اگر شنیعانه ترین اعمال جنایتکارانه نیز انجام دهند اجازه هوا خوری از صبح تا اواخرشب به آنها داده می شود. به زندانیان سیاسی زن اجازه هواخوری بندرت و خیلی کم داده می شود.به عنوان نمونه وقتی من و دوستم ( س- ت) در دهه شصت و هفتاد دستگیرو به اداره اطلاعات تبریز برده شدیم درآنجا حدود شش ماه در سلول انفرادی حبس شدیم و درتمام مدت حبس مان در هفته به طور متوسط به ما حتی دو ساعت نیز اجازه هواخوری داده نشد وعلاوه بر آن در سال ۱٣٨۶ نیزکه من بازداشت شدم، قریب به یک ماهی که در بازداشتگاه بودم به غیراز سه روز اول ایام دستگیری ام که دربند "نسوان جرایم " اطاق یک یعنی محل نگهداری قاتلین زن بودم ،در تمامی مدت بازداشتم اجازه هواخوری حتی به مدت بسیارکم نیز به من داده نشد.
• قبلا درزندان تبریز بند جداگانه ای بنام " بند نسوان گروهکی" ‌بند دوازده "وجود داشت که زندانیان سیاسی زن را درآنجا محبوس می کردند با‌ آزاد شدن زندانیان درنتیجه پایان گرفتن حکم هایشان ودرنتیجه کم شدن تعداد زندانیان زن سیاسی، این بندعملامنحل شد. و زنان زندانی به بند نسوان جرایم منتقل شدند و درآنجا بدون آنکه در بین زندانیان طبقه بندی از نظرنوع جرم صورت بگیرد،‌زندانی شدند. لازم است خاطر نشان سازم که در بند ۱۲(نسوان گروهک) به منظور تنبیه زندانیان سیاسی زن درمواقع زیادی به طرزی عامدانه ای زندانیان خطرناک و غیر قابل کنترل را به آنجا می آوردند تا با ایجاد سرو صدا و ترس در بین زندانیان مانع تمرکز فکرزندانیان برای مطالعه و نیز آزار روانی آنها شوند
• جراید آزاد ومستقلی که مجوزنشر نیزداشته باشند، دراختیار زندانیان گذارده نمی شوند وزندانیان اعم از زندانیان مرد و زن مجبور هستند تا کتب مذهبی وروزنامه های ارگان های رسمی را - که به منزله تریبونی در خدمت نشر عقاید بسته و ارتجاعی حاکم به خدمت گرفته می شود.- را مورد مطالعه قرار دهند.
• ملاقات های حضوری و پشت شیشه زندانیان عادی همیشه به مراتب بیشتر ازتعداد ملاقات هایی است که به زندانیان سیاسی داده می شود. ملاقات زندانیان دراداره اطلاعات با توجه به میزان رضایت بازجویان ازمتهمین انجام می گیرد ودرداخل زندان نیززنان زندانی هردوهفته یکبار- از پشت شیشه های کثیف و با گوشی هایی کهنه وازکارافتاده ای که صدا را به زحمت می تواند به دو طرف منتقل شود و بسته به سلیقه وحوصله ماموران بداخلاق وعصبی ازده دقیقه و پانزده دقیقه تجاوز نمی کند - انجام می گیرد.
• امکان ارتباط با مددکاران اجتماعی که به عنوان رابطی بین زندانی ، وکیل و دادگاه می باشد همواره برای زندانیان عادی دسترس پذیر بوده است ولی در رابطه با زندانیان سیاسی زن به علت ممانعت ازارتباط زندانیان با محیط خارج از زندان و یا تاثیر فکری آنان بر مددکاران اجتماعی اجازه تماس با مددکاران بندرت و باحضورزندانبان ها انجام می گیرد.
• درگذشته برای زندانیان امکان استخدام وکیل برای پرونده های فعالین سیاسی وجود نداشت چون گفته می شد که وکیل اگر بخواهد از زندانیان دفاع کندلازم است تا از دیگر گروه ها و احزاب مخالف رژیم حمایت کند واین عملا امکان پذیر نیست. چون هیچ وکیلی حاضر نمی شود خودش را بخاطر دفاع از موکلش به این مقداربه درد سر بیاندازد. به همین دلیل هرگونه درخواستی برای داشتن وکیل از سوی بازجویان و قضات با تمسخر و بی اعتنایی مواجه می شد .ولی امروزه با توجه به فعالیت های صورت گرفته نسبت به این موضوع و موضوعات مشابه از سوی فعالین مدنی و حقوقی و حقوق بشری دادگاه ها مجبورشده اند تا به زندانیان سیاسی اجازه داشتن وکیل را بدهند.
• سابق بر این به زندانیان مگر زندانیان تواب که برای اثبات توبه خود به نفع اداره اطلاعات جاسوسی سایر زندانیان را می کردند ، اجازه رفتن به مرخصی داده نمی شد - به طور نمونه من خودم وقتی دردهه شصت و هفتاد در زندان بودم در تمام طول مدت حبسم که بیش از چهارسال بود، تنها سه روز به من اجازه داده شد تا برای تهیه سندی که بابت آزادی ام خواسته بودند به مرخصی بروم.
• اغلب دادگاه ها درمورد زنان آذربایجان که متهم به جرایم سیاسی هستند به صورت غیرعلنی برگزار می شود.و هیات منصفه به آن معنا که واقعا نماینده آرا و عقاید جامعه باشد در زمان احضار متهمان سیاسی زن به دادگاه وجود ندارد. همه کسانی که برای محاکمه برده می شوند در دادگاهی محاکمه می شوند که همه عوامل دستگیری ، دادیار ، قاضی ، هیات منصفه آن ازمیان کارگزاران رژیم مستبد اسلامی محسوب می شوند.که به منظور تقویت پایه های استبداد مذهبی و برای تکمیل سناریوی حذف و سرکوب فعالان سیاسی بدلیل منافع مشترکی که در این کار دارند با هم به ایفای نقش می پردازند.
• زندانیان سیاسی زن غالبا با سندهای چند ده میلیونی آزاد می شدند ومی شوند درگذشته این سندها اغلب تا چندین سال دردادگاه به عنوان گرو و ضامن نگهداری می شدند. علاوه بر نگهداری سند، دردهه شصت و هفتاد از زندانیان بعد ازپایان دوران محکومیت شان خواسته می شد تا هر"دوهفته" یکبار و بعد از طی چندین ده ماه ، درهر"یک ماه" خودشان را به دفتراداره اطلاعات واقع در داخل زندان تبریز- موسوم به دفتر ٣۷- معرفی کنند. دراین احضارهای غیرقانونی به دفتراداره اطلاعات ازجزیی ترین برنامه آنها دررابطه با دیدارهایشان با سایرزندانیان آزاد شده و نیز فعالان سیاسی خارج اززندان، بازجویی مفصلی به عمل می آمد. تا مگرمسئولان اداره اطلاعات ازاحتمال هرگونه تغییر فکرو اندیشه و عملکرد زندانیان آزاد شده، مطلع شوند و درمواقع لزوم به موقع طوری که کوچکترین تغییری درجامعه بسته ایجاد نشود به برخورد قهری وحذفی فعالان مدنی بپردازند.

تعریف شکنجه ومواد قانونی مربوط به منع شکنجه
درتعریف شکنجه می خوانیم :" شکنجه به هرعمل عمدی که بر اثر آن درد یا رنج فیزیکی یا روحی علیه شخصی به منظور کسب اطلاعات یا اقراراز وی یا شخص ثالثی ، یا تنبیه وی بخاطر عملی که او یا شخص ثالثی مرتکب گردیده یا احتمال ارتکاب توسط آنها برود یا ترساندن وزورگویی به وی یا شخص ثالثی ، ‌یا وقتی چنین درد یا رنجی به هر دلیلی و به خاطر هرگونه تبعیضی به تحریک یا همراه با رضایت وسکوت یک مقام دولتی یا شخصی دیگر در منصب دولتی اعمال می شود ، اطلاق می شود." (آئین دادرسی کیفری – دکتر محمد آخوندی ،ج ۲، پاورقی ص ۲۰۲)
درمورد مقررات قانونی ناظر بر منع شکنجه در کشورمان درتاریخ جدید می توان به اصل نهم متمم قانون اساسی ، ماده ۱۹۴قانون مجازات عمومی ۱٣۰۴و ۱٣۱ و ۱٣۶ اصلاحی ۱٣۵۲، ماده ۵٨ قانون تعزیرات مصوب ۱٣۶۱، ماده ۷ قانون اجازه الحاق دولت ایران به میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی ، مواد ٣۷ و ٣۹ قانون اجازه الحاق دولت ایران به کنوانسیون حقوق کودک ، اصل ٣٨ قانون اساسی – ماده ۵۷٨ قانون مجازات اسلامی ، ماده ٣۵ قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح و مواد ۱۴۶و۱۵۷و۱۷۶آئین نامه سازمان زندان ها و اقدامات تامینی و تربیتی اشاره نمود....همچنین شکنجه درماده ۵اعلامیه جهانی حقوق بشر مصوب۱۹۴٨(۲۶) و ماده ۷ میثاق بین الملی حقوق مدنی و سیاسی مصوب ۱۹۶۶، (۲۷) و ماده ٣۷ کنوانسیون حقوق کودک (نسبت به کودکان ) مصوب ۱۹٨۹(۲٨) و بند ب ماده ۵۵ اساسنامه دیوان کیفری بین المللی (۲۹) و ماده ۲ کنوانسیون اروپایی حقوق بشر و آزادی های اساسی مصوب ۱۹۵۰(٣۰) ممنوع گردید.
بالاخره مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹٨۴" کنوانسیون منع شکنجه و دیگررفتارها یا مجازات های بیرحمانه، غیر انسانی یا تحقیر آمیز " را تصویب نمود. محتوای کنوانسیون شامل تعریف شکنجه ، آثار حقوقی آن ، صلاحیت و مسئولیت دولت ها ، نحوه حل اختلاف و خروج از کنوانسیون و پیش بینی " کمیته منع شکنجه " (٣۲) و وظایف آن می باشد." ( نوروز یکشنبه ٣۰ تیر۱٣٨۱- سال دوم – شماره ٣۷٨).

نادیده گرفتن قوانین مربوط به منع شکنجه دررابطه با زنان فعال سیاسی درآذربایجان
این همه موارد نقض حقوق بشر و نادیده گرفتن قوانین مربوط به منع شکنجه در شرایطی اتفاق می افتاد که دراین قوانین به صراحت اعلام شده است :
کلیه اقرارها و اعترافاتی که بدون رعایت مفاد این قانون از متهم اخذ شده و در دادگاه از طرف وی مورد انکار قرار گیرد، در صورت عدم وجود ادله وقرائن قابل قبول دیگراز درجه اعتبارساقط است وازعداد دلایل خارج خواهد شد.
براساس این قانون چشم بند زدن به زندانی درمحیط زندان یا بازداشتگاه،‌ بازجویی در شب ،بیخوابی دادن به زندانی ، فحاشی ، و بکار بردن کلمات رکیک ، توهین و یا تحقیرزندانی وانجام اقداماتی که عرفا اعمال فشار روانی بر زندانی تلقی میشود، از جمله مصادیق شکنجه شمرده شده است .براساس این ماده قانونی ، محروم کردن بیماران زندانی از دسترسی به خدمات درمانی ضروری ، نگهداری زندانی درمحل ها ی پر سرو صدا ی آزار دهنده ، گرسنگی یا تشنگی دادن به زندانی ،‌عدم طبقه بندی زندانیان و نگهداری جوانان یا زندانیان عادی در کنار زندانیان خطرناک ، جلو گیری از هواخوری روزانه ،ممانعت از دسترسی به نشریات مجاز وملاقات هفتگی یا تماس تلفنی با زندانی با خانواده اش و فشار روانی به زندانی از طریق اعمال فشار به اعضای خانواده اوازدیگرمصادیق شکنجه قید شده است.
در ماده دیگرمی خوانیم : هرروز نگهداری افراد موضوع این قانون به صورت انفرادی و هرروز نگهداری بیش از یک نفر در سلول انفرادی معادل ده روز زندانی محاسبه می شود .همچنین محل بازجویی ، ساعت شروع و ختم جلسه بازجویی و نام مامور یا مامورانی که بازجویی کرده همراه با اثر انگشت فرد بازجویی شده باید در تمامی اوراق بازجویی به صورت کامل و دقیق درج شود .
دررابطه با این قسمت از ماده قانونی مربوط به منع شکنجه باید گفته شود که دستگیرشدگان از همان ابتدا مرحله دستگیری با چشم بند به محل نامعلومی برده می شوند آنها غالبا هم خودشان و هم خانواده و دوستان شان از محل بازداشت شان بی اطلاع هستند و گاه مدتها طول می کشد تا ازمحل دستگیری متهمین اطلاع دقیق و درستی کسب شود چراکه ماموران اداره اطلاعات به منظور آزار روانی خانواده های دستگیر شدگان و نیز خود دستگیرشدگان وهمچنین اختفاء محل شکنجه گاه هایی موسوم به اداره اطلاعات وعدم شناسایی شکنجه گران و ماموران امنیتی ، از دادن هرگونه اطلاعات به بازداشت شدگان خود داری می کنند تا چه رسد به آنکه محل جلسه بازجویی را به اطلاع آنها برسانند.
در رابطه با نام بازجو یا بازجویان گفتنی است متهمینی که به اتهام ارتکاب جرم سیاسی تحت بازجویی قرار می گیرند با چشم بسته ، رو به دیوار و پشت به بازجونشانده می شوند. ماموران اداره اطلاعات به منظور رعایت تدابیرامنیتی در مورد خود برای اینکه مورد شناسایی دستگیرشدگان قرارنگیرند، چهره ، صدا و نام خود را از متهمین پنهان می کنند این بازجویان برای اینکه بتوانند به عنوان سربازان گمنام امام زمان به وظایف امنیتی خود عمل کنند از ارائه هرگونه معلومات در باره خود به زندانیان امتناع می ورزند با وجود چنین نحوه برخوردی چگونه امکان دارد که بازجویان نام و مشخصات فردی خود را بر برگه های بازجویی درج کنند.
علاوه برمشکل بازجو ها مسئله مهم دیگر دراین رابطه نحوه برخورد زندانبان های زن با زنان زندانی چه در خود اداره اطلاعات و چه در زندان می باشد .به زندانبان های زن – که همه امکانات رفاهی و مادی وموقعیت های اعتباری خود را مدیون همکاری با رژیم واپسگرای اسلامی هستند – آموزش داده می شود که زنان دگر اندیشی که به زندان آورده می شوند ، خواهان ایجاد تغییرات اساسی در ساختار حاکمیت اسلامی هستند و حضور و فعالیت این زنان فعال را درجامعه برای ادامه حیات خائنانه آنها، فوق العاده خطرناک ارزیابی می کنند. آنها برای حفظ منافع شخصی خود هم که شده با زندانیان سیاسی به طرزی کاملامعاندانه رفتارمی کنند. از سوی دیگر زندانبان های زن غالبا از بین خانواده هایی انتخاب می شوند که آنان یک یا چند تن ازاعضاء‌خانواده یا فامیل خود را در نبرد با گروه های پارتیزانی چون گروه های "کرد مبارز" و مجاهدین، "سازمان مجاهدین خلق ایران" ، و یا درستیز با "چریک های فدایی خلق" وغیره ازدست داده باشند تا از نظرروانی با رفتارهای خشونت آمیز خود نسبت به زنان زندانی سیاسی بخواهند از همه نیروهای دگراندیش جامعه به نوعی انتقام بگیرند. و شکنجه و آزار زندانیان را همچون ماموریتی الهی برای خود تلقی کنند که خدا و استبداد مذهبی حاکم – آیت الله های که نشانه ها و نمایندگان خدا بر زمین هستند.- به آنها محول کرده اند.

شهناز غلامی - تبریز

Read more!
posted by 8/06/2008 03:18:00 PM

---

Tuesday, July 29, 2008

 

توضيح در باره يك احضاريه ؛ شهناز غلامی

طبق احضاريه اي كه به من فرستاده شده است من بايد در ۱۳/۶/۸۷ در شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامي تبريز براي محاكمه به اتهام "تبليغ عليه نظام" مورد محاكمه قرار گيرم - كه البته از نظر خود من كه شاهد سركوب ها، زندان ها ، شكنجه ها و حذف هاي فيزيكي دوستانم بوده و هستم. اين موضوع چندان مهم و پر اهميتي تلقي نمي شود چرا كه اين كمترين هزينه اي است كه يك انسان آزاد و عاشق زندگي براي رسيدن به مطالبات حق پرستانه ، برابري طلبانه و آزاديخواهانه خود مي تواند بپردازد:

"زندگي زيباست اي زيبا پرست "

"زنده انديشان به زيبايي رسند"

" آنقدر زيباست اين بي بازگشت"

"كز برايش مي توان از جان گذشت"

(مولوي)



البته گفتني ام كه اين اولين باري نيست كه من به عنوان يك منتقد سياسي- اجتماعي براي محاكمه به دادگاه برده مي شوم ، قبلا نيز در سال ۱۳۶۸ مرا به همراه پنج تن از دوستان همفكرم به دادگاه برده اند و درآنجا "آقاي هشيار" قاضي وقت، مرا به هشت سال حبس تعزيري محكوم كرد كه من بعد از تحمل بيش ازنصف حكم صادره ،از زندان تبريز آزاد شدم و بعد از آزادي ام از زندان توسط كميته انضباطي دانشگاه به محروميت از تحصيل نيز محكوم گرديدم و بعد از آن نيز از كليه فعاليت هاي اجتماعي منع شدم و از آن روز تا به امروز به دليل مبارزات سياسي ام در شرايط سخت و ناعادلانه اي بسر مي برده و مي برم ولي هيچ كدام از اين مشكلات و سختي ها مانع از آن نگرديده تا من به حيات مستقل و آزاد خودم نپردازم و اعتراضم را در شرايط مقتضي به زبان هاي مختلف كه يكي از آنها زبان نوشتن است ؛فرياد نزنم .

دلايل متعددي مي تواند براي ارسال اين احضاريه وجود داشته باشد كه از جمله مي توان به موارد زير اشاره داشت:



· مورد اول ترس حاكميت سلطه از نشر اخبار مربوط به حركت هاي اعتراضي است به اين معنا كه آنها نمي خواهند تا جريان سركوب ها ، حذف هاي فيزيكي ، شكنجه هاي رواني و جسمي كه نسبت به آزاديخواهان ، برابري طلبان و هويت طلبان اعمال مي شود در هيچ رسانه داخلي و خارجي منتشر شود .چراكه در صورت افشاء زير پوست بسياري از اين وقايع كه در شهرهاي مختلف اتفاق مي افتد، رژيم توتاليتر حاكم بر سرزمين مادري ما منفور مردم بزرگ آذربايجان و ساير مناطق كشور مي شود و از سوي مجامع جهاني نيز به زير سوال برده مي شود ومجبور مي گردد تا ازطرف سازمان هاي حقوق بشري به نقض حقوق بشر متهم شود چنانكه اخيرا سازمان عفو بين الملل در گزارشي اعلام كرده است:

" طي سال گذشته حداقل ۲۴ نفر درهر هفته اعدام و بيش از ۶۴ نفر محكوم به مرگ شده اند و ايران با ۳۱۷ اعدام دراين سال رتبه دوم را دراين زمينه دارد .

اين در حالي است كه بنا به گزارش عفو بين الملل تعداد اعدام ها در ايران در سال پيش از آن ۱۷۷ نفر بوده كه امسال به ۳۱۷ نفر افزايش يافته است . سياست اعدام در رژيم اسلامي همواره مورد انتقاد گروه هاي حقوق بشر در جهان بوده است. در سپتامبر سال ۲۰۰۷ مجمع عمومي سازمان ملل با اكثريت آراء قطعنامه اي را تصويب كرد كه بر اساس آن مجازات اعدام بايد برچيده شود. اما بسياري از كشورها نظير ايران آن را اجراء نكرده اند."

...كه البته آوردن نمونه هايي از اين نوع رفتارهاي خلاف كنونسيوان هاي خارجي را در كارنامه سياه عملكرد مسئولان رژيم اسلامي را فراوان ميتوان مثال آورد .



· دليل ديگري كه براي اين مورد مي توان عنوان كرد، مسئله ايجاد ترس و بيم ورعب دربين فعالان جنبش هاي مختلف همچون جنبش دانشجويي ، زنان و هويت خواهي است كه دستگاه سركوب رژيم مي خواهد تا با افزايش سركوب ها، فشارها ، و تهديدها، و زندانها ،‌اعدام ها و ....جلوي رشد وبارور شدن مطالبات مدني مردم را سد كند تا اينكه ديگر كسي جرات در خواست مطالبه اي را درهيچ زمينه اي نداشته با شد.

امروزدرتمامي كشور بويژه درآذربايجان ما با حجم بالايي از سركوب ها غيرانساني روبروهستيم درطي يك ماه بعد از يك خرداد سالگرد-اعتراض مردم آذربايجان به توهين روزنامه ايران- چندين تن از فعالان حركت ملي آذربايجان توسط نيروهاي سركوبگردر درگيري هاي متفرقه و نيزدرشكنجه گاه هاي اداره اطلاعات تبريز كشته شده اند:

شهادت "قادر صديقي " و مصدوميت شديد دوستانش در جاده سنتو تبريز توسط نيروهاي امنيتي و انتظامي .

مرگ دلخراش فعال با سابقه تبريزي "فرهاد محسني" در زير شكنجه عوامل اطلاعاتي و تهديد خانواده اودرخصوص عدم اطلاع رساني حادثه پيش آمده يكي ازتراژديك ترين حوادث چند هفته گذشته درَآذربايجان محسوب مي شود به گفته يكي از اعضاء خانواده او، فرهاد به احتمال بسيار زياد بر اثر شوك الكتريكي كه به خاطرگرفتن اعتراف به او وارد كرده اند ، جان خود را دست داده است.

شهادت "حاج افشين عرفان خسروشاهي "از ديگر فعالان حركت ملي آذربايجان كه بعد ازشكنجه هاي دردناك فراوان در محل كارش او حلق آويزكردند.

مرگ دو نفر موتور سوار در استان اردبيل كه به دلايل امنيتي خانواده آنها از ذكر نام فرزندانشان ابا مي ورزند .

گذشته ازقتل هاي زنجيره اي اخير كه با بي رحمي ددمنشانه اي در آذربايجان صورت گرفت است تعداد زيادي از فعالان در زندان هاي رژيم تحت ناعادلانه ترين شرايط ممكن به سر مي برند. كه اسامي تعدادي از آنها به شرح زير مي باشد:

اكبر حسن زاده ، جمشيد زارعي ، امير بنايي سابق ، حسن اسدي ،حمید والایی، غلام نجفی ، سجاد رادمهر، داریوش حاتمی، شاهرخ حاتمی ، آیدین خواجه ای،فراز زهتابی ، ودود اسدی و ...



در يك برآورد كلي مي توان مدعي شد طي هفته هاي گذشته به دليل حجم بالاي برخورد هاي غير انساني اعمال شده نسبت به فعالان سياسي ،‌حقو ق بشري ، روزنامه نگاران در مناطق مختلف آذربايجان؛ سازمان هايي كه مدافعان حقوق بشر محسوب مي شوند با نگراني بيشتري روند نقض حقوق بشر در منطقه آذربايجان رادنبال كرده اند. سازمان عفو بين الملل از جمله اين نهادها ي مدني است كه از رژيم اسلامي درخواست كرده است تا روند تزايدي سركوب فعالان ناراضي متوقف نمايد. گفتني است اين نهادهاي حقوق بشري ، وزارت اطلاعات و قوه قضاييه را متهم ساخته اند كه روند دادرسي عادلانه را دربرخورد با متهمان ناديده مي گيرند.

وجود چنين فجايعي در جامعه بحران زده ما لزوم تمركز بيشتر رسانه هاي آزاد را بسيار جدي تر مي كند.

دشمنان خدا و خلق و آزادي با عقول ناقص و بيمارازويروس تماميت خواهي و انحصارگي خود گمان مي برند كه اگر مبارزان راه رهايي و برابري را مورد آزار و اذيت قرار دهند ديگر كسي جسارت " نه " گفتن را ، جسارت اعتراض و انتقاد ورزيدن را نخواهد داشت ؛ حال آنكه چنين تصور خامي در مورد ملت بزرگ ما يك اشتباه استراتژيك است كه دشمنان ما مرتكب مي شوند.چراكه با تشديد فضاي امنيتي در مناطق مختلف نفرت مردم روز به روز از رژيم خودكامه حاكم بيشتر و بيشتر مي شود آنها گمان مي كنند كه با اين روش سركوب كه در پيش گرفته اند جلوي انفجارات بزرگ سياسي را در مناطق مختلف خواهند گرفت حا ل آنكه زلزله سياسي منظور نظر فعالان حقوق بشرو آزاديخواهان اين سرزمين است؛ دير زماني است كه دارد خودش را نشان مي دهد.

ما مردم مبارزي هستيم وازتجربه هاي تاريخي خود آموخته ايم كه هرگز دربرابر ظلم و نابرابري و استبداد مذهبي وغير مذهبي تسليم نشويم ما در گذر از گذرگاههاي پر مخاطره حيات ديناميكي خود آموخته ايم كه چون سرو ايستاده زندگي كنيم و چون سروايستاده بميريم .

ما گر ز سربريده مي ترسيديم

درمجلس عاشقان نمي رقصيديم

Read more!
posted by 7/29/2008 01:27:00 PM

---

Sunday, July 13, 2008

 

احضار شهناز غلامي روزنامه نگار وفعال ترك به دادگاه انقلاب تبريز


اویرنجی نیوز: شهناز غلامي فعال روزنامه نگار مستقل وفعال ترك به دادگاه انقلاب تبريز احضار شد. اتهام وي در احضاريه دادگاه انقلاب تبليغ عليه نظام عنوان شده است. گمان مي رود احضار نامبرده با تلاش وي براي پوشش خبري قتلهاي مشكوك 3 تن از فعالين هويت طلب ترك در تبريز در ارتباط باشد. اخبار تكميلي در اين رابطه در اسرع وقت ارسال مي گردد.

Read more!
posted by 7/13/2008 08:54:00 AM

---

Wednesday, May 21, 2008

 

جزئیات تازه از تجاوز به سه دختر دانشجو در دانشگاه سهند تبریز

• از مهر سال ۸۶ یک فرد مسوول در حراست دانشگاه، یک استاد و مسوول آزمایشگاه و یک راننده سرویس دانشگاهی در تبریز، سه دانشجوی دختر را مورد تجاوز قرار داده‌اند. از مسببان این حوادث تنها راننده سرویس دانشگاه، از کار خود اخراج شد اما دو تن دیگر همچنان بر سر کار خود حاضر می شوند. حراست دانشگاه، دانشجویان مورد تعرض قرار گرفته را تهدید کرده‌ که در صورت شکایت از عاملان این حوادث یا انتشار اخبار آن، آنها را به دلیل داشتن رابطه دوستانه با دانشجویان پسر از دانشگاه اخراج خواهد کرد! ...

سه دانشجوی دختر یک دانشگاه در آذربایجان شرقی که مورد تعرض کارکنان این دانشگاه قرار گرفته‌اند، از ترس بی‌آبرویی و اخراج، حاضر به شکایت از عاملان این حادثه ناگوار نیستند.
به گزارش سایت دسترنج، سه دانشجوی دختر یک دانشگاه در آذربایجان شرقی که مورد تعرض کارکنان این دانشگاه قرار گرفته‌اند، از ترس بی‌آبرویی و اخراج، حاضر به شکایت از عاملان این حادثه ناگوار نیستند.

در ادامه سلسله حوادث تلخ دانشگاه‌ها در زمان دولت نهم و دوران تصدی زاهدی بر وزارتخانه علوم، تحقیقات و فناوری، سه دانشجوی دختر از شروع سال جدید تحصیلی در مهرماه ٨۶ در سه مرحله و به طور جداگانه مورد تعرض سه تن از کارکنان دانشگاه قرار گرفته‌اند که به دلیل تهدید مسوولان حراست دانشگاه، حاضر به شکایت از مسببان ابن حادثه نیستند.

بر اساس شنیده‌ها، از مهر سال ٨۶ تاکنون یک فرد مسوول در حراست دانشگاه، یک استاد و مسوول آزمایشگاه و یک راننده سرویس دانشگاهی در تبریز، سه دانشجوی دختر را مورد تجاوز قرار داده‌اند. در ابتدای سال ٨۷ دانشجویان در اعتراض به این اتفاقات ناگوار و بی‌تفاوتی مسوولان ذی‌ربط در برخورد با عاملان آنها، چندین تحصن اعتراض‌آمیز برگزار کردند و خواستار برکناری معاونت دانشجویی و رییس حراست این دانشگاه شدند.

بر اساس این گزارش، از مسببان این حوادث تنها راننده سرویس دانشگاه که از حمایتی برخوردار نبود، از کار خود اخراج شد اما با دو متعرض دیگر تاکنون برخوردی صورت نگرفته و آنها همچنان بر سر کار خود حاضر می‌شوند.

گفتنی است مسولان حراست این دانشگاه، دانشجویان مورد تعرض قرار گرفته را تهدید کرده‌اند که در صورت شکایت از عاملان این حوادث یا انتشار اخبار مربوط به آن، آنها را به دلایلی چون داشتن رابطه دوستانه با دانشجویان پسر از دانشگاه اخراج خواهند کرد.
بنا بر این گزارش، تلاش خبرنگار دسترنج برای اطلاع بیشتر از کم و کیف این واقعه ناگوار به علت حاکم بودن فضای رعب و وحشت بر دانشجویان این دانشگاه نتیجه‌ای در بر نداشت.
طبق رویه قضایی مرسوم و آیین|‌نامه‌های انضباطی، اگر حراست دانشگاه از رسیدگی به این تجاوز سرباز زند، مسولان حراست وزارت علوم مسوول مستقیم رسیدگی به این پرونده هستند. در صورت خودداری وزارت علوم از اجرای وظایف قانونی، مسولان قضایی استان و شهرستان و در نهایت مسوولان قوه قضاییه مرجع پیگیری این جرم مشهود هستند. صرف اطلاع دادگستری از جرمی اینگونه از طریق رسانه‌ها یا شیوع خبر به اشکالی دیگر، کفایت می‌کند تا دادستان علیه مجرمان وارد عمل شده و به پرونده رسیدگی کند. متاسفانه با وجود پخش خبر این واقعه دردناک، تاکنون هیچ مقام قضایی به نفع دفاع از حقوق دانشجویان آسیب‌دیده وارد عمل نشده است.

این وقایع تلخ در حالی رخ می‌دهد که در زمان حاکمیت دولت نهم، دانشگاه محل بروز موارد متعددی از برخورد نامناسب و تعرض به دانشجویان دختر از سوی مسولان حراست بوده است که با توجه به محدودیت‌های ایجادشده در امر اطلاع‌رسانی و کوتاهی مسوولان ذی‌ربط در رسیدگی به این موارد متجاوزان و حرمت‌شکنان از عواقب قانونی اعمال خود معاف و تجاوزشدگان حتی از ابتدایی‌ترین حقوق قانونی خود نظیر شکایت از عاملان حوادث محروم مانده‌اند.

از جمله این موارد، تجاوز یکی از ماموران حراست دانشگاه کرمانشاه به یک دختر دانشجو در سال ٨۵ بود که در نهایت با اخراج دختر دانشجو و برکناری مامور حراست فیصله یافت. انتخابات انجمن اسلامی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی در همان سال شاهد برخوردهای زننده و نامناسب نیروهای حراست با دانشجویان دختر بود. در برگزاری این انتخابات که با ممانعت نیروهای حراست روبرو شد، تفتیش واحد به واحد سرویس‌های بهداشتی دخترانه برای به دست آوردن صنوق رای‌گیری توسط ماموران حراست و نثار الفاظ رکیک و اهانت‌های ناموسی به دانشجویان دختر و حتی ضرب و شتم آنها صحنه‌های تلخی را رقم زد که هیچ‌گاه از حافظه تاریخی دانشگاهیان پاک نخواهد شد.

با بروز این حوادث ناگوار برای دانشجویان دختر به‌ویژه ضایعه تجاوز به عنف از سوی مسوولان مختلف دانشگاه، به نظر می‌رسد پدیده هتک حرمت زنان در کوی و برزن توسط اشرار و دزدان نوامیس به دانشگاه نبز راه یافته است. با انتشار این اخبار دانشگاه که تا پیش از این حریمی امن برای زنان و دختران شناخته می‌شد، به واسطه عملکرد مسولانش و نه دانشجویان پسر، اعتبار امنیتیش خدشه‌دار شده است.

در زمان ریاست‌جمهوری سید محمد خاتمی، جریان‌های حامی دولت نهم نسبت به وضعیت روابط دختر و پسر در دانشگاه حساسیت ویژه‌ای به خرج می‌دادند و با انتقاد از شرایط آن روز دانشگاه، دولت اصلاحات و وزارت علوم را به سهل‌انگاری درباره اصول شرعی و روابط زن و مرد در دانشگاه متهم می‌کردند. برگزاری یک میتینگ یا همایش دانشجویی کافی بود تا مدعیان دین و قرآن وا اسفا سر بدهند و با مستمسک قرار دادن یک عکس از چند تار موی بیرون مانده یک دانشجو، اسلام را از دست رفته بدانند. کفن‌پوشان در دسترس بودند تا با انتشار یک نشریه دانشجویی گریبان خویش بدرند و از جمکران تا پاستور سینه‌زنان تظاهرات کنند اما با این وجود دانشگاه امن‌تر بود و هیچ راننده سرویسی به خود اجازه نمی‌داد از تنهایی یک دانشجو سوءاستفاده کند. ماموران حراست این مقدار گستاخ نبودند تا به دستشویی‌های دخترانه سرک بکشند و در وقت مقتضی به نیات پلید خود عمل کنند.

سردمدارن جریان حاکم در دولت فعلی که خود از بانیان انقلاب فرهنگی بودند و در جهت انقلاب فرهنگی دوم پروژه‌های مختلفی از جمله وقایع دانشگاه امیرکبیر و بازنشسته کردن اجباری اساتید را طراحی کرده‌اند، تاکنون از کنار وقایعی چون تجاوز به دختران بی‌پناه دانشجو بی‌تفاوت عبور کرده‌اند.

البته بحث امروز جامعه ایران فاصله میان شعار و عمل مسوولان نیست بلکه حکایت غریبی است که از آن می‌توان با عناوینی چون «دروغ‌های بزرگ و قلب حقایق» نام برد. در حالی که ماموران گشت‌های ارشاد در خیابان‌های شهرهای کوچک و بزرگ آستین اندازه می‌زنند، مانتو متر می‌کنند و از زنان و شوهرانشان و از برادرها و خراهرانشان درخواست اسناد محرمیت می‌کنند، اخباری از بازداشت رییسشان به خاطر اعمال منافی عفت منتشر می‌شود. در حالی که تورم و گرانی گلوی مردم را می‌فشارد، رییس‌جمهور از قدرت خرید بالای آنان سخن می‌گوید. در حالی که دولت از مدیریت مجموعه خویش ناتوان است، رییس‌جمهور از مدیریت جهان دم می‌زند. در حالی که از اسلامیزه شدن دانشگاه و مدارس بحث می‌شود، در وزارت آموزش و پرورش سوالاتی به غایت توهین‌آمیز تر از کاریکاتور نشریه دانمارکی نسبت به دین و پیامبر اسلام در آزمون ضمن خدمت فرهنگیان طراحی می‌شود و دختران بی‌پناه دانشجو هتک حرمت می‌شوند. نه، اینها فاصله میان عمل و شعار نیست، مقایسه عملکرد این دولت و آن دولت هم نیست، صدای فرو ریختن شرم و حیا در جامعه ایران است

Read more!
posted by 5/21/2008 01:29:00 PM

---

Thursday, April 17, 2008

 

Rubaba Muradova

From Wikipedia, the free encyclopedia
http://www.irs-az.com/gen/n20/singer2.jpg
(Redirected from Rubabe muradova)


Rubaba Muradova
Background information
Born 21 March 1930
Ardabil, Iran
Died 28 August 1983
Baku, Azerbaijan
Genre(s) Opera, Folk
Years active 1947 – 1983

Rubaba Khalil qizi Muradova (Azeri: Rübabə Muradova), born Rubaba Ishragi (21 March 1930, Ardabil – 28 August 1983, Baku), was an Azerbaijani opera (mezzo soprano) and folk singer.


[edit] Life and career

Rubaba Muradova was born to a family of a cleric in the Iranian city of Ardabil. In 1943, she moved to then Soviet Azerbaijan, and settled in the city of Ali Bayramli. Since age 17, she acted in various roles at the local theatres. In 1950, a troupe from Baku was touring the region. During the tour, an actress for one of the main roles got sick, and the head trouper agreed to replace her by Rubaba Muradova for one night. Despite poor performance (according to Muradova herself), she was successful mostly due to her vocal improvisation of the role. She then was invited to move to Baku to pursue a degree in professional singing.[1]

In 1953, she graduated from the Zeynalli College of Music in Baku, where she was taught by prominent khananda Seyid Shushinski. She started working at the Azerbaijan State Opera and Ballet Theatre in 1954. Her most famous role was that of Leyli in Uzeyir Hajibeyov's Leyli and Majnun (1908). Muradova's lyric improvisations are remembered for their emotionality that would often bring people in the audience into tears. Her colleagues explained this such emotional singing by the diffuculties Muradova experienced in her personal life, particularly her being homesick for Ardabil and not being able to visit it because of the closed Soviet-Iranian border.[2]

In 1971, Rubaba Muradova became the People's Artist of Azerbaijan.


[edit] References
^ (Azerbaijani) Neither Was the Voice Meagre to You, Nor Was Love to Us: A Silent Elegy to Rubaba Muradova by Kifayat Rzaqizi. Dövlət Gömrük Komitəsinin qəzeti. 28 August 2006. Retrieved 28 July 2007
^ (Azerbaijani) Craving for Bilberries by Sadig Garayev. Dövlət Gömrük Komitəsinin qəzeti. 6 May 2006. Retrieved 28 July 2007
Retrieved from "http://en.wikipedia.org/wiki/Rubaba_Muradova"

نام پدرش خلیل بود که فردی روحانی و خیلی مومن بود . او در اثنای جنگ جهانی دوم و بعد از اشغال اردبیل توسط سالدات های روس در سال 1943 به آذربایجان شمالی عزیمت و در شهر علی بایراملی اقامت کرد . از 17 سالگی اش در نقش های مختلف در تاترهای محلی بازی کرد . در سال 1950 وقتی گروه مشهور تاتر باکو در محل برنامه داشتند یکی از بازیگران زن نقش مهم برنامه مریض گشت و مدیر گروه بخاطر خلاق بودن ربابه مراد اووا نقش آن زن بازیگر باکویی را به ربابه موراد اوا محول کرد . علیرغم اجرای نه چندان خوب و حرفه ای , به نظر خود ربابه موراد اوا , بدلیل صدای بی نهایت زیبایش , ربابه موراد اوا کارش یک موفقیت بزرگ بود . و بخاطر همین زیبایی بیش از حد صدایش دعوت به باکو شد که به صورت حرفه ای خوانندگی را ادامه دهد . در سال 1953 ربابه موراد اوا از کالج موسیقی زینالی در باکو فارغ ا لتحصیل شد در کالجی که افتخار تلمذ و یادگیری از استاد بزرگ خواننده ها سید شوشینسکی را بدست آورد


از سال 1954 او کارش را باله تاتر و اپرای دولتی آذربایجان شروع کرد . نقش مهم او در نقش لیلی در اثر لیلی و مجنون اوزیر حاجی بی اف بود . صدای پر از احساس و صداقت این ستاره ی اردبیلی که حسرت دیدن شهر اردبیل به خاطر مسدود بودن مرزها او را دق مرگ کرد صدایی بهشتی و ملکوتی است که شنوندگان زیادی را محسون و به اشک می آورد . در سال 1971 به افتخار بزرگ خواننده خلق آذربایجان مفتخر گشت .این الهه ی هنر اردبیل و آذربایجان در 28 اگوست 1983 در باکو دار فانی را وداع کرد و ما را با صدای حیدر بابایش همیشه برای صدای ملکوتی اش مدیون و شکر گزار کرد . آیا ما اردبیلی ها این فرشته آسمان اردبیل را شایسته یاد کرده ایم

Read more!
posted by 4/17/2008 09:33:00 AM

---

Wednesday, March 26, 2008

 

فمنیسم آذربایجانی و مبارزه علیه آپارتاید جنسی

ائلچین آرازلی

arazli2008@yahoo.com

8 مارس 2008



مقدمه

تبعیض جنسی یکی از مسایل مهم اجتماعی در اکثر کشورهای مختلف جهان می باشد که اساسا به شکل تبعیض علیه زنان نمود می يابد. تفکیک جنسیتی در جوامع نقش های زنان را در بازتولید و فعالیت های حمایتی تقویت و استقلال آنها را در معرض خطر قرار می دهد و سازوکارهای اجتماعی، فرهنگی و روان شناختی از این فرآیند حمایت می کنند که این تفکیک ساخته عامل انسانی می باشد.

"جنس" واژه ای است که به تفاوت های زیست شناختی میان زن و مرد اشاره دارد. تفاوت های مشهود بدنی و تفاوت مربوط به عمل تولید مثل، اینها همه بیولوژیکی هستند که بیشتر طبیعی بوده و تحت کنترل ژنتیک می باشد. ولی "جنسیت" یا همان "جنسیت اجتماعی" مسئله ای است فرهنگی كه به طبقه بندی اجتماعی مذکر و مونث مربوط می شود و تمام حوزه های مختلف اجتماعی را در بر می گیرد که زیردستی را بر زنان تحمیل و آنها را در مقام درجه دومی در جامعه قرار مي دهد. بنابراین نابرابری جنسی در جوامع، محرومیت زنان از حوزه های مختلف اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و ... که حوزه عمومی نامیده می شود را شامل می شود. در تمام سیستم های اجتماعی از دموکرات ترین تا دیکتاتوری ترین آنها گرفته زنان به حوزه خصوصی یعنی خانواده که فرض می شود جای مناسب آنهاست، رانده شده اند و این قلمرو بیرون از قلمرو عمومی یعنی اجتماع در نظر گرفته شده است و مردان کنترل کلیه حوزه های عمومی یعنی تمام نهادهای اجتماعی را در دست دارند. این تفکیک جنسیتی زنان را در مقام مادر و خانه دار و مردان را در مقام مدیر و مسئول کنترل هر دو حوزه عمومی و خصوصی قرار داده است که بر هر دو قلمرو تسلط پیدا کرده و اعمال قدرت می کنند. به چنین جوامعی جوامع مرد سالار گفته می شود. این نوع سیستم در جوامع دموکراتیک با مبارزه زنان ومردان فمنیست تعدیل شده و زنان به حق و حقوق نسبی خود نایل آمده اند ولی در کشورهای دیکتاتوری با سیستم حکومتی ایدئولوژیک بویژه در کشورهایی عربی و اسلامی هنوز هم به قوت خود باقی است. کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس و ایران نمونه بارز این نوع سیستم حکومتی در جهان می باشند که تبعیض علیه زنان در اشکال مختلف را در این جوامع مي توان به وضوح شاهد بود.

محدودیت هایی که قانون، سیستم ایدئولوژیک و فرهنگ جنسی شده جامعه بر زنان تحمیل کرده ، زنان را از داشتن فرصت های برابر در شکوفایی استعدادهای خویش در علم، هنر و رسیدن به قدرت و احقاق حقوق شهروندی خود در قلمرو عمومی و خصوصی محروم کرده است.

در جامعه استعماری آذربایجان جنوبی متاثر از فرهنگ دینی، همانند سایر ممالک اسلامی زنان به عنوان ملک و خدمتکار مرد در فرهنگ عمومی تجلی پیدا مي كنند. محدودشدن زنان به خانه داری، شوهر داری و نگهداري و مراقبت از بچه ها جزء ویژگیهای بارز زنان آذربایجان می باشد. در لوای این فرهنگ سنتی مرد سالار، زنان انواع ظلم ها، ستم ها و خشونت های فیزیکی را از افراد غیر همجنس خود یعنی مردان- منظور از مردان در اینجا شوهر، برادر ، پدر و ساير خويشاوندان مرد می باشد- متحمل می شوند و حق هیچگونه اعتراضی برای دفاع از حق و حقوق طبیعی خود ندارند. تقید به سنتها و ایدئولوژی دینی و آداب رسوم مردسالارانه جامعه در طول تاریخ مذکر، زنان را از دخالت و سهیم شدن در تولید اجتماعی و تعیین سرنوشت خود به دست خود باز داشته است. همچنین از نظر ایدئولوژی مرد سالار چنین استدلال می شود که شرکت زنان در حوزه های اجتماعی و سیاسی موجب تضعیف موقعیت آنها به عنوان زن در حوزه خصوصی یعنی زندگی خانوادگی می شود. طرز تفکر افراد چه زن و چه مرد در چنین جامعه سنتی چنین است كه زنان باید در خدمت شوهر بوده وبه فکر مراقبت از بچه ها باشد. مردان به زنان به عنوان کالای جنسی می نگرند که بایستی در خدمت ارضای نیازهای شهوانی مرد باشد ، انگلس از آن به عنوان بردگی جنسی یا بردگی خانگی یاد می كند. با اينكه دوران برده داری در جهان به سر آمده است، ولی بردگی زنان اگرچه صورتی ملایمتر در جامعه به خود گرفته است هنوز هم وجود دارد اين بردگي از ریشه دارترین سلطه گری ها بوده ، عمرش از تمام سلطه گری ها طولانی تر است و هنوز هم در جامعه ما درابعادی گسترده تر ادامه دارد.

به قول جان استوارت میل فمنیست انگلیسی قرن نوزدهم ، مردان فقط اطاعت زنان را طلب نمی کنند بلکه خواهان عواطف و احساسات آنها نیز هستند. مردان برده ای می خواهند که نه به زور بلکه با رضایت و رغبت به اسارت تن دهد. آنها برده صرف نمی خواهند بلکه برده محبوب و دلخواه می طلبند که دوستدار آنها باشد و هر چه از دستشان بر می آید انجام می دهند تا اینکه ذهن و عقل زنان را به تصرف خود در آورند و با تفکرات سنتی مردانه پرورش دهند.

سیستم جامعه سنتی و توتالیتر مردسالار برای رسیدن به این هدف که به آن تسخیر مغز ها گفته می شود همه امکانات آموزشی و تربیتی جامعه را به خدمت می گیرد. بنابراین همه زنان در چنین جامعه ای از نخستین سالهای عمر خود با این باور تربیت می شوند که آنها نباید از اراده خود پیروی کنند بلکه باید تسلیم اراده دیگران باشند. اخلاقیات مرسوم در چنین جامعه ای به زنان القا می کنند كه آنان باید مدافع اخلاق باشند ، وظیفه زن این است که برای دیگران زندگی کند، همواره از خود گذشتگی نشان دهند ، همه وجودش در ابراز محبت تجلی یابد و هدف این محبت باید کسی باشد که دیگران برای او تعیین می کنند. همه این تفکرات و اندیشه های سنتی كه در مردان جامعه ما وجود دارد ، توسط سیستم حکومتی فاشیستی مردسالار نهادينه شده است و نتیجه آن انقیاد و استثمار شدید زنان ستمدیده آذربایجان توسط سیستم استعماری مرد سالار در هر دو قلمرو اجتماعی و خانوادگی شده است. همچنین در جامعه استعماری آذربایجان جنوبی موانع ساختاری مثل توسعه نیافتگی، خفقان، نبود آزادی برای زنان ، نبود فرصت های شغلی برابر با مردان و همچنین نبود امنیت براي زنان در مکان های شغلی با توجه به نگرش های جنسیتی در محل کار، وابستگی شدید زنان به ساختار خانواده را سبب شده است.

فمنیسم طرحی برای دگرگونی اجتماعی و نیز جنبشی برای پایان بخشیدن به سرکوب زنان است. جنبش فمنیسم دارای تاریخی طولانی از عصیان کم و بیش سازمان یافته بوده و همواره به مخالفت با آن دسته از حکومت ها و نهادهای اجتماعی پرداخته است که فرودستی زنان را میسرمی سازند و همچنین عصیاني است در برابر تمامی ساختارهای قدرت ، قوانین و سیستم های اجتماعی که زنان را فرودست نگه داشته و از لحاظ ارزش و موقعیت اجتماعی به مقام درجه دومی (سیمون دوبووار فمنیست فرانسوی قرن بیستم از آن به عنوان جنس دوم یاد می كند)تنزل داده است، و به چالش کشیدن و مبارزه علیه تقسیم کار موجود در جوامع مردسالار جهان مي باشد كه اين نوع تقسيم كار تبعیض جنسی در محیط کار را سبب شده، مرد را مسئول حوزه عمومی، کار ورزش، جنگ و دولت قرار مي دهد. در حالی که زنان با جان کندن ، بیگاری و بردگی در خانه تمام فشار و زحمات زندگی خانواده را به دوش می کشند.

بنابراین سیر تاریخ و گرایش های عقلانی موجود در جامعه مدرن بشری نه تنها از نظام نابرابری حقوق زن و مرد جانبداری نمی کنند، بلکه در مقابل آن موضع سخت اختیار می کنند. سیر پیشرفت تاریخ بشری حکایت از آن دارد که این بازمانده دوران کهن یعنی فرودستی زنان و ظلم و ستم علیه نیمی از ابنای بشر با آینده جهان مدرن و بشریت سازگار نیست و بایستی از صحنه روزگار محو شود.

مبارزه علیه آپارتاید جنسی و قومی در فمنیسم ملی آذربایجانی تجلی می یابد. محو شدن این تفکرات و نهایتا سیستم نژاد پرست که سمبل مردسالاری می باشد در جامعه آذربایجان جنوبی نیازمند سازماندهی و آگاهي زنان روشنفکر و مبارز به عنوان فمنیست های ملی در داخل حرکت ملی آذربایجان برای آزادی از سیطره حکومت شوونیستی ایران می باشد. این مسئله جز با آموزش و آگاهی زنان در باره هویت خویش در چنین جامعه ای میسر نمی شود. با استفاده از این بیداری مشارکت توده ای عظیم از زنان آگاه و مبارز را در حرکت ملی آذربایجان فراهم آورد.

امواج فمنیسم و موقعیت زنان آذربایجانی

پیش از پیدایش فمنیسم تاریخ نمونه های منفرد از زنان صاحب قدرت، شهامت، و استعدادهای استثنایی را در اختیار می گذارد. زنانی که به عنوان ملکه، امپراتور های پر آوازه، دلیر و جنگجو، دانشمند، شاعر و هنرمند شناخته شده می باشد. در تاریخ ترکان و آذربایجان تومروس آنا رهبر و ملکه ماساژت ها (ترکان سکا و ایشغوز) از جایگاه ویژه ای برخوردار است. تومروس آنا در نبردی بين سپاهیان پارس به رهبری کورش و سپاهیان ترک در گرفت، آنها را شکست داده و سر کورش را با دستان خويش از تنش جدا کرد. ترکان خاتون همسر سلطان ملکشاه سلجوقی، ترکان خاتون از سلاطین قاراختایی بین سالهای 655 تا 680 قمری نمونه اي از زنان قهرمان تورک در تاریخ می باشد که با درایت بر ملک فرمانروایی خودشان حکومت می کرد..

در ادبیات حماسی آذربایجان نیز شیر زنان زیادی چون عرب زنگی "همسر و همرزم شاه اسماعیل ختایی" ، نگار" یار و همسنگر کور اغلو" و هجر " همرزم و یاور قوچاق نبی" و در تاریخ سده های اخیر زنان قهرمان همچون زینب پاشا در دوره انقلاب مشروطیت و سریه دختر قهرمان شاهسون در قیام سالهای 1325- 1324 پا به میدان مبارزه نهاده اند.

اینها نمونه هایی از چهره های سرشناس تاریخ ترکان و آذربایجان می باشند اما در حد استثنا ئاتی باقی مانده اند، بی آنکه تاثیر چشمگیری بر موقعیت اکثریت عظیم زنان عادی و ستمدیده بگذارند تا بتوانند وضعیت آنها را بهبود بخشند. اما داستان تغییر شرایط زنان با فمنیسم آغاز می شود که با سازماندهی آگاهانه زنان قرن های متمادی به طول انجامیده است.

- امواج فمنیسم

تلاش برای رسیدن به یک تعریف از مبنای تمامی فمنیسم ها همواره می تواند با تاکید بر این نکته آغاز شود که اساس همه آنها مبارزه با موقعیت فرودست زنان در جامعه و ستم هایی که زنان به دلیل جنس خود یعنی زن بودنشان با آن روبرو می شوند، می باشد و تمامی انواع فمنیسم به منظور کاهش این تبعیض و در نهایت غلبه بر آن خواهان تغییراتی در نظم اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی هستند.

در تلاش برای نوع طبقه بندی تاریخچه ای فمنیسم، بحث پیدایش تاریخچه های فمنیستی نیرومند را به مثابه امواج مطرح کردند که در دو موج عمده تقسیم بندی می شود که به طور مختصر به آنها اشاره می شود:

1. موج اول فمنیسم

فمینیسم موج اول برای اشاره به جنبش های فمنیستی اواخر قرن نوزدهم و بیستم به کار رفته که هدفشان کسب حقوق مساوی برای زنان به مثابه شهروند برابر با مردان، بویژه حق رای بوده است.

فشار برای گنجاندن زنان در فرا گرد سیاسی و برای شهروندی کامل آن سالها وجود داشته است. زیرا از همان وقت که تز حقوق مرد در اروپا و ایالت متحده در قرون هیجدهم و نوزدهم اشاعه یافت زنان نیز شروع به مطالبه حقوق مساوی برای خود کردند. المپ دوگوژ انقلابی فرانسوی در سال 1791 میلادی کتاب اعلامیه حقوق زن و شهروند را در پاسخ به کتاب اعلامیه حقوق مرد و شهروند نوشت و معتقد بود زنان به طور طبیعی مثل مردان انسان هستند و حقوق برابر با آنها را دارند و آخرسر، سرش را در این راه به گیوتن سپرد. در سال 1792 ماری وولستنکرافت با الهام گرفتن از اصول متفکرین عصر روشنگری کتاب استیفای حقوق زنان را در لندن منتشر کرد که در آن تعقل را به منزله اساس نقش مساوی زنان در جامعه و سیاست مطرح کرده است. در این هنگام در طول قرن نوزدهم فشار برای حق رای فزونی گرفت. در اروپا و ایالت متحده در پایان قرن نوزدهم شروع و در قرن بیستم روند چشمگیری بخود گرفت و به نماد جنبش های فمنیستی آن زمان تبدیل گشت.

در این دوره زنان کشور های غربی با قدرت زیاد خواستار حق رای بوده و به فعالیت های انقلابی خشونت آمیز متوسل شدند. این فعالیت ها شامل بمب گذاری، شکستن شیشه مغازه ها، تشکیل میتینگ های اعتراض آمیز، اعتصاب غذا و به آتش کشیدن ساختمانهای دولتی بود.

حق رای زنان در بسیاری از کشورهای مختلف جهان در زمانهای مختلف اعطا شده است. در بسیاری از کشور ها با مبارزات زنان این حق بشری بدست آمده است. در بسیاری از ملت های دنیا این حق توسط مردان و زنان آگاه انقلابی بعد از پیروزی برخی انقلابها به زنان داده شده است. نیوزلند اولین کشور جهان است که زنان در آن حق رای بدست آورده اند. در کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس مثل امارت متحده عربی در سال 2006 در این مورد بحث شده و تصمیم گرفته شده که حق رای زنان را تا سال 2010 در کشور توسعه دهند.

در آذریجان هم زنان در اوایل قرن بیستم در موج اول فمنیسم حق رای بدست آوردند. در آذربایجان شمالی حق انتخاب شدن و حق انتخاب کردن در سال 1918 میلادی در زمان تشکیل حکومت دموکراتیک آذربایجان اتفاق افتاد. آذربایجان اولین کشور مسلمان بود که پارلمان حکومت وقت حق رای به زنان اعطا کرد و برابری حقوق سیاسی زن و مرد را در کشور به اجرا گذاشت. این نتیجه تلاش مردان و زنان روشنفکر و سوسیال دموکرات انقلابی بود که با مبارزه بی وقفه خود این مسئله را در قوانین حکومتی خود گنجانده و به اجرا گذاشتند. آذربایجان شمالی در این مورد حتی از کشور های پیشرفته مثل پادشاهی بریتانیا و ایالت متحده آمریکا پیشی گرفت.

در آذربایجان جنوبی حق رای برای زنان، انتخاب کردن و انتخاب شدن برای نخستین بار در زمان حکومت ملی آذربایجان ( جمهوری آذربایجان جنوبی) در سال1945 همزمان با فرانسه، ژاپن و ایتالیا بدست آورده شد. که در تاریخ ایران برای اولین بار بود. برای زنان ایرانی این مسئله حدود 18 سال بعد در سال 1963 به وقوع پیوست.

2. موج دوم فمنیسم

این موج به سر گیری فعالیت های فمنیستی در اواخر دهه 60 و 70 میلادی قرن بیستم اشاره دارد که اعتراض ها مجددا پیرامون مسئله عدم تساوی حقوق زنان با مردان مطرح شد. گرچه این بار نه صرفا در چهار چوب فقدان حقوق سیاسی آنها بلکه در عرصه های خانواده، مسائل جنسی و کار بود.

البته نباید فراموش کرد که این طبقه بندی تاریخی صرفا مصلحتی می باشد. مشکل دیگر آن است که برخی فمنیست ها به جای آنکه نگرش تاریخی مشخص اتخاذ کنند فمنیسم را بر حسب مبانی
تئوریکی و نظری طبقه بندی می کنند. که شامل 4 گروه نامنسجم فمنیسم لیبرال، فمنیسم سوسیالیست، فمنیسم رادیکال و فمنیسم قومی یا سیاه می باشد. خلاصه ای کوتاه و اجمالی از این تیپولوژی را می توان به این شکل بیان کرد:

فمنیسم لیبرال شامل آنهایی هستند که برای حقوق مساوی زنان با مردان در چهارچوب حکومت لیبرالی مبارزه می کنند. تکیه بر استعدادهای فردی و حقوق شهروندی برابر از مشخصه بارز فمنیسم لیبرال می باشد. فمنیست های لیبرال به فکر اصلاح جامعه در چهار چوب قوانین لیبرال بوده و خواستار تغییر رژیم حکومتی از طریق مبارزه انقلابی نیستند.

فمنیست های سوسیالیست با تکیه بر تئوری تضاد طبقاتی مارکس نابرابری جنسی و سرکوب زنان را به نظام تولید سرمایه داری و تقسیم کار نابرابر در چنین نظام هایی مرتبط می دانند.

به اعتقاد فمنیست های رادیکال سلطه مردان بر زنان ناشی از نظام اجتماعی مرد سالار می باشد که از تمام ساختار های اجتماعی مستقل است و رویای یک انقلاب را برای تغییر رژیم اجتماعی مرد سالار در سر می پرورانند.

فمنیست های قومی که موضوع اصلی بحث در این نوشته می باشد. خواستار برچیده شدن سیستم استعماری حاکم بر هر دوی زن و مرد در جامعه استعمارزده می باشند که با القای تفکرات و قوانین مرد سالار در جامعه استعماری باعث فرودستی زنان شده است. جنبش های آزادی بخش زنان تقریبا همیشه در بستر مبارزات ملی گرایانه برای کسب استقلال از قدرتهای استعماری پدید آمده اند. همچنین مداخلات استعمارگران در جوامع تحت مستعمره در ایجاد شرایط اجتماعی که باعث فرودستی زنان در چنین جوامع شده است در شکل گیری فمنیسم های قومی یا ملی نقش بازی کرده اند. فمنیست های نهضت آزادی بخش الجزایر، انقلاب ضد استعماری هند، فمنیست های سیاه آفریقای جنوبی و ... از جمله این فمنیست ها بوده اند که از طریق مبارزه انقلابی نقش مهمی در رهایی ملت خود از یوغ استعمارگران ایفا کردند.

فمنیسم قومی و حرکت ملی آذربایجان جنوبی

اکثر فمنیست ها در دنیا مدت زیادی به مسئله تفاوت میان مردان و زنان فکر کرده اند و تفاوتهاي مرتبط با مسائل اجتماعی در بین زنان ملل مختلف که از تفاوت های نژادی ، قومی، طبقاتی و ظرفیت و جهت گیری جنسی منشا می گیردرا نادیده گرفته اند. فمنیست ها بیشتر بر تجربه مشترک میان همه زنان و سرکوب های مشترک و تدابیر مشترک برای غلبه بر این سرکوب ها تاکید کرده و یک الگوی ذاتی زن خلق کرده اند که جدای و متفاوت از مرد می باشد. این ذات انگاری باعث مخدوش شدن و در خدمت ازبین بردن تفاوتهاي موجود بين زنان جوامع مختلف از قبیل تفاوت های نژادی ، قومی و طبقاتی بود. ناديده گرفتن اين تفاوتها در مورد قومیت ها به نفع قوم غالب تمام مي شود. به اين دليل كه این تفاوت ها را در زیر چتر درد مشترک پنهان می کنند و ایده ها و تفکرات استعماری را برای افراد سایر قومیت های تحت ستم اعمال می کنند و باعث آسمیله شدن همه افراد جامعه در فرهنگ و آداب وسنن قوم غالب می گردند، این ذات انگاری در اکثر موارد در مورد زنان سایر قومیت ها بجای آنکه یاریبخش بهبود شرایط زندگی زنان بوده باشد، زیان بار بوده است.

در مورد جامعه تحت سلطه آذربایجان جنوبی نیز قضیه به همین منوال می باشد. افزون بر این می توان چنین استدلال کرد که تفکرات و اعمال فمنیست ها در ایران بیشتر فارس محور بوده و اندیشه ها و اعتراضات شان بر مبنای وضعیت زندگی و فرهنگ زنان فارس که از شرایط بهتری از لحاظ آگاهی، سواد، رفاه اجتماعی نسبت به زنان سایر قومیت های تحت ستم برخوردارند، استوار است. ایران را به عنوان یک کلیت با فرهنگ یکدست و یکسان برای تمام آحاد مردم در جامعه نشان داده، زندگی و تجربیات زنان سایر ملیت ها و قومیت های تحت سلطه در ایران و شیوه تاثیر پذیری زندگی این زنان از شرایط استعماری موجود در داخل ایران را نادیده گرفته و یا کم ارزش جلوه می دهند و خواست ها و منافع زنان را در چهار چوب منافع سیستم اجتماعی نژاد پرست فارس ترسیم می کنند و همچنین برای توجیه سلطه استعماری خود نگرش به شرایط زندگی زنان از لحاظ قومی و نژادی و مطالعه شرایط آنها را از به این دليل كه اندیشه ای تفرقه افکنانه است، سد راه اتحاد زنان ایران قلمداد می کنند و در زیر پوشش واژه ایرانی بودن تظاهر به همگونی و درد مشترک زنان می کنند. در حالی که این نژاد پرستی است که جز لاینفک ساختارهای مرد سالاری است.

آنها با این طرز تفکر خودشان به اين حكومت که تمامی زنان قومیت های تحت ستم را به کام خود فرو برده و قربانی کرده است ،مشروعیت مي بخشند. بنابر این فمنیست های فارس محور درون گفتمان غالب با نژاد پرستی و مسئله جنسیت به گونه اي برخورد می کنند که گویی هیچ ارتباطی بين آن دو وجود ندارد.

بنابراین می توان نتیجه گرفت که زن ترک آذربایجانی در اثر آسمیلاسیون شدید سیستم فاشیستی ایران، به احساس برتری فرهنگی واخلاقی زنان فارس تبار و تعالیم اجتماعی آنها بال و پر داده و تحت تاثیر تحمیل قدرت سیاسی مردسالار، فرهنگ ها و معیارهای اجتماعی زنان فارس را پذیرفته است همچنین فرهنگ مذهبی و تاریخی مردسالار جامعه آذربایجان در تلفیق با آن، قدرت سلطه آن را چندین برابر کرده است و مذهب همیشه به عنوان ابزاری در خدمت سیستم شوونیستی که ذاتا و بشدت مرد سالار است، بوده است. زنان آذربایجانی بیشتر در پوشش تفکرات مذهبی و فرهنگ استعماری مردسالار و اثرات متقابل آنها که بیشتر در قوانین مدنی و حقوقی حکومتی منعکس می شود، ظلم و ستم شدیدی را متحمل شده اند و مذهب مشترک همچنین به عنوان عامل همگرایی در بین قشر سنتی قوم غالب و قوم زیر دست سد راه آگاهی قومی وملی مردم آذربایجان جنوبی شده و به تداوم سلطه استعماری کمک شایانی نموده است.

از طرف دیگر علاوه بر ستم مردان و زنان قوم فارس بر مردان و زنان قوم ترک در ایران، زنان از مردان هم ملیتی خود هم مورد تظلم شدید واقع می شوند. دلیل آن را می توان به اطاعت کور کورانه مردان از فرهنگ مذهبی و ایرانی مردسالار و تقید به سنت های مرد سالار نسبت داد که در طول تاریخ در جامعه آذربایجان ریشه زده است. در نتیجه این تفکرات مردان با نگرش های جنسیتی منفی نسبت به زنان پرورش مي يابند.

با توجه به مطالب فوق می توان گفت ساختار شوونیستی، ایدئولوژیکی و تئولوژیکی یا مذهبی ساختار حکومتی جامعه ایران استثمار قومیت های موجود در داخل مرزهای تحمیلی خود را در دستور کار خود قرار داده و سرزمین ترک آذربایجان جنوبی نیز از این قاعده مستثنی نیست. با توجه به اینکه روابط میان استعمار گران و قومیت های تحت استعمار ی شکل خاصي از مناسبات جنسیتی و سلطه جنسیتی شده است، زنان بیشترین تاثیر منفی را از این نوع سیستم پذیرفته اند و همچنین نا آگاهی، کم سوادی، تعصبات و پیشداوری های جمعی و اطاعت کور کورانه آحاد مردم- بخصوص مردان که انقیاد زنان بیشتر به نفع آنهاست- از این تفکرات، گرایشات و فرهنگ جنسی شده تحت تاثیر مذهب و فرهنگ استعماری مرد سالار جامعه ایران به تداوم عمر سیستم استعماری با فرهنگ سنتی مردسالار یاری می رساند..

بنابراین سخن گفتن فمنیست های فارس محور از سرنوشت مشترک زنان ایرانی افسانه ای بیش نبوده بلکه این طرز تفکر بیشتر به واگرایی و تقابل بیشتر آنها با فمنیست های سایر قومیت ها در ایران کمک می کند.

حرکت ملی آذربایجان و مشارکت زنان

مشارکت زنان در حرکت ملی آذربایجان بستگی به سطح آگاهی آنان از هویت، ارزش ها وحقوق طبیعی خویش که بیشتر در موقعیت اجتماعی آنها ریشه دوانیده است و همچنین شرایط اجتماعی و زندگی خانوادگی آنها دارد. قومیت، طبقه اجتماعی و جنسیت دیوارها و پنجره های زندگی هر ملت را تشکیل می دهند و سازماندهی زنان در حرکت ملی به تجربیات، ایمان، عقلانیت، احساس باور های مشترک و نگرش های انسانی مثبت به همدیگر در بین فعالین زن و مرد حرکت ملی بستگی دارد. همچنین هر چه قدر نگرش های فعالین مرد از نگرش های جنسیتی به نگرش های انسانی تغییر یابد همانقدر مشارکت زنان در مبارزه ضد استعماری بیشتر خواهد شد. این نگرش ها تنها نگرشهاي فردی نیستند بلکه نگرش گروهها و تشکیلات ها در حرکت ملی را شامل مي شود و این عنصر جزء منابع حیاتی برای اتحاد و افزایش قدرت حرکت ملی محسوب می شود.

آنچه نقطه نظر عمده فمنیست های قومی می باشد تبعیض های اقتصادی، سیاسی ، فرهنگی، طبقاتی ، جنسیتی و ... می باشد که این عوامل در ارتباط تنگاتنگ با یکدیگر بوده، بطور مستقیم و غیر مستقیم بر شدیدتر شدن فرودستی زنان در جامعه آذربایجان تاثیر می گذارند. این ستم ها و قشر بندی در جامعه تحت استعمار آذربایجان جنوبی بطور ساختاری چنان به همدیگر پیچیده شده اند که تفکیک آنها از همدیگر ممکن نیست و همه آنها در تمامی جوامع استعماری در چهارچوب تبعیض های ملی مورد بررسی قرار می گیرند و نمی توان آنها را جدا گانه مورد بررسی قرار داد. به این دلیل که اثر پذیری یکی از قشرها باعث تحت تاثیر قرار گرفتن دیگری شده و تبعیض علیه کل افراد و شهروندان در جامعه تحت استعمار آذربایجان را سبب می شود.

نگرش های سنتی مردسالار در حرکت ملی آذربایجان و نگرش های جنسیتی به زنان ناشی از پذیرش کورکورانه تفکرات سنتی جامعه توسط فعالین و خرده تشکیلات های موجود در حرکت ملی که زنان را کهتر و ضعیفتر در ذهن آنها جلوه می کند، باعث می شود زنان کمتر احساس وفاداری به حرکت کرده و بیشتر احساس بیگانگی کنند و این مسئله سبب می شود که زنان به جای اینکه به فکر مبارزه با دشمن استعمارگر در کنار مردان باشد که فرودستی هر دوی آنها را در جامعه سبب شده است، ممکن است در ذهن خود تفکر مبارزه با مردان خودی را داشته باشند که تحت تاثیر فرهنگ سنتی مردسالار که باعث تنزیل موقعیت آنها در جامعه و سرکوب خواست های آنان شده اند. این مسئله به نوبه خود حس واگرایی را در زنان مبارز نسبت به مردان مبارز تشدید خواهد کرد و اعتقاد به ذات باوری و در نتیجه آن تفکرجدایی خواهی را از فعالین مرد حرکت ملی در بین فمنیست های ناسیونالیست تقویت خواهد کرد که در نتیجه آن از قدرت مبارزه ملی کاسته خواهد شد و چیزی جز اختلاف بین فعالین زن و مرد در داخل حرکت ملی آذربایجان سودی عاید مبارزه ملی نخواهد کرد.

مبارزات برای رهایی زنان یک بخش اساسی و جدایی ناپذیر نهضت های مقاومت ملی و جنبش های سوسیالیستی در جهان بوده است. زنان و مردان باهم برای رهایی ملی در جنبش های ضد استعماری و ضد سرمایه داری در جهان مبارزه کرده اند و این مسئله در انقلابهای سوسیالیستی و انقلابهای رهایی بخش ملی قرن بیستم در جهان کاملا مشهود بوده است. زنان در جنبش های قومی به علت احساس درد مشترک ملی و آگاهی از خواست ها و طلبات مبارزه، فهم منافع ملی و انتخاب روش های صحیح در مبارزه با توجه به شرایط زمان و جامعه خود بندرت به طور مستقل تشکل یافته اند، یعنی بیشتر موارد بصورت شاخه هایی یا جناح های از گروههای ملی گرا عمل کرده و آرمان ها و خواست های خویش را وارد برنامه های ملی گرا کرده و آنها را در چهارچوب شرایط زندگی و تجربیات زنان ملیت تحت ستم ترسیم کرده و به مثابه نیروی فعال در داخل جنبش های ملی سازماندهی شده اند. دختران ارین در ارتش آزادیبخش ایرلند (شین فن )، فمنیست های مرتبط با انقلاب ملی گرا و ضد استعماری هند، زنان لیبرال و ملی گرای فنلاند که بر علیه روسها و سوئدی ها مبارزه می کردند، فمنیست های سیاه آفریقای جنوبی، فمنیست های ناسیونالست ببر های تامیل در سریلانکا، شاخه زنان جبهه آزادیبخش اریتره و ... از جمله این تشکل ها می باشند.

تشکیلات های مستقل زنان موجود در برخی انقلابات قرن بیستم پا به عرصه مبارزه نهاده اند که در کنار خواست ها و احقاق حقوق زنان و مبارزه با تبعیض های جنسیتی مطالبات ایدئولوژیک و ملی خود را نیز پیگیری کرده اند. انجمن حق رای زنان ایرلند، گروههای خودمختار زنان هند، اتحادیه کارگری زنان در روسیه، انجمن زنان انقلابی جمهوری خواه انقلاب فرانسه و ... از جمله تشکل های مستقل زنان در بهبوهه انقلابات در کشور های مختلف جهان می باشند.

در بیشتر مواقع معمولا تشکل های مستقل زنان بعد از رهایی از یوغ استعمار و تغییر رژیم های دیکتاتوری به رژیم های دموکراتیک ملی، یعنی بعد از انقلاب از زمان تشکیل دولت مستقل و دموکراتیک ملی توسعه یافته اند و مبارزه ایشان بیشتر برای اصلاح، تغییر و اجرای قوانین و بهبود شرایط زندگی زنان و زدودن تفکرات و اعمال سنتی مردسالار از بطن جامعه در چهار چوب قوانین دموکراتیک دولت ملی بوده است. نمونه هایی از این تشکیلات های مستقل مثل کانون ملی حق رای زنان آمریکایی، شورای ملی زنان دانمارک، اتحادیه سیاسی و اجتماعی زنان بریتانیا و ... در اوایل قرن بیستم را می توان نام برد. این سازمانها الان هم در اکثر کشورهای دموکرات غربی وجود داشته و برای بهبود شزایط زندگی و برابری زن و مرد در تمام حوزه های اجتماعی با سیستم حاکم بطور مدنی مبارزه می کنند.

با توجه به تجربه انقلابات دنیا و نهضت های آزادیبخش ملی در کشور های مختلف در جهان، در حرکت ملی آذربایجان تشکیل گروههای مستقل زنان قبل از رهایی از یوغ رژیم استعمارگر که فقط ذات گرایی فمنیستی را مدنظر قرار دهد و همسو با تفکرات فمنیست های فارس محور بدون در نظر گرفتن اهداف و خواست های ملی ملت استعمار زده آذربایجان جنوبی به مبارزه خود ادامه دهد، موفقیت آمیز نخواهد بود.

زنان یکی از مهمترین و بزرگترین گروههای سیاسی و فرهنگی حرکت ملی آذربایجان می باشند که شامل فعالین زن محافل دانشگاهی، روشنفکران، ژورنالیست ها، فعالین سیاسی و فرهنگی می باشند. این زنان از لحاظ مذهبی سکولار بوده و بر علیه بربریت جنسی در جامعه آذربایجان و رژیم استعماری و شوونیستی مردسالار و فارس محور ایران مبارزه می کنند که زیر چتر حکومت مذهبی و سنتی مردسالار همانطوری که در مطالب فوق بیان شد انواع تبعیضات ، سوءاستفاده ها و ستم های جنسیتی را بر زندگی زنان تحمیل کرده ، بیشتر در فرهنگ تاریخی جنسی شده و قوانین حکومتی خود را آشکار می سازد. زنان در حرکت ملی آذربایجان جنوبی بیشتر به شکل فعالین فمنیست فرا تشکیلاتی در تمام حوزه های سیاسی و فرهنگی حرکت ظاهر شده و به علت موانع خانوادگی و اجتماعی مثل نگرش های منفی و محافظه کارانه آحاد مردم جامعه به مشارکت زنان در حرکت ملی و نبود آگاهی و بیداری لازم در بین زنان در اثر محدودیت های تحمیل شده بر زنان در خانه و جامعه کمتر توانسته اند متشکل شوند. ولی اخیرا عده معدودی از زنان اكثراً دانشگاهی ، روشنفکر و مبارز در تشکیلاتی به نام " چهرگانلی قیزلاری قوروپو" با نام اختصاری (ÇQQ) سازماندهی شده اند و به عنوان شاخه زنان تشکیلات حرکت بیداری ملی آذربایجان جنوبی (GAMOH ) اعلام موجودیت کرده اند. این شاخه زنان شبیه شاخه دختران ارین در ارتش آزادیبخش ایرلند ( شین فن ) می باشد با این تفاوت که مبارزه آنها مسلحانه بوده ولی فعالیت های زنانÇQQ بیشتر سیاسی و فرهنگی بوده، بیداری و آگاهی زنان آذربایجانی و مبارزه بر علیه آپارتاید جنسی بیشتر مدنظر
آنها می باشد. این زنان مبارز با تصمیم گیری و فعالیت های مستقل که دارند، نقش مهمی را در بیداری زنان آذربايجان بازی می کنند. باز تولید فرهنگ و انتقال آن به قشر ها و مقاطع سنی و تحصیلی مختلف زنان يكي از فعاليتهاي بسيار مؤثر آنان در راستاي آشنايي با حقوق زنان در جامعه آذربايجاني مي باشد. اعضاي اين گروه با شركت در میتینگ ها و اعتراضات و قبول انواع هزینه ها و با شکست تابوهای جنسی و اجتماعی راه را برای مشارکت زنان در حرکت ملی آذربایجان هموار می سازند.

ایجاد فرصت های برابر لازم برای مشارکت زنان با افزایش احساس امنیت جنسی و آزادی که زنان بتوانند بدون احساس کهتری و فرودستی به مبارزه خود علیه سلطه استعماری رژیم نژادپرست ادامه بدهند از شرط های لازم برای افزایش تعداد فعالین زن در حرکت ملی می باشد. این به نوبه خود باعث اعتماد به نفس، خود اتکایی و افزایش استقلال فردی در زنان شده و روحیه مبارزه طلبی را در آنان تقویت خواهد کرد.

یکی از فاکتور هایی که مانع مشارکت زنان در مبارزه سیاسی در حرکت ملی می شود اهمیت نقش های سنتی جنسیتی زنان در خانواده و اجتماع می باشد. تقسیم کار متکی بر جنسیت از لحاظ تاریخی و فرهنگی واقعیت جامعه آذربایجان می باشد که بر طبق آن حوزه های کاری زنان و مردان باهم فرق می کند. در چنین سیستمی اکثریت قریب به اتفاق زنان احتیاجات فرزندان، شوهران ، برادران ، پدران ، پیران و مریضان را برآورده می کنند و نقش زن و همسر را در خانه بازی می کنند. این نقش اجتماعی اکثر زنان را محدود به کار در داخل خانه می کند و مردان به کارهای بیرون از خانه یعنی در حوزه های تولید ، سیاست و فرهنگ و... مشغول می باشند که مبارزه سیاسی جزء آنها می باشد. جامعه با اين دید که جای زنان در خانه و بیرون از حوزه اجتماعی می باشد به زنان می نگرد و به مردان در بیرون از خانه که برای حوزه های سیاسی پرورش یافته اند نگریسته می شود. با توجه به این، سیستم اجتماعی سنتی با ادعای اینکه سیاست پدیده مذکر می باشد باعث می شود آنها نتوانند از حقوق خود در برابر این مسئله دفاع بکنند و آزادی فردی زنان را خدشه دار کرده و قدرت تصمیم گیری آنها را برای مشارکت در مبارزه سیاسی در حرکت ملی از آنها می گیرد و از طرفي این تفکر که نقش سنتی یا خانگی زنان با سیاست و مبارزه سازگار نیست و به طور گسترده نيز در ذهن مردم جامعه استعماری آذربایجان ریشه دوانده ، راه را برای ممانعت شوهران، برادران و پدران از مشارکت آنها در فعالیت های باز مي گذارد. این تفکر سنتی در بین اکثر فعالین ملتچی مرد حرکت ملی رایج است- به این علت که به زنان به عنوان مدافعین اخلاق و حافظین آبروی خانواده در اجتماع می نگرند زیرا که از لحاظ اخلاقی مردم جامعه چه مرد چه زن با دید محافظه کارانه ای به مشارکت زنان در کار اجتماعی بویژه فعالیت های سیاسی که در چنین رژیم توتالیتری هزینه هنگفتی هم برای خود زنان و خانواده آنان در پی دارد، نگاه می کنند. بنابراین خانواده پدر سالار یکی از موانع اصلی مشارکت زنان در حرکت ملی آذربایجان می باشد. بو تفکرات پدر سالارانه خانواده آذربایجانی با مشارکت زنان در مبارزه ملی همخواني ندارد.

حالا این سئوال پیش می آید چگونه می توان این مانع اصلی را از پیش رو برداشت؟ یکی از عناصری که موجب تعدیل و کاهش اثرسوء این تفکرات پدرسالار بر زندگی سیاسی زنان در حرکت ملی می شود عنصر آگاهی می باشد. آگاهی در سطح بالاتر به مفهوم تحلیل و تشخیص ناشی از نابرابری های جنسیتی در زندگی اجتماعی می باشد. آگاهی از اینکه چه عواملی باعث تبعیض جنسی علیه زنان شده است؟ چه عواملی می تواند باعث زدودن و کاهش تفکرات مردسالار در جامعه آذربایجان جنوبی شود؟ در چنین شرایطی چه باید کرد؟ و سئوالاتی از این قبیل که زنان و مردان فمنیست در داخل حرکت ملی را به طرح پاسخ هایی برای این چنین سئوالاتی وا دارد.

زنان آذربایجان باید درک کنند که مشکلات آنها از بی کفایتی ها و کمبود های شخصی آنان -که مردان جامعه سنتی مردسالار چنین تفکری را بر عموم مردم جامعه القا می کنند- بقول سیمون دوبووار از زن بودن آنها ناشی نمی شود و همچنین این چنین تفکرات و تبعیضات مرد محور نبایستی مرد ستیزی را در بین فعالین فمنیست حرکت ملی تقویت بکند، بلکه دانستن این مسئله اهمیت دارد که ارزش های سنتی مرد سالار و زن ستیز یک سیستم اجتماعی ،اگر چه واقعیات تاریخی و فرهنگ مذهبی مذکر جامعه آذربایجان در ایجاد آن نقش داشته است ولی بیشتر ناشی از وجود یک سیستم استعمارگر، غیرخودی و بیگانه می باشد که در آن تبعیض ملی و جنسیتی در مجموعه حقوق و قوانین حکومتی، نهادهای اجتماعی و فرهنگ عمومی نژادپرستانه مردسالار آن رسمیت یافته و شکل قانونی پیدا کرده و در ذهن اجتماع بخصوص جوامع ملیت های تحت ستم و سلطه رژیم رویکرد قابل قبولی به خود گرفته است که زنان را عقب نگه داشته و به فرودست ترین قشر اجتماعی تبدیل کرده است.

این آگاهی نه تنها در بین زنان بلکه در میان مردان هم بایستی توسعه یابد که در نتیجه این بایستی باور به برابری جنسیتی در میان مردان تقویت شود. باور به برابری جنسیتی و قبول عقلانی آن می تواند به عنوان یک هدف توسعه ای در حرکت ملی آذربایجان در نظر گرفته شود که بعنوان یک ایدئولوژی توانسازی مشارکت زنان در نهضت های مقاومت ملی در جهان مطرح بوده است. این مسئله باعث ایجاد روابط سالم بین زن و مرد در حرکت ملی آذربایجان شده و همگرایی را بین آنان تقویت مي كند و می تواند یک بسیج همگانی فارغ از نگرش های منفی جنسیتی را برای مبارزه ملی، بمنظور رهایی همه آحاد جامعه بخصوص زنان که بیشترین تاثیر منفی را از سلطه استعماری شوونیسم فارس پذیرفته اند و رفع تمامی تبعیض های ملی اعم از تبعیض های اقتصادی، طبقاتی، جنسیتی، فرهنگی و ... را فراهم آورد.

اگرچه در نظر بعضی از فمنیست های غربی جنبش های ناسیونالیستی عموما پدیده ای مذکر دانسته شده است این تفکر در بین فمنیست های فارس تبار نیز وجود دارد که نوعی تقلید کور کورانه ای از دستور برنامه های فمنیست های غربی می باشد که درصدد جدا کردن جنسیت از طبقه و نژاد می باشند ، این ذات گرایی به قصد بسیج همه زنان ایران برای عملی ساختن تغییرات اجتماعی مد نظر خودشان می باشد. این فمنیست ها با این همه تلاش و هزینه نتوانسته اند زنان سایر ملیت ها را با خود همراه سازند چون به خواست های زنان بدون توجه به خواست های ملی آنها که در ایران پایمال شده نگاه می کنند، آنها در این زمینه دچار تعمیم گرایی کاذب در تئوری فمنیستی خود شداند. با توجه به این می توان نتیجه گرفت در تئوری فمنیستی ایران عمرذات گرایی فمنیستی به پایان رسیده است و بایستی از منظر دیگر به خواست های زنان که در مطالب فوق به آن اشاره شد نگریسته شود.

این مسئله يعني پایان ذات گرایی در نقش زنان فمنیست، در حرکت ملی آذربایجان و نهضت های آزادیبخش سایر قومیت ها در ایران بکلی مشهود است که زنان حساب خود را فمنیست های فارس محور جدا کرده و در این جنبش ها به عنوان بازتولید کنندگان مرز های ملی و فرهنگ قومی و انتقال دهندگان فرهنگ ملی و به عنوان شرکت کنندگان فعال در مبارزات ملی و قومی نقش دارند.

امروزه مشارکت تعداد کثیری زنان مبارز در حرکت ملی آذربایجان به چشم می خورد. البته حرکت ملی با گذر از مرحله توده ای و پوپولیستی هنوز به مرحله کامل تشکیلاتی نرسیده است و زنان غیور آذربایجان مشکلات عدیده ای همچون خانواده پدرسالار، بی تجربگی ، عدم وجود عقلانیت و دارا بودن نگرش های سنتی مرد سالار در برخی فعالین ناآگاه مرد در حرکت ملی را پیش رو دارند که با نا آگاهی و بی منطقی خود سنگ در برابر متشکل شدن حرکت ملی می اندازند ومشارکت زنان را در حرکت ملی باعث حقارت و سر افکندگی خود می دانند و به حرکت ملی رنگ و بوی مردسالارانه می دهند. این تفکرات سبب می شود که آنها مشروعیت لازم را برای محدود کردن و انقیاد زنان در خانه از جامعه کسب کنند تا اینکه از این طریق مانع پیوستن آنان به مبارزه ملی علیه تبعیض های جنسیتی شوند.. با وجود این همه مشکلات و محدودیت برای زنان از طریق سیستم و خود مردان ، زنان مبارز در کنار مردان مبارز در میتینگ های سیاسی، اعتصابات سیاسی و فعالیت های تبلیغاتی علیه رژیم و توسعه خواسته ها و اهداف حرکت ملی در بین توده مردم و در فعالیت های فرهنگی از قبیل ایجاد کنسرت موسیقی و کلاسهای درس آموزش زبان ترکی و ... برابر با مردان تمامی هزینه ها از قبیل حبس، شکنجه و... که از طرف رژیم شوونیستی متوجه فعالین حرکت ملی می شود را متقبل شده و تحمل می کنند.

با توجه به نقش چمشگیر زنان مبارز در حرکت ملی می توان نتیجه گرفت که یک مبارزه عقلانی برای رفع تمامی تبعیضات ملی از قبیل جنسیتی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، طبقاتی و ... بدون مشارکت زنان و توسعه آگاهی در بین فعالین حرکت ملی و توده مردم به نتیجه نخواهد رسید و اگر هم به نتیجه برسد هیچ دستاورد قطعی و با دوام با تکیه بر اصول دموکراتیک و برابری حقوق زن و مرد که یکی از ارکان اصلی دموکراسی و حقوق بشر در جوامع انسانی در دنیا می باشد، از نتیجه مبارزه بدست نخواهد آمد. بنابراین برای پیشبرد روند مبارزه ملی، از میان برداشتن موانع ، فاکتور ها و نگرش هایی جنسیتی و مردمحور که باعث القای فرودستی بر زنان در حرکت ملی شده، تحقیر نیمی از ابنای بشر را فراهم می سازد و سد راه مشارکت آنان در مبارزه ملی می شود، امری ضروری و حیاتی است. بطوریکه زن و مرد با تکیه بر آگاهی و عقلانیت در یابند که در این مبارزه ضد استعماری نیازمند و مکمل یکدیگرند و سرنوشت مشترکی دارند. در واقع محکوم به تکیه و حمایت همدیگرند.



منابع مورد استفاده

منابع

- جان استوارت میل، انقیاد زنان ، 1385. ترجمه علاءالدین طباطبائی ، انتشارات هرمس.

- راشدی حسن، ترکان و بررسی تاریخ، زبان و هویت آنها در ایران، 1386 . انتشارات اندیشه نو.

- شیلا روباتام، زنان در تکاپو: فمنیسم و کنش اجتماعی، 1385 . ترجمه حشمت الله صباغی، انتشارات شیرازه.

- مهرداد درویش پور، 1386. فمینیسم سکولار: پیشقراول مدرنیته در ایران. سایت اینترنتی: http://sociologyofiran.com/index.php?option=com_content&task=view&id=509&Itemid=41

Kaynakca



- Demir bilik S. 2007. Cinsiyet Ayırımcılığının Sosyolojik Açıdan İncelenmesi Finans Politik & Ekonomik Yorumlar Cilt: 44 Sayı:511



References



- Freedman, j. 2001. Feminism. Open University Press.



- Kazemi, F. 2000. Gender, islam and politics. Social research. 67(2).



- Mohammadi, M. 2007. Women and the civil rights movement in Iran : Feminism interacted. Journal Of International womens studies. 9(1): 1-21.



- Shayne, D. J. 1998. Gendered Revolutionary Bridges: A Feminism theory of revolution. Prepared for meeting latin America studies association Chicago.



-Lorber, J. 2007. Gender Inequality: Feminist Theories and Politics. Oxford University Press , USA . 3d Edition.



- Women's suffrage. 2007. Wikipedia the free encyclopedia. URL: http://en.wikipedia.org/wiki/Woman_suffrage

Read more!
posted by 3/26/2008 12:37:00 PM

---

 

مسأله‌ي زن و مسأله‌ي ملي

عليرضا صرافي

Sarrafi2006@yahoo.com

ويرايش سوم: 24 اسفند 1386

مقدمه:

جنبش زنان آذربايجان تاريخچه اي طولاني دارد اما در دوره متاخر ميتوان سال 1383 به‌عنوان نقطه‌ي عطفي در جنبش زنان آذربايجان، قابل ارزيابي است. در اين سال نخستين گردهم‌آيي زنان به مناسبت روز جهاني زن در شهر تبريز برپا شد. اين گردهم‌آيي و فعاليت‌هاي گسترده‌اي که به موازات آن صورت گرفت، در رسانه‌هاي جمعي پژواک‌هاي فراواني برانگيخت، پس از آن سايت‌هاي اينترنتي و مطبوعات ما جايگاه خاصي را براي طرح مسأله‌ي زن اختصاص دادند و مسأله‌ي زن در دستور کار بسياري از فعالين قرار گرفت[1]...

کارمايه‌ي اوليه‌ي مطالبي را که ذيلا خواهيد خواند، به صورت مقاله‌اي[2] در همان سال و به مناسبت روز جهاني زن، منتشر شده بود.

در اينجا سعي کرده‌ام در قالب برخي عبارات و احکام منطقي، نسبت به مقايسه‌ي مسائل و جنبش‌هاي اجتماعي زنان و مليت‌ها و نشان دادن مشابهت‌هاي آنها پرداخته، نارسائي‌هاي موجود و تعامل متقابل آنها را بازگو نمايم، ....و نهايتا به نتيجه‌گيري بپردازم.

هنگام مطالعه‌ي متن زير لازم است، اين دو نکته را نيز مد نظر داشته باشيد:

هر کدام از اين عبارات و احکام منطقي، به‌تنهايي حاوي ارزش مستقلي هستند. ترتيب شماره‌ي آنها، الزاما به معناي اولويت‌بندي آن‌ها نيست.

مضمون اين عبارات و احکام منطقي داراي محتوايي عام است. اما در برخي جاي‌ها براي اينکه بهتر قابل درک باشند، به عنوان مثال از اسامي خاصي (چون آذربايجان و فارسي و.. ) استفاده کرده‌ام. اين نيز نبايد به هيچوجه از ارزش عام بودن آن بکاهد.

الف. تعاريف مقايسه‌اي

1-مليت (قوميت)[3] و جنسيت هر دو مقوله‌اي هويتي هستند.

اولي وابسته به اتنولوژي و فرهنگ است و دومي وابسته به بيولوژي و خلقت. اولي هويت قومي و دومي هويت جنسي يک فرد را تشکيل ميدهند.

2-جنبش زنان و جنبش (قومي) ملي هر دو از جنبش‌هاي اجتماعي به شمار مي‌روند.

3- حقوق زنان و مليت‌ها هر دو در اسناد منتشره‌ي مجامع عالي بين‌المللي و همچنين طي کنوانسيون‌هاي سازمان ملل متحد به‌نحو بارزي مورد تاکيد قرار گرفته‌است.

4-قريب دوسوم از اهالي کشور از بديهي‌ترين حقوق اوليه‌ي مربوط به زبان مادري و برخي حقوق ملي محروم مانده‌اند. زنان نيز که نيمي از اهالي را تشکيل مي‌دهند، در چنگ محدوديتهاي قانوني و آداب و سنن متأثر از فرهنگ پدرسالاري هستند، اسيرند.

5-به تعبيري بخشي از شهروندان که تحت ستم ملي قرار دارند، شهروندان درجه دو و آن بخش که مورد تبعيض جنسي قرار دارند، جنس دوم ناميده ميشوند. بر اساس همين تعابير، زنان ما که هم در معرض تبعيض ملي و هم در معرض تبعيض جنسي قراردارند، را ميتوان شهروندان درجه‌ي چهارمي ناميد، که هم مورد تبعيض جنسي و هم مورد تبعيض قومي (ملي) هستند.

6-شهرونداني که از حقوق ملي خويش ناآگاهند، تحت سيطره‌ي فرهنگ شوونيستي، منکر حقوق مليشان مي‌شوند.

زناني نيز که از حقوق زن بي‌اطلاعند، تحت سلطه‌ي فرهنگ پدرسالارانه منکر حقوق زن مي‌شوند. گروه نخست ترجيح مي‌دهند با کودکانشان به به زبان ملت حاکم (فارسي) صحبت کنند و گروه دوم نيز ترجيح مي‌دهند فرزند پسر به دنيا آورند. اما در حاليکه گروه نخست استعداد از کف دادن کامل هويت ملي خويش را دارا مي‌باشند، گروه دوم هيچگاه قادر نيست، از هويت جنسي خويش خلاصي يابند.

7-در يک خانواده، اگر شوهر، حقوق طبيعي همسرش را انکار کند و به تحقير وي پرداخته و او را در محدوديت نگاه دارد، در اين صورت زن حق دارد تمام سعي خويش را براي اصلاح نظام خانواده، بر اساس عدالت و دموکراسي، انجام برساند و در صورتي که موفق به اصلاح روابط زناشوئي نشود، حق دارد از شوهر خويش جدا شود[4]....

در ميان دو مليت همسايه‌اي که در چارچوب يک منطقه زندگي مشترکي دارند نيز، در صورتي که يکي خود را در مقام حاکم و ديگري را در مقام محکوم تلقي نموده، او را تحقير کرده، محدوديت‌هايي بر او اعمال نمايد، در اين صورت مليت محکوم حق دارد تمام سعي خويش را براي برقراري مناسبات برابر هر آنچه از دستش برآيد به انجام برساند. در صورتي که اين امر ممکن نشد، حق دارد کليه‌ي دارائيهاي خود را که با مليّت همسايه به اشتراک گذارده بود، شخصا تصاحب نموده، حساب خويش را با وي جدا کند.[5]

8- فمينيست‌هاي تندرو، مبارزه با مناسبات و فرهنگ مردسالارانه، را در مبارزه با خود مردان مي‌بينند.

ناسيوناليستهاي تندروي مليت محکوم نيز مبارزه با سانتراليسم دولتي و شوونيسم را با مبارزه بر عليه کشور متبوع و يا مليت حاکم مخدوش مي‌سازند.

9-مسأله‌ي زن و مسأله‌ي ملي عليرغم استقلال نسبي از هم داراي لبه‌هاي مشترک فراواني باهمند، بي‌دليل نيست که ادبيات شوونيستي آشکارا فضايي براي قلم‌فرسايي مردان بوده است، در طول تاريخ نود ساله‌ي[6] ايدوئولوژي شوونيسم از "پروين"[7] تا "سيمين"[8] شاهد يک زن شوونيست که بر عليه حقوق مليت‌ها قلم‌فرسايي کرده باشد، نيستيم. همچنان که در طول تاريخ جنبش ملي هرگز نه تنها مخالفتي با حقوق زن نشده بلکه قدمهاي موثري نيز در راه تامين اين حقوق برداشته شده است.

10- نيروهاي محافظه‌کار با روشهاي گوناگون به مقابله با آزادي بيان مي‌پردازند. يکي از اين روشها بريدن زبان انسانها از طريق تحقير ملي و تحقير جنسي است. وقتي فضاي جامعه مملو از جوکها، متلک‌پرانيها و آزار و اذيت زنان و مليت‌ها باشد، آنان، به حاشيه رانده شده، از بيان انديشه و احساسات خود امتناع مي‌ورزند. به اين ترتيب، هر دوي آنان بهره‌مندي از آزادي بيان را به طرف مقابل (مليت حاکم و مردان) واگذار ميکنند.

11- روند حل مسأله‌ي زن به مثابه اجراي پروژه‌اي در راستاي تامين دموکراسي و عدالت در ابعاد ملي قابل ارزيابي است. به عبارت ديگر، مسئله‌ي زن في‌نفسه يک مسأله‌ي ملي‌ و جنبش زن نيز بخشي از جنبش ملي شمرده ميشود.

ب. آسيب شناسي

12-حقوق زن و حقوق ملي و.... اجزا تفکيک‌ناپذير حقوق بشر به شمار مي‌روند. فمينيست‌هايي که حقوق ملي را ناديده مي‌گيرند، همچون ناسيوناليست‌هاي بي‌اعتنا به حقوق زن، (و هر دو به يک اندازه) از دموکراسي بدورند.

آنگاه که گروه قابل توجهي از نخبگان مرد بتوانند در تحقق حقوق زنان، به حمايت از آنان برخيزند، و آنگاه که گروه قابل توجي از اهالي ملت حاکم نيز در احقاق حقوق ملي مليت محکوم به ياري آنان شتافتند، آن وقت مي‌توان اميدوار بود که جامعه‌ي ما در راه يک دموکراسي واقعي پيش ميرود.

13-نظام ايده‌آل زن نظامي است که‌ در آن استقلال و هويت فردي او تضمين شود. ملي‌گرايان اگر در انديشه‌ي مشارکت فعال زنان در جنبش هستند، بايد به آنان ثابت کنند که به هويت فردي زن و استقلال آنان احترام قائلند.

14-شرکت زنان در جنبشهاي ملي وقتي نمود بارز خواهد داشت که آنان اطمينان داشته باشند که حل مسأله‌ي ملي (في‌المثل در قالب فدراليسم) منجر به استقرار سلطه‌ي مردان در چارچوب جديدي نخواهد شد.

15-جنبش‌هاي ملي في نفسه‌ جنبش‌هايي دموکراتيک و عدالت‌جويانه هستند. اين بدين معناست که اين جنبش بايستي نسبت به بررسي و ارائه راه حل کليه‌ي مسائل مربوط به ملت و از جمله مسأله‌ي زن بپردازد. کسانيکه آنرا صرفا در چارچوب مسأله‌ي زبان محدود نگاه مي‌دارند، جز اينکه محدوديت فکري خود را به نمايش بگذارند، هنر ديگري از خود بروز نداده‌اند.

16-برخي از فعالين جنبش ملي بر اين باورند که وظيفه‌ي آن‌ها، دل مشغولي با مسائل مختص جغرافياي ملي خويش است، به زعم آنان راهبري مسائلي چون مسأله‌ي زن که در کل جامعه عموميت دارند بر عهده‌ي جريان‌هاي سراسريست! اين طرز تلقي جز گردن نهادن به سانتراليسم معناي ديگري ندارد.

در اين صورت، زنان ما رهايي خود را در اتصال به مرکز خواهند جست و مردان نيز در رهايي از مرکز ! اين نيز سير عادي کارها مختل و آنرا به بن‌بست خواهد کشاند.

17-اگر در جنبش‌هاي ملي که ماهيتا ضدسانتراليست هستند، مردان به‌طور مصمم و جدي پيش روند، اما زنان که اميدي به حل مسأله‌ي خويش در چارچوب جنبش ملي نمي‌بينند، مردّد و متزلزل گام بردارند، اين جنبش‌ها قادر نخواهند بود از هارموني مناسبي برخوردار شوند.

18-برخي نويسندگان ملي‌گرا، چهره‌هاي ادبي و تاريخي زنان را، با نگاهي از پس پرده‌هاي اوهام رومانتيک، افسانه‌اي و اسطوره‌اي، مطابق با اميال ناسيوليستي خويش بازسازي مي‌کنند، به عبارت ديگر آنها بي آنکه مسأله‌ي زن را بشناسند، از مسئله زن صحبت ميکنند!

19-ديرپائي مناسبات پدرسالاري در جامعه‌ي آذربايجاني، زنانمان‌ را به سمت ازدواج با مردان قوميت‌هاي ديگر (مثلا فارس‌ها) هدايت خواهد کرد. کسانيکه خواهان حفاظت زبان مادريشان هستند، پيش از هرچيز بايستي خودِ مادران را حفاظت کنند!

ج. پتانسيلهاي زنان و چشم‌اندازهايي از آينده:

20-در آينده‌ي نزديک تعداد بسياري از فارغ‌التحصيلين زن وارد بازار کار خواهند شد. در دهه‌ي نود تعداد زنان شاغل در حدي قابل مقايسه با مردان خواهد بود. که آنهم با تأمين استقلال اقتصادي آنها، ضمن کمرنگ نمودن برتري مردان، مناسبات پدرسالارانه را به چالش خواهد کشيد.

21-در دهه‌ي نود شانس ازدواج مردان با زنان کم‌سن و سالتر از خود بسيار محدود خواهد شد. (اين واقعيت بر اساس نتايج آمارهاي جمعيت به راحتي قابل اثبات است)[9] اگر در حفظ فرهنگ پدرسالارانه‌ي حاکم بر رسوم ازدواج اصرار ورزيم در اين صورت پسران ما مجرد خواهند ماند و در صورت ازدواج مردان با دختران هم‌سن و سال و يا بزرگتر از خود، ضربه‌ي سختي به فرهنگ چندهزارساله‌ي پدرسالارانه خواهد خورد و ارزشهاي حاکم به کلي پايمال خواهند شد.

22- همان اندازه که رفع تبعيض ملي زمينه‌ي رشد و شکوفايي فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي مليت‌ها را فراهم خواهد ساخت. رفع تبعيض جنسي نيز موجب مشارکت زنان در امور اقتصادي و اجتماعي و فرهنگي خواهد شد. به رسميت شناختن حقوق زن و حقوق مليت‌ها، انرژي و استعدادهاي خفته‌ي پنج ششم اهالي اين سرزمين را به نفع رشد و شکوفائي همه‌جانبه‌ي کشور آزاد خواهد ساخت. حل اين دو مسأله در راستاي تامين دموکراسي و منافع ملي است.

23- يک جنبش قومي (ملي) به دليل تعريف مستقلي که از هويت خويش ارائه مي دهد همواره از سوي گروهها و جنبشهاي سراسري که مايلند در تعريف ملت، بر اساس حداقل مشترکات اتحاد بزرگتري به وجود بياورند، مورد بايکوت قرار گرفته و در خطر انزوا قرار دارد، حال آنکه جنبش زنان يک منطقه اتنيک نه به دليل تعريف مستقل بلکه عملا به دليل وجود اختلاف اجتناب ناپذير و طبيعي )که امکان تعريف هويتي مردانه ندارد(، به راحتي با گروههاي سراسري و يا با گروههاي نظير در مناطق ديگر ميتواند متحد شده يا وارد تعامل شود، هم از اين رهگذر جنبش زنان يک مليت ميتواند به عنوان پلي ارتباطي جنبش ملي خويش با نيروهاي اجتماعي و سياسي سراسري يا ساير مليتها شود.

24- زنان در عين حال بهترين مدافعين حقوق کودک و مبارزه با خشونت هستند و عملکرد آنها در مدني تر شدن و تلطيف ساير جنبشها از جمله جنبش ملي بسيار موثر است.

د.نتيجه:

25- با توجه به اينکه در آينده‌ي نيمي نيروي کار را زنان تامين خواهند کرد، لذا از همين امروز بايستي مراکز کاري ما عاري از آلودگي‌هاي فرهنگ پدرسالارانه شود و از شرايط مساعدي براي پذيرش زنان برخوردار شود..

26- قوانيني که در مورد زنان و مليت‌ها به رشته‌ي تحرير در آمده است[10] در دفاع از آن بکلي ناکارآمد است. تحقق يک نظام حقوقي راستين در آينده، با مشارکت فعال مدافعين حقيقي حقوق زن و حقوق ملي ميسر خواهد بود. کساني که اين دو مسأله مشغله‌ي اصلي فکري آنان است، بايستي در عرصه‌ي حقوقي نيز نسبت به تاسيس گروهاي کاري اقدام نمايند.

27- فرهنگ پدرسالاري علاوه بر اينکه موجبات عقب ماندگي جامعه را فراهم نموده، ضمنا مانع از آن شده است که زنان در جنبش‌هاي اجتماعي نقش‌هاي فعال و کارسازي را بر عهده گيرند. جنبشهاي ملي بايستي هم‌زمان با مبارزه عليه ايدوئولوژي‌هاي شوونيستي، با اين فرهنگ فرتوت نيز مبارزه کرده از اين طريق به بالندگي خويش ادامه دهند.

28-روشنفکران ما، بايستي زمينه‌ي ورود مردمان خويش به جامعه‌ي جهاني را بر اساس نرم‌هاي پذيرفته‌شده‌ي بين‌المللي فراهم آورند. جامعه‌اي که اعتنائي به حقوق زن ندارد، نخواهد توانست جايگاه مناسبي در جامعه‌ي جهاني براي خويش دست و پا کند. جنبش‌هاي ملي بايستي در کليه‌ي وجوه خود را با نرمهاي بين‌المللي (و از آن جمله با به رسميت شناختن حقوق زن و احترام به آن) همگام شوند.

و نتيجه‌ي مهمتر اينکه:

29-پافشاري روي جنبه‌هاي مشترک دگرجنبش‌هاي اجتماعي (جنبش‌هاي زنان، جوانان، کارگران، دموکراسي‌خواهان)، مطالبه‌ي کليه‌ي خواستهاي دموکراتيک در کنار مطالبات ملي، از وظايف گريزناپذير روشنفکر جنبش ملي به شمار ميرود. همچنانکه يک روشنفکر از دگرجنبش‌ها نيز بايستي از مطالبه‌ي خواست‌هاي مليت‌ها شانه خالي نکرده، آنرا همچون يک وظيفه‌ي اساسي بر عهده گيرند.



--------------------------------------------------------------------------------

در مورد اين "نقطه‌ي عطف" در آينده، اطلاعات کافي ارائه خواهم داد. - [1]

[2] - نگاه کنيد به مقاله‌ي " گزاره‌هايي چند به بهانه‌ي روز جهاني زن و روز جهاني زبان مادري "، نوشته‌ي همين قلم، در ديلماج شماره 6

[3] - ترمينولوژي مسأله‌ي ملي در کشور ما اندکي مغشوش است، عليرغم بکارگيري اصطلاحاتي چون "کثير‌المله" و "مسأله‌ي ملي" (از حدود پنجاه سال پيش) و "ملت آذربايجان" (از دوره‌ي مشروطه) به اين سو، اخيرا گروهي که عمدتا مخالف طرح و حل اين مسأله‌اند از اصطلاحاتي چون اقوام و مسأله‌ي قومي و قوميت و ... بهره ميگيرند، من در اينجا اصطلاح مليت و ملي را معادل آنچه که برخي قوميت يا قومي‌اش مينامند بکار برده‌ام...

[4] - بهره‌مندي از اين حق بدان جهت با عبارات "به‌حکم وجدان" و "اخلاقا" مشروط شده‌اند که در برخي کشورها چنين حقوقي در چارچوب قانون به رسميت شناخته نشده‌اند.

[5] - ايضا نگاه کنيد به توضيح شماره 4.

[6] - عملا گرايشات شوونيستي در جريان جنگ اول جهاني 1918-1914، جهت توجيه تشکيل يک دولت مقتدر مرکزي، پاگرفت و به تدريج با روي کار آمدن رضاشاه به عنوان ايدوئولوژي حکومتي در قالب کتابهاي تاريخ و .... مدون شد.

[7] - منظور شاعره‌ي شهير اوائل قرن حاضر " پروين اعتصامي" است.

[8] منظور نويسنده‌ي زن شهير فارس زبان در سالهاي اخير قرن حاضر "سيمين دانشور" است.

[9] - نگاه کنيد به مقاله‌ي "دهه‌ي نود، پايان عصر مردسالاري در ايران!"نوشته‌ي همين قلم در ماهنامه‌ي ديلماج شماره 14

[10] - در مورد ما صحبت از قوانين نانوشته در مورد مليتها، مصداق بارزتري دارد.

Read more!
posted by 3/26/2008 11:30:00 AM

---

Sunday, February 10, 2008

 

برای آزادی لیلا حیدری

http://leylaheydari.blogfa.com/

Read more!
posted by 2/10/2008 11:24:00 AM

---

 

سن یوخسان


لیلا حیدری،

قادینلیق قورتولوشو

و آزادلیق اوغروندا دوستاقلاردا چیرپینان مارال‌لارا سونولور.



سن یوخسان

محمد رضا لوائی



دنیز نه دیر؟

- اؤلوم تری!



هانسی شئرین قورخاق ایزلری ایمیش

كؤره‌ییمین مؤهره‌لری؟



سن یوخسان

شهر تمیزلنیر عصمتینده

كیشی‌لر سنگر توتوبلار غیرتینده

هئی، قادینلیغین سون نفسی

كیشی‌لییمیزین سسی

بو تئروریست كؤلگه‌لر ده

یاندیردیغیم سیگارا

سنین دردیندیر

سنی باغیریر هانسی قورشون؟

هانسی سیلله؟

هانسی سوكوت؟

تبریزی گؤز یاشلاریمدان آل گؤتور «ائوین»ـه

اوهوی ی ی دلی بولوت!

گؤزلرین،

تومروسون یولودور

گؤزلرینی بیزه آز گؤرمه

داملا، دنیزدن دولودور



سن یوخسان لئیلا

مجنونلوق تؤكولور دام-دوواردان

سن یوخسان آمما

یئنی ماهنین دووارلارا یاپیشدیریلیر

لئیلیم لئی ی ی... لئیلیم لئیی ی ی ی

Read more!
posted by 2/10/2008 11:23:00 AM

---

 

لئیلیم لئی


اؤز «اِوین»ده اوتوروب،

بیزی زیندان‌لارا قیشقیران گلین باجیم

«لئیلی حیدری»نین گؤیسل دویغولارینا...


لئیلیم‌لئی... لئیلیم‌لئی... لئیلیم‌لئی...



سعید موغانلی



آه ائی...

لئیلی...

لئیلی...

لئیلی...

سنین آدینلا تانینیر اوزئییر حاجی‌بَیلی...

آدینلا اؤیونور شعر. آدینلا سئویشیر فضولی بابام. آدین نظامی‌لرین چیبان گؤینرتیسی‌دیر، آدین نیظامی‌نین آپاق سئوگی‌سی. آدین واحیدلرین چاخیر مزه‌سی:

«دئمه مجنونا دلی بلکه ده لیلا دلی‌دیر/ عشق اولان یئرده بوتون عاقل و دانا دلی‌دیر».

دوه کروان‌لارینین زینقرو سسی گلیرکن، آدینلا گؤزلره سوخولورام سئوگی مئساژلاری کیمی. ایندی کی آدینلا اؤیونمه‌لی اولدولار سیبری‌دن خزره، زنگاندان عرب کورفزینه داغیلان میللتیمیز. قوی آدینی قیشقیریم شاه باباما... ختایی دیوانی‌نا بیر بؤلوم آرتیرمالی اولدو دئیه‌سن.

دردیندن مات قالان فضولی بابام، دئپرس اولوب، شیزوفرنی توتوب. چاغیمیزین لئیلی‌سی دوستاقدا ایکن...

قوی آدینی سسله‌ییم. قوی آدینلا سسله‌نیم. آدینلا اؤیونوم. آدینلا آد آلیم. شعر اولوم و اؤلوم...

و سن نازلی باجیم، لئچه‌یینی منه پای گؤندر، قارداشلیق انگینلییینده اولان کیشی سؤزجویو سویا گئتمه‌کده‌دیر. بیر کامیون کالایغی لازیمدیر ساعات قاباغیندان ارکین کیشیلییینه چاتانا کیمی... و قورخوموزو شعره بوشالتماغا بیر قیرمیزی خودکار...

گؤندَریرم. SMS آدینی بؤیوک حرفلرله

LEYLI… LEYLI… LEYLI.…

ایندی کی بیر امضا وورماغا گوجوم چاتیر تکجه. ایندی کی قورخا-قورخا یازیرام سعید موغانلی‌لیغی... گؤر سن نئجه بیر قوردسان، تک باشینا اولاییرسان مملکتیمیزی، قوردلوغوموزو و اؤزگورلویوموزو...

باخ آنا تبریزله سایین زنگان اوتوبانی دا سنین عشقیندن باشینی دیک توتا بیلیر. دیم-دیک دایانیر ستارخان سنگری ارک و پیشه‌وری بابانین قانون ائوی ساعات سارایی... تکی سن یاشا، زنگانیمیزین قیز اوغلو... دیک توت باشینی قارامان قورد. باغیر حاققیمیزی ناخجیواندان خوزستانا کیمی، آغری‌دان دماونده کیمی، ساوادان ساوالانا، هورانددان خوراسانا، سویوق‌بولاقدان ساووج‌بولاغا... سپه‌لنمیش چینار کؤتوکلرینه و قرنفیل ائلچی‌بَی‌لییینه...

آدینی گؤندَریرم بوتون گولـله‌لره، بوتون گوللره. گول باجیم، گولتاجیم. گول قوی من اوتانجدان جان وئریم. گول ده قوی کوراوغلو کیشیلیییمیزه گولسون و امیرتئیمور بیر داها قران دوداغیندا جان وئرسین... ایندی کی، ایگیدلییین معناسی سنسن...



بو گونلر سن قالدیغین ائوینده، سن یاتدیغین سللولدا یاشاییم دئیه، بؤیروم اوسته یاتیرام گئجه‌لری قوجونمادان. چیرکلی موکت‌لری اییله‌ییرم. قاریشقالارلا چیبین‌لرله اویناییرام. تهرانین «آزادلیق» بورجوندا قاریشقا بویدا ماشینلاری ساییرام بیر به بیر. سایدیقجا 209 –جو حرفی سیلمک ایسته‌ییرم دیلیمین یارالانمیش سای‌لاریندان. بیر آیدین شعرچی دئمیشدی هارداسا «سایماق باشارمیرام/ سئومک باشاریرام».

آزادلیقدان باغیریرام دربنده:

«بنؤشه بنده دوشدو...

های-کویو کنده دوشدو

منیم سون بئشیک باجیم

هاردا کمنده دوشدو...»

تهرانین شونیست خیابان‌لاری نه دوشونور آنا باجی غیرتینی. بوردا ائکس‌له تیریاکین قوهوملوغو، یالانلا سیاستین سئویشمه‌سی و آزادلیغین ساده‌جه بیر مئیدان اولدوغو اؤنملی‌دیر. و «آذربایجان» بیر داریسقال خیاباندیر کی «جمهوری»‌یه سؤیکه‌نیبدیر کورَیی. بورا اورادیرکی، سئچگی عرفه‌سینده سویوق دَیمه‌دن ائوده یورغانا بورونمک تکجه سئچه‌نه‌ییندیر.

بوردا یورغون دمکرات‌لار اوچون «اِوین»یز وار، ائویمیز یوخدور...

سن عرب دونیاسی ایله تورک دونیاسینی بیرلشدیرن خاتین... فضولی آذربایجانینین «ام‌الملائکه»‌سی‌سن. نزار قبانی ایله بختیار واهابزاده، احمد مطرله رامیز روشن سنی سیزیلداییر هر سطیر باشی. به سن مجنونسوز نئجه یاشاییرسان باجیم. مجنون کی چؤللوک‌لرده دئییل، قونشو سلولدا ایشکنجه اولماقدادی. آسلان‌لارلا یاشامیر جومرود وورغون‌لار. ایندی کافتارلارلا اوز به اوزدور مدرنیته‌نین مجنونلوغو...

ایندیجه آزادلیق، قاریشقا سایاغی «بهروز»ون اللریندن دیرماشیر گؤزلرینی اؤپسون دئیه. زیندانین قاریشقالاری هر بیر دوستاغا نعمتدیر... ائله‌سه یاشاسین قاریشقالار....

ایندیجه «بهروز» قاریشقالار قروپویلا اوخویور لوطفویار ایمانوفون ماهنی‌لارینی...

قولاق آسین...

لوطفن قولاق آسین رادیو سسینه...

بیری او کؤهنه رادیونون خودونو وئرسین...



د د دم. د د دم. د د دم...

بوراسی زنگان، دانیشیر آذربایجان سسی رادیوسو...

آذربایجان دالغالاریندا سؤزو بهروز صفری جنابلارینا وئریریک:

………………………………………………

لئیلیم‌لئی.....................

لئیلیم‌لئی..........................

لئیلیم‌لئی...................

لئیلیم‌لئی.................

لئیلیم‌لئی..................

لئیلیم‌لئی................

لئیلیم‌لئی..................

لئیلیم‌لئی........................



هرگئجه‌م اولدو سحر غصه فلاکت سنسیز

هر نفس چکدیم هدر گئتدی، او ساعت سنسیز

سنین اول جلب ائله‌ین وصلینه آند ایچدیم اینان

هجرینه یاندی کؤنول، یوخ داها طاقت سنسیز

اؤزگه بیر یاری نئجه آختاریم ای نازلی صنم

بیلیرم سنده‌دی دل، یوخ یارا حاجت سنسیز

سن منیم قلبیمه حاکیم، سنه قول اولدو کؤنول

سن عزیزسن من اوجوز بیر هئچم، آفت سنسیز

سن "نیظامی"دن اگر آرخایین اولساندا گولوم

گئجه گوندوز آراییب اولمادی راحت سنسیز

نظامی گنجوی

Read more!
posted by 2/10/2008 11:22:00 AM

---

Tuesday, February 05, 2008

 

Nebahat Albayrak هلند دولتینده ایلک تورک قادین باخان
فوریه 24, 2007 at 12:51 ق ظ | In آوروپا تورکلری, تورک قادینی |

تورکیه تورکلرینین گله‌نگدیر بو… باتییا باخیش و باتییا یؤنه‌لمه…

بیر زامانلار فاتحلر و قانونیلر چاغیندا قیلینج و توپ-توفنگ گوجو ایله اروپانی سارسیتمیش تورکلر، بوگون ده اروپانین تورکلری ازمک اوچون قوللاندیغی دموکراسی و انسان حاقلاری سلاحی ایله یئنه اروپانی فتح ائدیرلر…

1968ده سیواس‌دا آنادان اولان نباهت آل‌بایراق هلند اؤلکه‌سینین عدلیه باخانی(وزیر دادگستری) اولدو. بو اولایی بوتون تورک دونیاسینا تبریک ائدیرم.

نباهت آل‌بایراق‌دان باشقا مراکشلی احمد ابوطالب ایسه، هلند اؤلکه‌سینین اجتماعی ایشلر باخانلیغینا سئچیلمیشدیر. بو ایکی مسلمانین هر ایکیسینین ده 2 پاسپورتلاری واردیر و ایکی ملیتلی ساییلیرلار. کئفلری اولسون…

قایناقلار:
دو وزير مسلمان در دولت جديد هلند

Row over Dutch Muslim ministers
Two Muslim Ministers in the Netherlands
Netherlands And Turkey
The Wikipedia: Nebahat Albayrak

Read more!
posted by 2/05/2008 02:38:00 PM

---

Saturday, February 02, 2008

 

ايراندا اولان بيرجه “قادينلار” درگيسي “اينتيحارچي باجيلار”ا تنقيد ائتديگي اوچون قاپاتيلدي

۱۶ ايل يايينلانماقدا اولان بيرجه قادينلار درگيسي اينتيحارچي قادينلارا تنقيد ائتديگي اوچون قاپاتيلدي.

“اؤلورلر کي اؤلدورسونلر” باشليغييلا ايراندان اولان “اينتيحارچي باجيلار”ا (خواهران استشهادي) گؤره بير يازيدا، بو اينسانلارين باشقالاري نين ياشامينا ضرر وئرديکلري تارتيشيليب. يازي اوچون سئچيلن عکس ايسه آنلامليدير.

ايران يئتکيليلري بو درگيده يايينلانان يازي و اونا گؤره سئچيلن عکسي “توپلوما تهلوکه ياراتماق” و “بسيج قادينلارينا ايهانت ائتمک” آدلانديريب و درگي نين يايينلانماسينا سون قويوبلار.

Read more!
posted by 2/02/2008 10:19:00 AM

---

Sunday, January 06, 2008

 

حرکت ملی آذربایجان پیشگام در برسمیت شناختن حقوق زنان

حمیده اسکوئی فعال دانشجوئی آذربایجان



بعضا در جمع های دوستانه، محافل خصوصی زنانه و شب نشینی های دخترانه درخوابگاههای دانشجویی از نزدیک دغدغه خاطر دختران آذربایجان نسبت به تامین حقوق برابر در آذربایجان دمکراتیک آینده را احساس می کنم. این دغدغه دلایل متعددی می تواند داشته باشد، که شاید یکی از آنها حاکم بودن نسبی روابط مردسالارانه در جامعه سنتی و کمتر توسعه یافته آذربایجان جنوبی است. اگرچه فعالان ملی و روشنفکران آذربایجان پایبندی خود به حقوق زنان را بارها در عمل و نوشته های خود اثبات نموده اند، اما واقعیت اینست که همه دوستان و خانواده ها به آن حد از ظرفیت برای ارزش گذاشتن به جنبش برابری خواهی زنان آذربایجان نرسیده اند. علیرغم همه این حرف و حدیثها بنظر من حرکت ملی مدنی آذربایجان از پتانسیل قوی و بالقو ه ای برای برپائی کامل حقوق برابر برای زنان آذربایجان دارد.

پیشینه تاریخی مبارزات ملی آذربایجان در صد سال اخیر و حتی در دوران تاریخ باستان حکایت از همگام بودن جنبش زنان با تمامی جریانات روشنفکرانه دارد. من در اینجا قصد ندارم با بررسی تاریخی در دوران تاریخ باستان به اثبات این مدعا بپردازم، اما حداقل از مبارزات مشروطه خواهی به این سو نام زینب پاشا را بارها شنیده ام. اگر کمی به این سو تر بیایم به مقطع تاریخی مهمی برخورد می کنیم و آن حکومت یکساله ملی آذربایجان برهبری شهید پیشه وری است. حکومت یکساله ای که صد در صد پیشگام در اعطای حقوق برابر به زنان بوده است. در این حکومت بود که برای اولین بار به زنان حق رای داده شد تا همگام با مردان بر سر صندوقهای یکسان رای رفته و سرنوشت سیاسی خویش را رقم زنند. در این حکومت انجمن های و کلوپهای زنانه تشکیل شد. زنان همگام با مردان و بدون داشتن هر گونه اجبار در انتخاب حجاب در تمامی فعالیتهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی شرکت نمودند. در این حکومت زنان پا به پای مردان از حقوق برابر کار برخوردار شدند. زنان توانستند به مرخصی های قبل و بعد زایمان بروند. ورزش کنند و در سر کلاسهای درس همراه با مردان حاضر شوند. حکومت ملی دمکراتیک آذربایجان افتخار بزرگی برای زنان آذربایجان بود. اکنون بیش از شست سال از آن روزها می گذرد. جنبش جدید و حرکت ملی آذربایجان خود را با استاندرداهای حقوق بشری جهان همگام و هماهنگ نموده است و بی شک در حکومت آینده آذربایجان حقوق زنان بمراتب بیشتر از هر دوره تاریخی دیگری قابلیت محقق شدن را خواهد داشت.

نقش زنان آذربایجان در حرکت ملی آذربایجان امروزه کمتر از مردان آذربایجانی نیست. اینک در آذربایجان جنبش زنان در تعاملی جدی با حرکت ملی آذربایجان بوده و حتی می شود گفت در آن ادغام شده است. امروزه زنان روشنفکر آذربایجان و دانشجویان دختر حضور پررنگی در مبارزات ملی و ضد تبعیض نژادی-زبانی آذربایجان دارند.

خانم فاخته زمانی ریاست مهمترین سازمان مدافع حقوق بشر آذربایجان را برعهده دارد و با حضور در مجامع بین المللی از حقوق زندانیان سیاسی آذربایجان دفاع می کند. شهناز غلامی و زهره وفائی بعلت فعالیتهای ملی گرایانه اشان روانه زندانهای رژیم می گردند و شیرزنانی چون رقیه علیزاده (همسر عباس لسانی)، عطیه طاهری (همسر سعید متین پور)، مینا اصغرپور (همسر صالح کامرانی) و ... پا به پای همسران خود برای آزادی آذربایجان و رفع تبعیضات نژادی و زبانی مبارزه می کنند.

در چنین شرایطی است که می توان امیدوار بود حرکت ملی آذربایجان بعنوان حرکتی ملی، مدنی، دمکراتیک و سکولار و با پشت سر گذاشتن تجارب تاریخی مبارزات صد ساله اخیر با برسمیت شناختن حقوق برابر زن با مرد عملا توان و پتانسیل دمکراتیک و برابری طلبی خویش را به نمایش گذارد.

Read more!
posted by 1/06/2008 04:03:00 AM

---

Saturday, September 08, 2007

 

دستگیری و تعقیب زنان فعال حقوق بشر و هویت‌طلب در آذربایجان ایران

اشک‌های درشت حسنای هشت ساله

انصافعلی هدایت، روزنامه‌نگار آزاد
Hedayat222@yahoo.com

«حسنا را دیدم. خیلی ترسیده بود. بچه هفت هشت ساله. مثل یک بچه گنجشک، بی‌پناه شده بود. دستگیری و نگرانی‌های مادرش را دیده بود. شاهد یک روز تمام، کشمکش میان مادرش و نیروهای اطلاعاتی بوده است. چنان ترسیده بود که از همه می‌ترسید. چنان ترسیده بود که من را هم نشناخت. ترسید... با مهربانی، دستش را در دستم گرفتم. سرد بود. می‌لرزید.

رعشه اندامش، از دست‌های لاغر و استخوانی‌اش، به دستان من، منتقل می‌شد. می‌ترسید به من نگاه کند. خودم را معرفی کردم. وقتی نام ... را شنید، انگار حافظه‌اش را که از دست داده بود، دوباره باز یافت. من را مثل مادرش، در آغوش کوچکش کشید. بغض و عق انباشته در گلویش، باز شد. گریه سر داد. هق‌هق می‌کرد و در حالی که قطره‌های اشگ‌های درشتش، از گونه‌های لاغر و استخوانی‌اش جاری می‌شدند، همه دردهایش را به من می‌گفت. خوب! بچه بود دیگه. بزرگتری را پیدا کرده بود. شکایت می‌کرد. از همه چیز شکایت می‌کرد. اما اشگ‌هایش، امانش نمی‌دادند. بریده بریده، حرف می‌زد.»

«خاله! ... مامانم را گرفتند ... زدند ... چهار نفر، خیلی آمده بودند ... پشت در بودند ... می‌خواستند مامان را ببرند ... کاغذ نیاروده بودند ... مامان می‌گفت: حکم دادگاه را بیاورید ... مامان در را به رویشان باز نمی‌کرد ... مامان به دوستانش خبر داد ... به همه خبر داد که می‌خواهند او را بگیرند ... هنوز شب نشده بود که مامان را بردند ... خاله!... تو می‌دانی مامانم را به کجا بردند؟ ... چرا مامانم را بردند ... حالا، من و مامان‌بزرگ، چی بخوریم؟ ... من مامانم رو می‌خوام ... خاله! من می‌ترسم ... از وقتی مامانم نیست ... شب‌ها ... نمی‌خوابم ...»

این خانم که برای اطلاع از خبر دستگیری خانم شهناز غلامی به در خانه او رفته بود، اضافه می‌کند: «بچه، مثل این که مادرش را بعد از مدت‌ها، پیدا کرده بود، به من چسبیده بود. گریه می‌کرد. من هم نتوانستم، گریه نکنم. مثل یک بچه، گریه کردم. اما نمی‌خواستم، متوجه بشود. آخر چه طور یک مادر را دستگیر می‌کنند؟ او را از کودک خردسالش جدا می‌کنند؟ اگر اسلام این دستور را داده باشد که با یک مادر، این جور رفتار بکنند، من آن اسلام را قبول ندارم. این ...» این خانم میانسال هم نمی‌توانست احساسات خودش را کنترل کند...

ادامه می‌دهد: «وقتی حسنی، کمی آرام شد، از من جدا شد. وقتی می‌خواستم از او جدا شوم، من را بوسید و با همان زبان شیرین کودکانه‌ش گفت: خاله به ... سلام برسان! ... به ... هم خیلی سلام برسان! ... به آقای ... بگو، مامانم می‌گفت، به کمک شما نیاز دارم ...»

بعد از دستگیری‌های گسترده مردان فعال عرصه‌های سیاسی و حقوقی بشر در آذربایجان ایران، اکنون، نوبت به دستگیر و زندانی کردن فعالان زن عرصه‌های سیاسی و حقوق بشر، در این منطقه از ایران رسیده است.

بنا به اخبار موثقی که از منابع گوناگون دریافت کرده‌ام، خانم «شهناز غلامی» ۹ روز قبل، توسط نیروهای اداره اطلاعات استان آذربایجان شرقی، دستگیر و جهت بازجویی به مکان نامعلومی منتقل شده است.

من، به عنوان یک روزنامه‌نگار، این زن جسور را نمی‌شناختم. روزی، یکی از زنان فعال سیاسی و ناشر تبریز، با من تماس گرفت. او شهناز غلامی را به عنوان زنی که توسط اداره اطلاعات، شکنجه شده بود، معرفی کرد و از من خواست تا در افشای شکنجه‌های رژیم، با او مصاحبه‌ای بکنم.
در آن زمان‌ها، من، هر دو سه هفته یکبار، به طور غیررسمی- و «دوستانه» توسط بازجویان اداره کل اطلاعات استان آذربایجان شرقی، بازجویی می‌شدم. در یکی از این بازجویی‌ها، از آخرین کارهایی که می‌کنم، پرسیدند. توضیح دادم که بر روی پرونده‌ای کار می‌کنم که گفته می‌شود، توسط شما شکنجه شده است.

بازجویان من، دو شاخ را بر سرشان رویاندند و وجود شکنجه در دستگاه خود، حاشا کردند. در اثر اصرار من بر وجود چنان کسی که شکنجه شده است، از من مقداری اطلاعات خواستند تا در مورد این موضوع، تحقیق کرده و من را در جریان نتیجه تحقیقات خودشان، قرار دهند.

بعد از این که قول دادند که در سایه دولت آقای محمد خاتمی؛ رییس‌جمهور وقت ایران، هیچ کاری نمی‌توانند با او بکنند، نام کوچک خانم غلامی «شهناز» را بر زبان آوردم. یک هفته بعد، در ملاقات دیگری، این اطلاعات را در مورد شهناز خانم به من دادند:

«نام او شهناز، نام فامیلش غلامی و زاده شهر «اهر» است. یک دختر هم دارد. در اوایل انقلاب، به عضویت سازمان منافقین (سازمان مجاهین خلق ایران) در آمده بود. در همان بحبوحه ترورهای خیابانی، شهناز هم دستگیر و زندانی شد. سه چهار سالی در زندان بود تا آزاد شد. اما تعادل روانی نداشت. بعدها با مردی ازدواج کرد که استاد دانشگاه تربیت معلم تبریز بود. اما به خاطر همین عدم تعادل روانی او، با هم مشکل داشتند. اکنون، با شوهرش در یکی از شهرهای نزدیک به تبریز و در زیرزمین کرایه‌ای خانه‌ای، زندگی می‌کنند.»

بعد از این خلاصه درباره خانم شهناز، بازجو با تأکید به من سفارش کرد: «به خاطر عدم تعادل روانی شهناز، به شما توصیه می‌کنم که با او ملاقاتی نداشته باشید. ممکن است، شری برای شما درست بکند. ولی اگر به حرف من گوش ندادی و خواستی با او ملاقاتی داشته باشی، به خانه او نرو. او را در خیابان یا پارک، ملاقات کن.»

به دنبال این سخنان، برای دیدن این زن جوان و فعال سیاسی، حریص‌تر شدم. شماره تلفن منزل او را بدست آوردم. به او تلفن کردم. کمی با هم حرف زدیم. اما ملاقات ما میسر نشد. مدت‌ها گذشت. تا این که دو روز قبل از وقوع زلزله بم، برای شرکت در کنفرانس «علامه دیهجی»، به شهر زنجان رفتم. در این سمینار بود که برای اولین بار، شهناز غلامی را دیدم. دختر چهار – پنج ساله‌ای به همراهش داشت.«آقای هدایت، این هم دختر من، حسنی است.»

حسنی، دختر بسیار نازی بود. هم چون مادرش، به من اعتماد کرد. هر چه از بازجویان اداره اطلاعات در رابطه با شهناز خانم شنیده بودم را به خودش هم گفتم.

شهناز خندید و گفت: «این‌ها، از چه راه‌هایی می‌خواهند یک آدم فعال را خراب کنند. ولی بخشی از سخنانشان هم راست است. من را در اوایل سال‌های ترور و وحشت، دستگیر کردند. به اعدام محکوم شدم؛ اما چون خیلی کوچک بودم، اعدام نشدم. ولی خیلی شکنجه شدم. چهار سال در زندان ماندم. از درس و مدرسه و هم سالانم، بسیار عقب افتادم. تلاش کردم تا وارد دانشگاه شوم. در رشته کتاب‌د‌اری به دانشگاه پذیرفته شدم. اما بعد از مدتی، از دانشگاه اخراج شدم ...»
دوستی میان من و شهناز خانم، از همان جا آغاز شد. او هر از گاهی به خانه ما می‌آمد. رابطه بین او، دختران و همسر من، رابطه بسیار گرمی بود و است. این روابط، ادامه یافت. اکنون هم گاهی با هم صحبت می‌کنیم.

خانم غلامی، برای مدت‌ها در تهران زندگی می‌کرد. در آن جا به همکاری با نیروهای «ملی – مذهبی» پرداخت. سپس با دفتر خانم طالقانی؛ دختر آیت الله طالقانی، همکاری می‌کرد. در نشریه آن‌ها کار می‌کرد. در همان زمان بود که به عضویت «انجمن روزنامه‌نگاران زن ایران» ( رزا) درآمد.
سپس، دوباره به تبریز برگشت. ایمان آورده بود که «ما آذری‌ها بیشتر از دیگران مظلوم هستیم. حقوق اولیه انسانی ما آذری‌ها را بیشتر از فارس‌زبانان ایرانی، از ما دریغ کرده‌اند. فشارهای سیاسی و اجتماعی در آذربایجان، قابل مقایسه با تهران نیست. تهرانی‌ها ، نسبت به ما بسیار راحت‌ترند. در نتیجه، زنان ما آذری‌ها هم بیشتر تحت ستم هستند. باید برای آموزش زنان آذربایجان، برای گسترش آگاهی از حقوق زنان در چهارچوب همین قانونی که هست، ده‌ها برابر بیشتر فعالیت کرد.»

این‌ها، عقایدی بودند که او به تجربه آموخته بود. ولی نه تنها فعالیت سیاسی، بلکه هر نوع فعالیت اجتماعی و حقوق بشری در آذربایجان ایران، سخت‌تر و دشوارتر است. کارهایش به کندکی پیش می‌رفت. ولی شهناز خسته نمی‌شد.

از چند ماه قبل، گروهی از زنان تبریز، دور هم گرد آمده‌اند تا برای گسترش حقوق زنان آذربایجان، فعالیت‌های منسجم‌تری داشته باشند. یکی از این زنان، خانم شهناز غلامی‌است که در این رابطه، چندین مقاله با عنوان «چشم انداز مشارکت سیاسی – اجتماعی زنان» ، «فقر زنانه» و «همسران خدمتکار یا کار خانگی زنان» را منتشر کرده است که در سایت‌های اینترنتی هم قابل دسترسی هستند.

این، تنها خانم شهناز غلامی نیست که به خاطر فعالیت‌های انسان دوستانه و حقوق بشری زنان آذربایجان ایران، دستگیر و زند انی شده است. بلکه خانم «لیلا حیدری» هم در دیگر شهر آذربایجان ایران، زنجان، از دو سه روز قبل، دستگیر و زندانی شده است.

خانم حیدری، صاحب یک کتاب‌فروشی است که در آن جا سی‌دی‌ها، نوارها، کتاب‌ها و پوسترهای قانونی و مجوزدار را می‌شود. ولی چون کتاب‌فروشی این خانم در زنجان است و زنجان یکی از شهرهای بسیار مهم آذربایجان به شمار می‌رود که مردم آن به زبان ترکی صحبت می‌کنند، اغلب محصولات کتاب‌فروشی او، ترکی هستند که در ایران و با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر شده‌اند.

خانم لیلا حیدری، مانند خانم شهناز غلامی، بیوه نیست. شوهر او جزو آن دسته از مردانی هم نیست که به مسایل اجتماعی اطراف خود، بی‌تفاوت باشد. بلکه به مسایل جامعه و حقوق انسانی انسان‌ها، می‌اندیشد و موضع‌گیری می‌کند. برای همین هم کارهای علنی او، از دید مأموران اطلاعاتی دولت، مخفی نمانده است. چرا که شوهر خانم حیدری به پنهان‌کاری، اعتقادی ندارد. فعالیت‌های علنی و شفاف را بر فعالیت‌های غیرقانونی و زیرزمینی، ترجیح می‌دهد.

اما جمهوری اسلامی، مانند دیگران، به او هم مارک و برچسب زد و او را از سه ماه قبل، دستگیر کرده و به نقطه نامعلومی منتقل کرده است. در این سه ماه، گرچه برای کسب خبر از شوهرش تلاش فراوانی کرده است اما هیچ خبری به دست نیاورده بود که «بهروز» توسط کدام یک از نیروهای امنیتی یا نظامی، دستگیر شده و در کدام شهر و زندان یا سلول انفرادی، نگهداری می‌شود.

بعد از سه ماه اضطراب و نگرانی بسیار شدید از سرنوشت شوهرش، نه تنها از شوهرش؛ آقای «بهروز صفری»، خبری دریافت نکرد، بلکه خود خانم لیلا را هم دستگیر کرده و به محل نامعلومی منتقل کردند.

بنا به اخبار رسیده، نیروهای اطلاعاتی برای دستگیری خانم «عطیه طاهری» همسر آقای سعید متین‌پور، به محل زندگی وی رفته‌اند. اما چون در آن لحظه‌ها، وی در منزل نبوده است، برادر شوهر او را دستگیر کرده و با خود برده‌اند. گفته می شود که خانم طاهری، تحت تعقیب است.
گر چه، همسر اقای صالح کامرانی؛ یکی از وکلای فعالان سیاسی آذربایجان ایران، هنوز دستگیر نشده است؛ اما در شرایطی به سر می‌برد که دست کمی از دستگیری ندارد. نیروهای اطلاعاتی و امنیتی به خانم «مینا کامرانی» اجازه نمی‌دهند تا با شوهرش دیداری داشته و در جریان وضعیت او قرار بگیرد که بر اساس شنیده‌ها؛ در زیر فشارهای جسمی و روانی سنگینی قرار دارد.

در عوض، اقای صالح کامرانی را مجبور کرده‌اند تا به خانه و همسرش تلفن کرده و از او بخواهد تا سکوت کند. درباره همسرش، به جستجو نپردازد. با رادیوهای فارسی‌زبان یا ترکی‌زبان، مصاحبه نکند و ...

وقتی مینا خانم به زندان یا به اداره کل اطلاعات، مراجعه کرده است، به او گفته‌اند: «همسرت ممنوع‌الملاقات است. نه تنها نمی‌توانی او را ملاقات بکنی، بلکه در پی استخدام وکیل هم نباش! چون نمی‌تواند او را ملاقات کند. چرا که پرونده‌اش در مرحله تحقیقات و بازجویی است.»
لازم به یاد آوری است که وکیل اقای کامرانی، بنا به دلایل اعلام نشده، از پذیرش دفاع از این پرونده او، خودداری کرده است.

در همین حال، به همسر آقای عباس لسانی اجازه نداده‌اند تا در جلسه رسیدگی به اتهام جدید شوهرش، در صحن دادگاه حضور داشته باشد. او را از صحن دادگاه اخراج کرده‌اند تا رسیدگی به اتهام‌های آقای لسانی در پشت درهای بسته، به طور غیرعلنی، بدون حضور وکیل و هر نوع شاهدی، برگزار شود تا از نشت هر نوع اطلاعات در آن مورد، جلوگیری کنند.

لازم به یاد آوری است که تا کنون ده‌ها تن از زنان آذربایجان که برای به دست آوردن حق اولیه تحصیل به زبان مادری خود «ترکی» تلاش می‌کردند، دستگیر و زندانی شده بودند. در میان این فعالان عرصه‌های مختلف سیاسی و هویت‌طلب آذربایجان، خانم «پریسا بابایی فرد» یا ماهنی زنگانلی، شاعر و نویسنده آذربایجان ایران هم قرار دارد که بعد از بارها دستگیر، محاکمه و تحمل زندان، از ایران خارج شده و در ترکیه زندگی می‌کند.

خانم «زهره وفایی» هم از جمله زنان فعال در زمینه حقوق زن و حقوق کودک در شهر تبریز است که دارای انتشارات «زینب پاشا» است. این خانم، فعال سیاسی، فعال حقوق بشر و مترجم است و آثار زیادی درباره فرهنگ، زبان و تاریخ آذربایجان ایران منتشر کرده است. تا کنون، بیش از ده بار کتاب فروشی و انتشاراتی او را برای مدت‌ها، پلمپ کرده‌اند. در بسیاری از موارد، محصولات فرهنگی منتشر شده او را هم ضبط کرده و برده‌اند.

در پایان، یادآوری می‌کنم که هم اکنون، ده‌ها تن از فعالان سیاسی و حقوق بشر در شهرهای آذربایجان ایران در زندان‌های جمهوری اسلامی به سر می‌برند که کمترین اطلاعات در رابطه با آن‌ها از رسانه‌های رادیویی، تلویزیونی و اینترنتی فارسی زبان خارج از کشور منتشر می‌شود.

Read more!
posted by 9/08/2007 01:01:00 AM

---

 

بازداشت فعال جنبش زنان در تبریز





"شهناز غلامی" از فعالان سیاسی و جنبش زنان، صبح روز دوشنبه 29 مرداد ماه از سوی ماموران اداره اطلاعات تبریز بازداشت شد.

"شهناز غلامی" که به تازگی سایت "حقوق زنان، حقوق بشر است" را راه اندازی کرده و عضو انجمن روزنامه نگاران زن ایران نیز می باشد به هنگام دستگیری مورد ضرب و شتم قرار گرفته و تاکنون نیز خبری در خصوص محل نگهداری و وضعیت وی در دست نیست.

Read more!
posted by 9/08/2007 12:58:00 AM

---

 

براي شهناز غلامی ، دوست زنداني ما در تبريز

لیلا صحت

۰۴ شهريور ۱۳۸۶

اولین بار در کارگاه آموزشی بررسی نحله های فمینیستی در ایران که از طرف نهاد مدني مان در تبريز برگزار شد، دیدمش .صراحت بیان و خالی از ترس همراه با لهجه خاص ترکی تبریزي اش اولین مشخصه ای بود که در برخورد اول یادش را براي من به ياد ماندنی ترکرد .



بیشتر که باهم آشنا شدیم از فعالیت ها و ازدغدغه های فکري اش گفت، از زندان و بازجو هایش و از رنج هایی که برای اداره زندگیش می برد ،حرف زد از اینکه بارها و بارها بخاطر فعالیت های سیاسی اش شغلش را از دست داده وحتی از مستمری که قانونا بعلت فوت همسرش، به او و دخترش تعلق می گرفت ، محروم شده است وحالا مجبور به بیگاری در موسسه مرکز نگهداری از سالمندان است تا از عهده مخارج زندگی خود و تنها دخترومادرپیری که سرپرستیشان را بر عهداه دارد براید ،حرف زد ...



چهره شاد وسرشار ازاعتماد به نفس غلامی برای همه دوستان انرژی بخش است و فراموش می كني که این همان زن تنها و خسته از شبکاریهای مدام است .همیشه پیشقدم در قبول مسئولیت ها بود و هرگز گرفتاری های شخصیش مانع فعالیت هایش نمی شد.



فکر کردم چقدر دیر همدیگر را پیدا کردیم .تبریز از زنان فعال و شایسته وفهیم خالی نیست ولی وجود زنانی که حاضر به پرداخت هزینه حضور در عرصه های سیاسی و اجتماعی باشند و جرئت فریاد با صدای بلند رابه خود دهند، بعلت فضای بسیار بسته سنتی انگشت شمار است.



برای زنان تبریز فعالیت در سیاست آنهم در جبهه اپوزسیون بسیار پرهزینه است حتی فعالیت سیاسی برای زنان همراه با نظام حاکم خالی از ریسک نیست .



در گفتگوهای غیر رسمی با زنان فعال در عرصه های سیاسی اجتماعی وابسته به نظام حاکم یکی از نقاط مشترک آنان با دیگر زنان فعال اجتماعی وسیاسی رنج بردن از نظام مرد سالارانه چند لایه در حاکمیت دولتی است که فرصت های زیادی رااز آنان سلب کرده است و اسفناکتر اینجاست که همین زنان دارای قدرت هرچند محدود ، خود نیز تبدیل به سربازان پیاده، نظام مرد سالار شده اند تنها اینگونه زنان هستند که شانس حضور وادامه حیات در عرصه های سیاسی پیدا میکنند وگرنه بلافاصله خود از صحنه حذف خواهند شد نمونه بارز آن تلاش شگفت انگیز تنها نماینده زن تبریز درمجلس هفتم برای حذف یکی کاندیداهای زن مطرح در انتخابات شو رای شهر85 بود واکنون صدای این نماینده زن، تنها صدای بلند از زنان تبریز است



عنوان سیاسی بودن زن در تبریز شرم آور برای مردان سنتی تبریز است تحمل این عنوان حتی برای بسیاری از مردان سیاست نیز مشکل است هرچند دانشمند فرهیخته تبریزی دکتر سرداری نیا تلاش بسیاری کرده است تا در کتاب تبریز شهر اولین ها،تبریز را در ورود به دروازه های تجدد نه تنها در ایران بلکه در دنیا بعنوان شهر اولین ها معرفی کند،اما اکنون در شهر اولین ها ، هستند بسیاری از زنان تبریزی که در جدال با پیچ وتاب تارهای تنیده در سنت خالی شده ازمحتوای حقوق زنانه مجبور به انتخاب خانواده یا فعالیت سیاسی و اجتماعی شده اند .

این موضوع از مولفه های موثر در خالی تر شدن جای خالی زنان در عرصه های مختلف اجتماعی است هرچند این رویه در ایران به سنت رایجی تبدیل شده است و تمامی زنان از تبعات چنین دیدگاهی رنج میبرند ولی شدت آن در تبریز بیشترلمس می شود.



به همین علت با وجود داشتن عنوان چهارمی از شهرهای بزرگ ایران ظهورهرزنی در عرصه اجتماعی تبریزسریع وپررنگ دیده می شود و بسته به وابستگی فکری اش نظام مرد سالار برای ادامه حیات سیاسی و اجتماعی او برنامه ریزی و تصمیم گیری می کند وصد البته فضای امنیتی کنونی بر میدان فعالیت زنان تبریز سایه اش سنگین تر است و این امر بر نحوه اطلاع رسانی مناسب تاثیر گذاشته.لذا توجه فعالان حقوق زنان در تهران را به این نکته جلب می کنم که شرایط درتبریز با تهران فرق می کند وماندن در میدان برای زنان تبریزی پرهزینه تراز زنان مرکز است وتوان بیشتر ی را می خواهد.از دوستان تهرانی که بواسطه داشتن شبکه اطلاع رسانی وارتباطی قوی بلافاصله پس از هراتفاقی برای همفکران تهرانی خود تلاش مي كنند ،انتظار می رود در چنین مواقعی زنان همفکر خود را در شهرستانها فراموش نكنند.

Read more!
posted by 9/08/2007 12:55:00 AM

---

Friday, September 07, 2007

 

شهناز غلامی هنوز در بازداشت به سر می برد

اورمونيوز(۱۷ شهریور ۱۳۸۶): با اینکه نزدیک ۲۰ روز از دستگیری خانم شهناز غلامی فعال سیاسی آذربایجان و فعال حقوق زن در تبریز می گذرد٬ او همچنان بدون محاکمه در بازداشت به سر می برد و هیچ خبری در خصوص اتهامات وارده به وی در اختیار نزدیکان ایشان قرار داده نشده است. بنا به گزارشهای رسیده از تبریز خانم غلامی روز ۲۱ آگوست ۲۰۰۷ توسط نیروهای اداره اطلاعات تبریز دستگیر شده است.

غلامی به تازگی سایتی را در خصوص مسائی زنان و سیاست توسط همفکران خود راه اندازی كرده است. وی عضو انجمن روزنامه نگاران زن ایران (رزا) نیز هست.

گزارشی از روزنامه‌نگار آزاد و مستقل انصافعلی هدایت در مورد شهناز غلامی را در اینجا بخوانید.



شهناز غلامی - کنگره سالانه ترکهای آذربایجان در قلعه بابک - تیر ماه ۱۳۸۳





حسنا دختر کوچک شهناز غلامی - تیر ماه ۱۳۸۳ قلعه بابک

Read more!
posted by 9/07/2007 10:27:00 PM

---

Tuesday, August 28, 2007

 

خانم غلامی و دختر هشت ساله اش ازسه روز پیش در تبریز مفقود شده اند

براساس اخباری که از هویت طلبان تبریزی دریافت کرده ایم از سه روز قبل خانم غلامی و دختر هشت ساله تحت تکفل وی ناپدید شده اند. گفته می شود حدود ساعت 11 صبح 29 مرداد، چهار نفر از نیروهای لباس شخصی که خود را وابسته‌ به اطلاعات تبریز معرفی می‌کردند، برای دستگیری شهناز غلامی به درخانه‌ی وی رفته‌اند. ایشان مقاومت کرده و درب را به رویشان بسته و گفته‌ است تا حکم جلب رسمی خود را رویت نکند خود را تسلیم نخواهد کرد. به ناچار یکی از آنان جهت اخذ حکم مورد درخواست وی برگشته اما سه تن دیگر همچنان پشت در ایستاده‌اند! طبق آخرین خبر دریافت شده حداقل تا ساعت 15 طرفین همچنان در سنگرهای خود مستقر بوده اند. خانم غلامی در همین فاصله موفق به اطلاع دادن این خبر توسط SMS و تلفن به برخی از دوستان و تماس با وکیل خویش شده است. قابل ذکر است خانم شهناز غلامی قبلا نیز چندین بار به علت فعالیتهای خویش مورد پیگرد قرار گرفته بود. اما براساس اخباری که بعدا کسب شد شهناز غلامي دیگر قادر به تماس با دوستان خود نشده و تاکنون از وی و دختر هشت ساله اش خبری در دست نیست. لازم به ذکر است که همسر خانم غلامی سال گذشته در پی بروز تصادف مرحوم شده است. بانو غلامي به عنوان یکی از فعالین سرسخت حرکت ملی آذربایجان به تازگي سايت “حقوق زنان، حقوق بشر است” را در خصوص مسائي زنان و سياست توسط همفکران خود راه اندازي کرده بود. وي عضو انجمن روزنامه نگاران زن ايران (رزا) نيز مي باشد.میللی شورا

Read more!
posted by 8/28/2007 01:14:00 PM

---

Monday, August 20, 2007

 

هجوم لباس شخصی ها به خانه یکی از فعالان حرکت ملی آذربایجان و حقوق زنان

امنیت جانی و خانوادگی شهناز غلامی در خطر است

میللی شورا - 29 مرداد86 :امروز حدود ساعت 11 صبح، چهار نفر از نیروهای لباس شخصی که خود را وابسته‌ به اطلاعات تبریز معرفی می‌کردند، برای ربودن خانم شهناز غلامی به در خانه‌ی وی رفته‌اند. ایشان مقاومت کرده و درب را به رویشان بسته و گفته‌ است تا حکم جلب رسمی خود را رویت نکند خود را تسلیم نخواهد کرد. به ناچار یکی از آنان جهت اخذ حکم مورد درخواست وی برگشته اما سه تن دیگر همچنان پشت در ایستاده‌اند!

طبق آخرین خبر حداقل تا ساعت 15 نیز هنوز موفق به اخذ حکم نشده و طرفین همچنان در سنگرهای خود مستقر بوده اند. خانم غلامی در همین فاصله موفق به اطلاع دادن این خبر توسط SMS و تلفن به برخی از دوستان و تماس با وکیل خویش، شده است. قابل ذکر است خانم شهناز غلامی قبلا نیز چندین با به علت فعالیتهای خویش مورد پیگرد قرار گرفته بود.

خبرنگار و فعال در زمینه‌ی مسئله‌ی زن و مسئله‌ی ‌ملی در تبریز است وی تکفل تنها فرزند دبستانی خویش را بر عهده دارد. اخبار تکمیلی متعاقبا ارسال خواهد شد.

Read more!
posted by 8/20/2007 01:33:00 PM

---

Saturday, August 04, 2007

 

Read more!
posted by 8/04/2007 06:31:00 AM

---

Thursday, July 26, 2007

 

مشه دي گلين خانيم Məşədi Gəlin Xanım

اندر مظلوميت قصه هاي ايراني! / ديل سئور
۳
, ۱۳۸۶, ۰۰:۳۶

از أنجا كه پیر زنان ترك سواد نوشتن نداشتند تا داستانهاي خود را بنويسند واگر هم مي نوشتند چون تنها خطی که مهارت استفاده از آن را آموخته بودند (دختر ناصر الدین شاه امیر ارسلان را شنید و به فارسی مکتوب کرد) فارسی بود به فارسی می نوشتند و در نهایت آیندگان تصور می کردند این خانم یا آقا فارس بوده و داستان مذکور از میراث اصیل فارسی بوده است یا اینکه حالت بدتری اتفاق می افتاده و شخص به اصطلاح با سوادی پیدا می شده و این بیچاره ها را به حرف می کشیده و داستان آنها را “از نابودی نجات می داده است ” به فارسی ثبت و ضبط می کرده است. و در واقع مصادره می کرده است. شاهد آن بسیار است مقاله زیر تنها گوشه ای از آن است در مقاله ذیل اولا اسم خانم ترکی است گلین خانم. دوم هر چند که مولف سعی کرده به هویت او اشاره نکند و هر آنچه مربوط به این مساله می شود کنار بگذارد در اواسط متن که مطلب گم و گور شود با اشاره ای که خون به دل اصحاب خبر می کند می نویسد …. معلوم هم نيست كه اهل كجا بود. احتمالا از اهالي شمال غرب ايران بود، چون با مقدمات زبان تركي نيز آشنايي داشت. به هر حال وي از مدت ها پيش در جنوب تهران زندگي می‌کرد. او قسمت اعظم عمر خود را درهمانجا به سر آورده بود و قصه هايش نيز متعلق به همان منطقه است. قصه‌هايي كه هر كس آنها را بشنود مي‌تواند به‌جا بياورد و بفهمد…….. آخر کجا ترکی یاد می داده اند که این حانم مقدمات !!! آن را از آنجا یاد گرفته باشد. مگر اینکه او حود ترک بوده باشد
به همین سبب است که سواد ترکی اهمیت فراوان دارد. یعنی هر آنچه می اندیشیم به زبان حود بنویسیم برای این کار باید مدرسه ایجاد شود. به سبب نداشتن سواد چه بسیار داستان ها که به تاراج رفته اند.

زمانی زبانت را مصادره می کنند زمانی مغزت را اجاره مادام العمر می کنند یعنی او زامان او خانیمین مغزینی دییشه بیلمه ییب لر دیلینی دییشه بیلمه ییب لر آمما دانیشدیغینی فارسجا قلمه آلیب لار . ایندی بیزیم مغزلریمیزی ایجاره ائدیرلر اونون تورپاغینین اوستونده ایسته دیک لری بینا نی تیکیرلر و دئییرلر بونون ایچینده یاشایین. بیز ده سونرا او بینانی ییحیب باشقا بینا تیکه بیلمیریک. و اوندان سونرا بیزلر دن بعضی سی اوشاقلارینی فارسلاشدیریرلار. تا ائشیکده کی اینشااتچی سونرا چوح زحمته دوشمه یه

تقصیر اوزوموزده دیر گرک چوخ آییق اولاق . بیز اوزوموز یازیب پوزما بیل سه یدیک اوز داستان لاری میزی اوزوموز یازاردیق. موتاسیفانه بیزیم آتا آنالاریمیز ساوادلانماغا اهمیت وئرمه ییب لر و اونون اوجوبتیندن بعضی لر بیزیم لاپ او بایاغی داستانلاریمیز لا اوزلرینه میراث ییغیبلار و ایندی بیزه فحر ساتیرلار.

مشدي‌گلين خانم، شهرزادي ديگر

در اين موضوع که فرهنگ، تاريخ، ادبيات و زبان هر کشور، پايه‌هاي استوار شخصيت و هويت هر فرد از افراد جامعه هستند، کسي ترديد ندارد. در فرهنگ ما به‌جز تاريخ‌نويسان، اديبان، شعرا، دانشمندان و هنرمندان ايراني، گاه افرادي خارج از مرز و بوم ايران، نقشي بسيار سازنده و مهم در آن برهه از تاريخ ما داشته‌اند. اين امر به‌ويژه در زماني که ايرانيان با شيوه‌هاي تاريخ‌نويسي و پژوهشگري علمي آشنايي کافي نداشته‌اند، بيشتر جلوه مي‌کند.

بسيار بوده‌اند افرادي که به دلايل گوناگون از جمله علاقه‌ي آنها به فرهنگ مشرق زمين، وجود و حضورشان در ايران به دلايل شغلي، سبب شده که رويدادهاي تاريخي، سياسي و ادبي آن دوران اين سرزمين را به‌قلم بکشند. سفرنامه‌ي بسياري از سفيراني که از کشورهاي اروپايي در ايران کار مي‌کرده‌اند، بخشي از تاريخ آن دوران ما را به نمايش مي‌گذارد و از آنجا که آنها با ديدي ديگر به رويداها و مسائل مي‌نگريسته‌اند، جلوه‌ي ديگري از حقايق و واقعيت‌هاي آن دوران را به قلم مي‌کشيده‌اند.

سفرنامه‌ها و نوشته‌هاي اين افراد هميشه جنبه‌ي تاريخ سياسي نداشته، بلکه گاه بنا بر ذوق و علاقه‌اي که داشته‌اند، به بخش ديگري از جمله ادبيات و فرهنگ ايران اختصاص يافته است. يکي از اين افراد که در همين زمينه به پزوهش پرداخته، شخصي بوده‌است با نام « لارنس پل الول ساتن» که بعنوان کارمند جواني از طرف دولت بريتانيا در سال ۱۹۳۵ براي کار در شرکت نفت ايران و انگليس به آبادان فرستاده شد و در همان زمان بود که با «مشدي گلين خانم» آشنا شد. زني که او را «شهرزاد» قصه‌گوي دوران ما ناميده‌اند. اين جوان انگليسي به توانايي «مشدي گلين خانم» در بيان داستان ها و حافظه نيرومند او پي‌برد. بعدها اين آشنايي، سبب نوشتن داستان‌هايي شد که منتشر گرديد و به زبانهاي گوناگون نيز ترجمه شد.

امروزه مردم‌شناسان براي شناخت خلق و خو، شيوه‌ي زندگي، ارزش‌هاي سنتي و پس‌زمينه‌هاي فرهنگي و روان‌شناختي يک کشور، قصه‌ها و داستان‌هاي عاميانه‌ي يک ملت را از پايه‌هاي مهم پژوهشي بشمار مي‌آورند. پژوهشگران، ايران را سرزميني مي‌دانند که يکي از فرهنگ‌هاي بزرگ و شکوفاي قديم را در منطقه‌ي خاور ميانه در خود جاي داده‌است. جايگاه و اهميت ايران براي رشد و تکامل رشته‌اي از دانش که تلاش آن صرف پژوهش‌هاي تطبيقي در قصه‌ها بوده‌ و از اوايل قرن بيستم با شکوفايي هر چه بيشتر در اروپا رواج يافته، انکار ناپذير بوده است.

از آن زمان که گفته شده بود آبشخور بخش بزرگي از قصه‌ها و افسانه‌هاي اروپا را در هندوستان بايد جست، همه دانستند که سرزمين ايران نيز بايد گذرگاه سير و سفر اين قصه‌ها از هندوستان به دنياي غرب باشد. ايران به‌دلايل گوناگون، سرزمين قصه‌هاي در سينه خفته است که سينه به سينه نقل شده و به ديگران رسيده‌است. همچنان‌که قصه‌هاي «مشدي‌ گلين خانم» که پاسدار اين بخش از فرهنگ مردمي ما بوده‌است. به جرأت مي‌توان گفت اگر او نبود، بخش بزرگي از اين گنجينه‌ي گرانبها به‌دست فراموشي سپرده مي‌شد.

در اين‌جا بد نيست اشاره‌اي هم به اين جوان انگليسي داشته باشيم که شيفته‌ي داستان‌هاي ايراني شده بود.

L.P. Elwell Sutton «الِول ساتن»- در سال ۱۹۱۲ در کشور انگلستان به دنيا آمد. پس از پايان تحصيلات متوسطه براي فراگيري زبان فارسي و عربي وارد مدرسه‌ي مطالعات شرقي و آفريقايي دانشگاه لندن شد و در سال ۱۹۳۴ ميلادي در رشته زبان عربي فارغ- التحصيل گرديد. در ۱۹۳۵ براي كار در شركت نفت ايران و انگليس از طرف کشور خود به آبادان فرستاده شد و تا ۱۹۳۸ در اين شركت كار كرد. او در آن زمان کتابي در باره‌ي تاريخ اين شرکت نوشت.

«الول ساتن» از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ ميلادي در راديو «بي‌بي‌سي» به‌عنوان متخصص زبان فارسي و ويراستار بخش ‹‹شنوندگان عربي زبان›› كار مي كرد. و از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۷ در سفارت بريتانيا در تهران به كار مشغول بود. آثار او در مورد رويدادهاي اين سالها به‌ويژه درباره‌ي بحران آذربايجان و حكومت مركزي ايران و حكومت مشروطه، بسيار خواندني است.

او در ۱۹۵۲، كرسي استادي زبان فارسي دانشگاه «ادينبرا» را در اختيار گرفت و تا ۱۹۸۲ در آنجا تدريس كرد. اين شرق‌شناس انگليسي نه تنها در زمنيه زبان فارسي و عربي اطلاعات وسيعي داشت بلكه در بيشتر زبانهاي باستاني و نو خاورميانه و خاور نزديک تبحر داشت. زبان ارمني و پهلوي را نیز خوب مي‌دانست. وي كتيبه‌شناس، خطاط و بازيگر تئاتر هم بوده است. «الول ساتن» در طول زندگي خود، دوازده كتاب و يكصد مقاله نوشته است و سرانجام در ۲ سپتامبر سال ۱۹۸۴، در «ادينبرا» درگذشت.

کتاب «قصه‌هاي مشدي گلين خانم» شامل ۱۱۰ قصه است که در سال ۱۳۷۴ خورشيدي توسط نشر مركز به چاپ رسيده است. حكايت جمع آوري اين قصه‌هاي ايراني، شيرين تر از برخي از خود قصه‌هاست.
« لارنس پال الول ساتن»، ايران شناس انگليسي كه در سال ۱۹۴۳ به عنوان كارمندي از جانب راديوي بريتانيا به ايران آمد، قصه‌هاي «مشدي گلين خانم» را جمع‌آوري کرد و با اين کار خود، بخش بزرگي از فرهنک مردمي ايران را زنده ساخت تا آيندگان نيز بتوانند از اين گنجينه‌ استفاده ببرند. اگر علاقه، آگاهي و همت او نبود، با مرگ قصه‌گوي اين قصه‌ها يعني «مشدي گلين خانم»، اين گنجينه نيز به نابودي سپرده مي‌شد. اين مرد جوان كه در آن هنگام بيش از سي سال نداشت، به عنوان كارمند شركت نفت ايران و انگليس به ايران سفر كرد و با اين سرزمين آشنا شد.

از همان زمان به اهميت اين گنجينه‌ي فرهنگي و ارزش آن پي برد و با شوق و دلسوزي فراوان در پي جمع آوري اين داستان‌هاي جذاب و دل‌آنگيز برآمد. او مي‌دانست اگر دست به اين کار نزند اين منبع باارزش فرهنگي با مرگ «مشدي گلين خانم» که در آن زمان بيش از هفتاد سال داشت، نابود خواهد شد. پس دست به کار بزرگي زد. کاري که بقيه عمر او را با عشق و علاقه به خود اختصاص داد و حتي به عنوان شرق‌شناس، به استادي دانشگاه «ادينبرا» در اسكاتلند رسانيد.

«الول ساتن» كمي پس از ورود به ايران با يك روزنامه نگار ايراني با نام «علي جواهركلام» ديپلمات و روزنامه‌نگار آشنا شد که بعدها در شمار دوستان نزديک او در آمد و آشنايي «گلين خانم» با «الول ساتن» نيز از طريق او انجام گرديد.

«جواهرکلام» مدتي مسئوليت سفارت ايران در شوروي را به عهده داشت و زبانهاي انگليسي و روسي را به خوبي مي‌دانست و در اين زمان مدير روزنامه‌ي «هور» بود. وي که پسرعموي همسر دوم «گلين خانم» بود، اغلب براي قصه‌گويي، او را به منزل خود در خيابان «اکباتان» مي‌برد و «الول ساتن» در يک ميهماني در خانه‌ي او با «گلين خانم» آشنا شد. قصه گوي سالخورده، که اين مرد انگليسي زبان را بسيار کم حرف يافت، شروع به گفتن داستان‌هايي کرد که مرد انگليسي را شيفته‌ي قصه‌گويي و داستان‌هاي ايراني ساخت.

«الول ساتن» خود، اولين برخوردش را با اين زن قصه‌گو که بعدها نام «شهرزاد» قصه‌گوي دوران ما را به خود گرفت، چنين وصف مي كند:

«وقتي متوجه شد كه من ذاتاً آدم كم حرفي هستم شروع كرد به نقل روايت ايراني قصه مشهور «شرط بندي سكوت». بعدها كاشف به عمل آمد كه «مشدي گلين خانم» كه نوشتن و خواندن نمی‌داند، گنجینه‌ای تمام نشدني از قصه‌هاي عاميانه را در ذهن دارد كه با هر حال و موقعيتي جور درمي آيد.»

اين راوي قصه‌هاي ايراني در آن اوقات حدود هفتاد سال داشت، و خودش هم تاريخ دقيق تولدش را نمي‌‌دانست. معلوم هم نيست كه اهل كجا بود. احتمالا از اهالي شمال غرب ايران بود، چون با مقدمات زبان تركي نيز آشنايي داشت. به هر حال وي از مدت ها پيش در جنوب تهران زندگي می‌کرد. او قسمت اعظم عمر خود را درهمانجا به سر آورده بود و قصه هايش نيز متعلق به همان منطقه است. قصه‌هايي كه هر كس آنها را بشنود مي‌تواند به‌جا بياورد و بفهمد.

بنا به گفته‌هاي پسر «مشدي ‌گلين خانم»، او پدرش را در کودکي از دست مي‌دهد و مادر با مرد ديگري ازدواج مي‌کند. همسر دوم گلين خانم «شيخ باقر شيخ العراقين» در اصل اهل عراق بود که مسجدي در «پاچنار» نيز داشت که بعدها به مسجد ترک‌ها معروف شد. او زماني نيز از طرف «ناصرالدين شاه»، کار طلاکاري گنبد «کاظمين» عراق را به عهده گرفته بود. «گلين خانم» در سال۱۳۱۳خورشيدي همراه همسر دوم و فرزند خود به عتبات عاليات رفت. «شيخ باقر» قصد ماندگار شدن در آنجا را داشت اما «گلين خانم» با اين امر موافق نبود. بنابراين «شيخ باقر»، همسر و فرزند خود را به ايران برگرداند و پس از جدايي از او بار ديگر به عراق بازگشت.

به اين ترتيب «گلين خانم» همراه فرزند خويش به تنهايي در تهران زندگي مي‌‌کرد و اغلب به مراقبت از فرزندان خانواده هاي ثروتمند تهران اشتغال داشت و از اين راه زندگ مي‌گذراند. زماني که «الول ساتن» او را ملاقات مي‌کند، «گلين خانم» ديگر بيش از آن پير و فرسوده بود كه بتواند كار خود را ادامه دهد. با وجود اين، خانواده‌هاي سرشناس همواره قدم او را گرامي مي‌داشتند زيرا وي در ميان آن‌ها نيز شهرت به سزايي به عنوان گوينده قصه‌هاي شيرين و سرگرم كننده كسب كرده بود.

خود او يك بار مدعي شد كه مي تواند سراسر سال را نقل بگويد، بدون اين كه يكي از آنها تكراري باشد، و البته دليلي هم براي ترديد كردن در گفته او در دست نيست. اين جوان انگليسي كه سخت شيفته‌ي قصه‌هاي اين زن شيرين كلام خوش گفتار شده بود، با جان و دل آنها را به خاطر سپرد و سپس بر روي کاغذ آورد. وي، مقدار قصه هايي را كه مشدي گلين خانم در گنجينه حافظه داشته به بيش از يك هزار متن برآورد كرده است.

شيفتگي جوان انگليسي براي شنيدن داستان‌هاي ايراني به اندازه‌اي بود که او را واداشت تا بطور مرتب با اين زن ديدار کند و چنين موقعيت مهمي را از دست ندهد. او در فواصل منظم، اغلب در تعطيلات پايان هفته، در منزل دوست خود به ديدن «مشدي گلين خانم» مي‌رفت و در آنجا از او مي خواست قصه بگويد و هر چه را مي گفت ثبت مي كرد. بايد به اين نكته هم توجه داشت كه در آن ايام «الول ساتن» براي اين كار، دستگاه ضبط صوتي در اختيار نداشت، به نحوي كه ناگزير بود، شخصا هر كلمه را با دست بنويسد. نوشت افزاري هم كه او براي تهيه اين مجموعه به كار برده با کمترين امکانات ممکن بوده است. مدادي كم رنگ كه با آن بر روي کاغذهاي زرد شده و پشت کاغذهاي تبليغات و به قطع هاي نامساوي نوشته و بعد همه را به دقت به صورت دفتر درآورده است كه چه بسا به زحمت مي توان آنها را خواند.

زمان، زمان جنگ بود و نوشت‌افزار فراوان نبود. بدين ترتيب هر كس كه به كاغذ زياد احتياج داشت، مي‌بایست آن را از جاهاي مختلف براي خود فراهم مي كرد. اين فرد، اغلب قصه ها يش را بر پشت كاغذهايي كه طرف ديگر آن مطالبي كم و بيش سياسي چاپ شده بوده، يادداشت مي‌‌كرده‌است. او بر پشت کاغذهايي مي‌نوشته که طرف اصلي آن‌ها را معمولاً مطالبي از شرکت تلگراف و پست ايران و نيز اعلام برنامه‌ها و فهرست هر يک از برنامه‌هاي «بي‌بي‌سي» ، پر کرده بود.

هنگامي که راديو تهران تاسيس شد، «علي جواهرکلام» يکي از همکاران راديو بود. او هر هفته «گلين خانم» را با درشکه به راديو مي‌برد و قصه‌هايش را از آن‌جا پخش مي‌کرد. همچنين در مراسم خداحافظي « الول ساتن» هم که در پارک دانشجوي کنوني برگزار شده بود، «گلين خانم» قصه‌اي گفت.

بايد گفت که انگيزه‌ي جمع‌آوري داستان‌هاي ايراني در وجود اين مرد انگليسي چنان قوي بود که از آن پس او سفرهاي متعددي به ايران کرد و در حين اين سفرها، تلاش کرد تا قصه هاي ايراني را با گويش‌هاي مختلف جمع‌آوري كند. او در دانشگاه، دانشجويي داشت كه وي نيز بسيار به ايران علاقه‌مند بود. «ساتن» نوارهاي قصه‌های ايراني را به شاگردش «اولريش مارزلف» سپرد و او بعدها، آنها را به آكادمي علوم آلمان، موسسه‌ي قصه‌شناسي منتقل كرد.

آن‌گاه آكادمي علوم آلمان، از «سيد احمد وكيليان» پژوهشگر فرهنگ عامه خواست تا با پروفسور «مارزلف» شاگرد پيشين و استاد كنوني ايران‌شناسي و قصه‌شناسي ايراني، در پياده كردن اين قصه‌ها، همكاري كند. تعدادي از نوارها پياده شدند و در يك مجلد توسط نشر مركز به نام ««قصه‌های مشدي گلين خانم» به چاپ رسيدند. البته همه‌ي نوارها به تدريج پياده شده‌اند تا بعد به‌صورت کتاب درآيد.

«وكيليان» كه استاد رشته فرهنگ مردم در دانشكده صدا و سيما و دانشكده سينما و تئاتر است، اعتقاد دارد با چاپ كامل اين مجموعه، تحول عظيمي در قصه‌شناسي و نحوه‌ي گردآوري و پژوهش درباره‌ي آن ايجاد خواهد شد.
در پايان اشاره‌ي کوتاهي هم به «اولريش مارزلف» داشته باشيم که او نيز شيفته‌ي ايران بود و فرهنگ ايراني بود و کار قصه‌هاي «مشدي ‌گلين خانم» و استاد خود «الول ساتن» را دنبال کرد.

Ulrich Marzolph- «اولريش مارزلف» دانش‌آموخته‌ي اسلام‌شناسي و از شاگردان زنده‌ياد دکتر «غلامحسين يوسفي» است. اين پژوهشگر و خاورشناس آلماني حدود بيست سال است که در باره‌ي قصه‌هاي عاميانه‌ي فارسي تحقيق مي‌کند و مقاله‌هاي فراواني به زبان‌هاي آلماني و انگليس نوشته که تعدادي از آن‌ها را خود به زبان فارسي نيز ترجمه کرده‌است.

او در گفتگوي با روزنامه‌ي «شرق» در يکي از سفرهاي اخيرش به ايران گفته‌است:

«در کشورهاى ديگر هم کم و بيش تصور قصه‌ها به شکل سابق هنوز وجود دارد. به هر حال اگر اين قصه‌ها به شکل سنتى در جاهاى مختلف در حال نابودى است علت دارد. دليل آن بيشتر به تحول و دگرگوني زندگى مردم برمي‌گردد. امروز فاميل‌هاى بزرگ و خانواده‌هايى که در يک‌جا و يا در يک خانه با هم زندگى مى کردند، از بين رفته است. ما در آلمان از اين خانواده‌ها خيلى کم داريم يا اصلا نداريم. بچه ها فقط با پدر و مادر هستند و در اين ميان بسيار پيش مي‌آيد که پدر و مادر هم به دليل کار در بيرون از خانه، فرصت ماندن در خانه و کنار فرزندان خود را ندارند؛ بنابراين زماني براى پرداختن به فرزند و قصه‌گويى هم وجود ندارد. متاسفانه امروز جدايي بين پدر و مادرها نيز بسيار اتفاق مي‌افتد که فرزندان يا با پدر و يا با مادر زندگى مي‌کنند که آنها هم درگير کارهاى خودشان هستند.»

http://www.kalam.se/mashdi-galin-khanom.html

Read more!
posted by 7/26/2007 07:55:00 AM

---

 

سنگسار در آزربايجان
-------------------------------------------------------------------------------
اسدالله خلخالي
-------------------------------------------------------------------------------
اخيرا جمهوري اسلامي ايران پس از ده سال وقفه، شخصي را در شهر تاكستان آزربايجان سنگسار نمود. جالب توجه است كه نخستين سنگسار اين جمهوري شيعه و فارس در سال ١٣٥٨ باز در شهري آزربايجاني «ااردبيل» بوده است. در واقع جمهوري فارس شيعي در عمر كوتاه خود بيش از ٧٥ در صد از سنگسارهاي خود را در آزربايجان جنوبي انجام داده و بيش از ٨٠ در صد سنگسار شوندگان در كل ايران ترك بوده اند.

تمركز سنگسارهاي جمهوري اسلامي در آزربايجان و ترك بودن اكثريت سنگسار شوندگان را مي توان از جوانب بسيار مطالعه كرد. از جمله اينكه سبك زندگي اي كه جمهوري اسلامي فارس در صدد تحميل آن بر مردم ايران است، بيشترين تضاد را با فرهنگ، سنن و نحوه زندگي سنتا سكولار تركان و آزربايجان كه مهد مدرنيته در ايران است دارد. گروهي نيز سنگسار اخير و اعدام چندين تن با جرثقيل در ملاء عام در تبريز پايتخت آزربايجان و مهد انقلابات را زهر چشم دادن به خلق ترك و ترساندن آنها از بلند نمودن صداي اعتراض براي احقاق حقوق ملي خود دانسته اند. البته اين احتمالات وجود دارند و شايسته بررسي اند، اما ما در اينجا به جاي بررسي اين جوانب، در صدد اشاره به نكته ديگري مي باشيم. آنچه در اينجا مد نظر ماست، سكوت و بي تفاوتي حيرت آور و سوال بر انگيز فعالان، تشكيلات سياسي و انجمنهاي حقوق بشري آزربايجان در مورد نقض صريح حقوق بشري و ملي تركان و آزربايجانيان توسط جمهوري اسلامي است.

اين بي تفاوتي مي تواند ناشي از دلايل زير باشد:

١- بسياري از فعالان و تشكيلات آزربايجاني، حتي به ظاهر تندروترين و افراطي ترين آنها كه خواهان استقلال آزربايجان جنوبي اند، درك درستي از اراضي اين آزربايجان جنوبي مورد ادعاي خود ندارند. اينان كه به ظاهر دشمن خوني شونيسم فارس، جريانات پان ايرانيستي و دولت بنيادگراي فارسگراي ايرانند، در تعريف حدود و ثغور آزربايجان عينا مانند همان شونيسم فارس، جريانات پان ايرانيستي و دولت بنيادگراي فارسگراي ايران، تقسيمات اداري دولتي را ملاك خود قرار مي دهند و آزربايجان را منحصر به دو استان آزربايجان غربي و شرقي دانسته و عينا مانند آنها بخشهاي تركنشين شمال غرب كشور واقع در استانهاي اردبيل، زنجان، گيلان، كردستان، قزوين، مركزي، تهران، قم و كرمانشاه را خارج از آزربايجان مي دانند. اين دسته كه ظاهرا با حرارت تمام از آزربايجان ناميده شدن مناطق شمال ارس در تاريخ، تعلق مناطق ارمني نشين در جمهوري آزربايجان و يا كردنشين در جنوب استان آزربايجان غربي به آزربايجان دفاع مي كنند، خود در عمل از آزربايجان ناميدن بيش از دو سوم از سرزمين ترك نشين آزربايجان در شمال غرب كشور طفره رفته، تعلق اين سرزمينها به آزربايجان را با نوشته ها و برخوردهاي خود منكر شده و عملا دو سوم خاك آزربايجان جنوبي را بي سر و صدا به قوم گويا اشغالگر فارس پيشكش مي كنند. البته طبيعي است همچو جريانات منحرفي وقايع استان قزوين را نيز غير مربوط به آزربايجان دانسته و خود را موظف به موضعگيري در باره آنها ندانند.

٢- بسياري از فعالان و تشكيلات آزربايجاني به ويژه انجمنهاي مربوط به حقوق بشر، متاسفانه دركي نادرست از حقوق بشر دارند. اينها صرفا حقوق زباني تركان آزربايجان را حقوق بشر قلمداد كرده و خود را موظف به دفاع از كساني آنهم منحصرا افرادي با تمايلات مليتگرايانه مي دانند كه به سبب فعاليت در باره حقوق زباني تحت فشار و تضييق جمهوري اسلامي قرار گرفته اند. طبيعي است كه در سايتها و گزارشات اين گونه فعالان سطحي نگر و انجمنهاي ناآشنا با حقوق بشر، خبر و انعكاسي از تضييق حقوق گوناگون مردم آزربايجان و ملت ترك در سراسر ايران از طرف دولت جمهوري اسلامي ايران، از جمله حقوق معوقه زنان؛ مجازاتهاي غيرانساني مانند اعدام، سنگسار، قطع عضو؛ تضييق حقوق تركان منسوب به گروههاي اعتقادي علوي (قزلباش، اهل حق)، جعفري (از جمله شيعيان غيرمعتقد به ولايت فقيه)، بهائيان در آزربايجان و غير آن؛ تضييق حق تجمع و تشكل مردم و گروههاي اجتماعي و مبارزات صنفي كارگران و معلمان آزربايجان و ترك در سراسر ايران و ... نمي توان يافت. حال آنكه تضييق همين حقوق از سوي دولت جمهوري اسلامي در مناطق كردنشين با دقت و جزئيات فراوان و به طور مداوم در سايتها و گزارشات فعالان و تشكيلات سياسي و انجمنهاي حقوق بشري كردي در ايران و خارج آن منعكس مي شود و به درستي به عنوان سركوب خلق كرد و كردستان شرقي به جهانيان و مراكز ذيصلاح عرضه مي گردد.

٣- بسياري از فعالان و تشكيلات سياسي آزربايجان، درك و نگرشي بسيار نادرست و سطحي از سياستهاي استعماري و آسيميلاسيون دولت جمهوري اسلامي داشته، اين سياستها را صرفا در اعمال محدوديتهاي زباني خلاصه مي كنند و از وجوه و ابعاد ديگر سياستهاي استعماري و آسيميلاسيونيست دولت جمهوري اسلامي غافل اند. حال آنكه سياست هاي آسيميلاسيونيست دولت جمهوري اسلامي و مستعمره سازي آزربايجان جنوبي بسيار وسيعتر از تضييقات زباني صرف بوده محدود به آن نيست و همه ابعاد اجتماعي، فرهنگي، سياسي، اقتصادي، ديني و جز آن را شامل مي شود. به عنوان مثال:

الف- تحميل حجاب و اكنون لباس ملي براي زنان تحت نام «طرح عفاف» و «پوشش ملي زنان ايراني»، علاوه بر تحديد آزاديهاي فردي زنان در انتخاب پوشش در كل ايران كثيرالمله، سياستي است كه مستقيما هويت ملي زنان ترك در سراسر ايران را نشانه گرفته است، چرا كه لباس سنتي زنان ترك از اساسي ترين مولفه هاي هويتي اين خلق است و از ميان بردن آن با حجاب اسلامي و يا چادر كه پوششي فارسي-زرتشتي است، مترادف با حمله به هويت تركي و آسيميلاسيون و فارسسازي خلق ترك است. تحميل «حجاب اسلامي» و «چادر زرتشتي-فارسي» به زنان ملل ساكن در ايران به مقصد كم رنگ كردن رنگارنگي و تشخص ملي ملل ساكن در ايران كه هر كدام طبق سنن و فرهنگ و تاريخ خود سليقه و سبك خاصي در انتخاب پوشاك داشته و داراي لباس ملي ويژه اي هستند، انجام مي گيرد و به همين دليل نيز در ضديت آشكار با فرهنگ و هويت ملي ترك و آزربايجان است. تحميل و ترويج حجاب اسلامي و چادر زرتشتي -فارسي در آزربايجان و يا ميان تركان، در مراكز دولتي، موسسات آموزشي و كوچه و خيابان در سراسر مناطق ترك نشين ايران همواره ميبايد از طرف تمام فعالان سياسي و حقوق بشري آزربايجان به عنوان سياستهاي فارسسازي ملت ترك تعقيب، منعكس و محكوم شود.

ب- تحميل «ولايت فقيه»، گماردن «نمايندگان ولايت فقيه» از مركز-فارسستان در شهرهاي آزربايجان و ديگر مناطق ترك نشين، «دادگاههاي ويژه روحانيت» وابسته به مركز، حتي تبليغ «شيعه امامي» كه تفسير فارسي شيعه دوازده امامي متشرعه است، آموزش اين مذهب فارسي در مدارس ترك و آزربايجان و تدريس آن در كتب تعليمات ديني مدارس در شهرهاي ترك نشين و آزربايجان مي بايست به عنوان يكي از اساسي ترين سياستهاي آسيميلاسيون و فارسسازي و مستعمره نمودن آزربايجان تلقي شود. شيعه امامي، ولايت فقيه و .... همه در ضديت كامل با هويت ملي خلق ترك و آزربايجان و درك سنتي مردمان ترك از اسلام و يا اسلام تركي اند. هر اقدامي براي تبليغ و ترويج شيعه امامي و ولايت فقيه در آزربايجان و ديگر مناطق ترك نشين ايران، از جمله وابستگي تحقيرآميز «حوزه هاي علميه» تربيت روحاني در آزربايجان به مراكز شيعي فارسستان و تدريس شيعه امامي در كتب درسي و مدارس مي بايد از سوي فعالان سياسي و انجمنهاي حقوق بشري آزربايجان مستقيما به عنوان اقدامي ضد ترك و ضد آزربايجاني از سوي دولت تعقيب، منعكس و محكوم شود. تاثير ترويج شيعه امامي فارسي در آزربايجان و ميان ملت ترك بويژه عشاير و روستائيان بر نابودي فرهنگ و هويت ملي ترك و آزربايجان، بسيار مخربتر و مهلكتر از ترويج زبان تحميلي و استعماري فارسي در ميان خلق ترك و آزربايجان است.

ج- «دولت ديني» در تضاد با سنت دولتمداري تركي قرار دارد. در ميان بيش از دويست دولت و امپراتوري تركي در تاريخ هرگز هيچ دولت تركي تحت سيطره مقامات «روحاني» و خادمان دين نبوده است، زمامداران ترك يا با دستگاه روحاني كه تحت كنترلشان بوده به مدارا رفتار كرده اند (مانند برخي شاهان صفوي و قاجار) و يا آشكارا به سركوب آن پرداخته اند (مانند نادرشاه و محمد شاه قاجار) و يا مانند دوره ايلخانان و احمد شاه قاجار بيطرفي مطلق ديني را مراعات نموده اند، اما به همه حال دولت ترك هميشه فوق دستگاه ديني و مستقل و جدا از آن بوده است. هر زمان نيز كه در يك دولت ترك قدرت و نفوذ روحانيون و خادمان دين افزايش يافته (مانند برخي دوره هاي صفوي و عثماني)، به همان نسبت خصلت تركي و هويت ملي تركي آن دولت به سرعت از ميان رفته است. بنابراين صرف وجود و حاكميت دولتي ديني در آزربايجان، آنهم دولتي غير آزربايجاني و مدافع مذهب فارسي شيعه امامي، وضعيتي برضد هويت ملي ترك و آزربايجاني، غيرمشروع و تحميلي است، چه برسد به اجرائات اين دولت فارس شيعه و غبر آزربايجاني بر اساس شيعه امامي فارسي در آزربايجان ترك مانند سنگسار، اعدام و قصاص زنان و مردان آزربايجاني و ترك.

٤- تقديم تصويري دگماتيك، سطحي، انعطاف ناپذير، متعصب، خشن، بدوي و غير انساني از اسلام، ويژه كاست روحانيون شيعه امامي فارسي است و در ضديت با درك اسلام نخبگان ترك و نيز اسلام مردمي ترك قرار دارد. اسلام نخبگان ترك و اسلام مردمي تركي كه بهترين نمونه آنرا به ترتيب در اسلام شمس تبريزي-مولاناي رومي و عشاير ايلات ترك شاهسئوه ن و قاشقاي، افشار و ... مي توان ديد، بر محور تساهل، تسامح و دوستي و محبتو سنن ملي تركي قرار دارد. وضعيت در سطح دولتي نيز اين چنين بوده است، به عنوان نمونه در تمام دوره حكومت ٧٠٠ ساله امپراتوري ترك عثماني، مجازات سنگسار شرعي تنها يكبار در سال ١٦٧٩ اجرا شده و زن متاهلي (همسر قواف عبدالله چلبي آقسارايي) به جرم همخوابي با مردي يهودي رجم شده است و پس از آن، اين حكم غيرانساني براي هميشه تعطيل گرديده است. بنابراين هر گونه مجازات خشن و غيرانساني كه به نام شرع از سوي جمهوري اسلامي در داخل مرزهاي آزربايجان جنوبي و همچنين ديگر نقاط ترك نشين ايران و حتي در مورد تك تك شهروندان ترك ايراني اجرا شود، مي بايست به عنوان تخريب ويژگيهاي رفتاري و آزاديهاي مذهبي تركان و آزربايجان از سوي دولت جمهوري اسلامي و بر عليه درك سنتي و مردمي خلق ترك از اسلام تلقي شده از سوي فعالان سياسي و انجمنهاي حقوق بشري آزربايجاني و تركي محكوم شوند.

٥- گروهي از فعالان سياسي و فرهنگي ترك و آزربايجاني اساسا مشكلي با حكم اعدام، سنگسار و يا ديگر احكام غيرانساني فقه شيعه امامي و حتي دولت ديني ندارند. اين گروه هر چند از جهت زباني داراي خود آگاهي و شعور ملي اند و اين شعور ملي همه روزه در حال گسترش و افزايش است و به درستي سياستهاي آسيميلاسيونيست و فارسسازي جمهوري اسلامي را نقد كرده به چالش مي كشند، اما در عين حال از آنجائيكه به اسلام شيعي امامي كه تفسيري فارسي از شيعه دوازده امامي (در مقابل جعفري و يا تفسير تركي شيعه دوازده امامي متشرعه) است قائل اند، از جهت ديني و مذهبي مي بايست به عنوان تركان فارس شده تلقي گردند. اين افراد هرچند در آغاز خوش نيت و پاكدل باشند، در نهايت مانند نمونه هاي سيد جمال الدين اسدآبادي، مهدي بازرگان، محمد حنيف نژاد، مصطفي چمران، مهدي باكري، محمد تقي جعفري و صدها ترك مذهبي امامي شده ديگر، در دراز مدت به جاده صاف كن استعمار فارسستان در آزربايجان و فارسسازي ديني و اعتقادي ملت ترك تبديل خواهند شد. از اينرو با جريانات سياسي ترك و آزربايجاني معتقد به شيعه امامي مي بايست با احتياط برخورد نموده و آنها را مبلغ مذهب ملي فارسها يعني شيعه امامي و فارسيگري در ميان تركان ايران و آزربايجان دانست. اين افراد و جريانات مي بايست درك كنند كه نمي توان از يك سو سياستهاي زباني قوميتگرايان فارس و دولت جمهوري اسلامي يعني تحميل زبان فارسي و دشمني با زبان تركي را تنقيد كرد و از سوي ديگر سياستهاي ديني قوميتگرايان فارس و دولت جمهوري اسلامي يعني تبليغ شيعه امامي فارسي در ميان ملت ترك و ترويج انديشه منحط اختلاط دين و دولت و ريشه كن كردن اسلام مردمي تركي و سكولار را مدافعه نمود.

بنابراين:
- دولت ديني، بر ضد سنت دولتمداري تركي و تاريخ آزربايجان است،
- مذهب شيعه امامي فارسي و همه تفرعات بدعت آميز آن مانند ولايت فقيه و ... در ضديت با فرهنگ و هويت ملي تركي و تفسير تركي شيعه دوازده امامي متشرعه يعني مذهب جعفري قرار دارد،
- ترويج شيعه امامي فارسي و اجراي احكام فقهي آن در آزربايجان، از اساسي ترين مولفه هاي فارسسازي ملت ترك و مستعمره ساختن آزربايجان توسط دولت ايران است
- اجراي احكام شريعت در آزربايجان مي بايست به عنوان اقدام آگاهانه دولت ايران براي تخريب و زدودن سنت ديرينه سكولاريسم خلق ترك و آزربايجان تلقي شود.
- ترويج فرهنگ خشونت، انتقام، تعصب، كينه توزي و بدويت به اسم شريعت و با انجام مجازاتهاي غيرانساني، در ضديت كامل با سنن و فرهنگ مردمي خلق ترك كه بر محور محبت و دوستي است قرار دارد.
- احكام سنگسار، اعدام، قصاص و .... در اسلام مردمي ترك كه بر اساس مدارا، تساهل و تسامح مذهبي جائي ندارد.
- اجراي مجازاتهاي دهشت انگيز ضدانساني مانند سنگسار، اعدامهاي خياباني و قطع عضو و انعكاس آنها در رسانه ها حتي انجام آنها در ملا عام مي بايد به عنوان سياست ترور دولتي براي در هم شكستن حس غرور ملي و انگيزه مقاومت ملت ترك بر عليه دولت جمهوري اسلامي فارسي تقلي شود.
- دولت ديني، شيعه امامي سازي خلق ترك، اجراي احكام شريعت، تفسير بدوي از اسلام، مجازاتهاي دهشت انگيز غير انساني، تبليغ فرهنگ خشونت و ..... همه در تناقض با روند مدني شدن، تجدد و توسعه آزربايجان اند.

با توجه به آنچه گفته شد انتظار ميرود فعالان فرهنگي، تشكيلات سياسي و انجمنهاي حقوق بشري ترك و آزربايجاني بويژه در خارج با تجديد نظري اساسي در اصول نارسا و معيارهاي تنگي كه به عنوان تضييق حقوق ملي و انساني ملت ترك و آزربايجان از سوي دولت جمهوري اسلامي براي خود تعريف نموده اند، موارد بسيار مشخصي مانند سنگسارها و اعدامهاي خياباني در آزربايجان را نيز در جرگه آن اصول و معيارها داخل، آنها را متماديا در گزارشات و سايتهاي خود منعكس و با رساترين وجه ممكن به اين اخلال حقوق ملي و انساني تركان و آزربايجانيان اعتراض كرده و آنها را محكوم كنند.

Read more!
posted by 7/26/2007 06:40:00 AM

---

Friday, June 08, 2007

 

داش قالاق

ايواز طاها

گؤبه‌يه‌جن باتاقليقداكي تورپاغا باسديريلميشدي. گؤزلري نه‌يي ايسه آختاریردی. اللرییله ساچینی دارتیشدیریدی اضطراب ايچينده. مئيدانچادا دؤوره وورموش آدامدان ايينه آتماغا يئر يوخدو. اوشاقلي- بؤيوكلو تاماشاچيلار اونون هاچانسا كئچينه‌جه‌ييني گؤزله‌ييرلر. قان دولان گؤزلريني آچير، گؤزونو قاري ننه‌نين قوجاغينداكي اوشاغا زيلله‌يير. اوشاغين الينده كي قيرميزي آلما باخيشلاريني اوخشايير. سولغون تبسّمونو اووجو ايله اوشاغا اوفورور. قان بورنون اوجوندان سوزولور.

□

مئيدان باتاقليغين قيراغيندا يئرله‌شير. ايندي باتاقليق قوپ- قورودو . چارتلاق- چارتلاق اولسا دا، اونون تورپاغي هله ده يوموشاقلغینی ايتيرمه‌ييب. اونو ائله بورداجا گؤبه‌يه‌دك قويلا‌يا‌جاقديلار.

آز اؤنجه همهمه قوپسا دا، اَلي كولونگلو بیریسی، اعتناسيز اوتوروب، اوزو اويانا. ائشمه بیغلی، توپ ساققالي كيشي. جیغاراسینی ائشیر، کاغیدین اوجونو دواقلارییلا ایسلادیر. پاپریز حاضیردیر. آلیشقانی یاندیرمامیش، بيريسي ياخينلاشير اونا.

ميئداني اوزوك قاشي كيمي آرايا آلميش ياماجلار آروادين باشينا فيرلانير. الینی باشيندا داراقلاییر. بلکه ياماجلار گؤيه قالخير، بؤيوك اوچغون كيمي اونون باشينا اوچور. سانكي هر نه سوكوتدا كئچير. جاماعاتین گور همهمه سی، سماوي بير خور (كر) كيمي بوتون خيردا سسلري اودور. بيرجه گؤزلرده كي اضطرابدان، و دوداقلارداكي توتقون گولوشلردن باشقا. باياق اَلي كولونگلو كيشي‌يه ياخينلاشان آدام، اونون قولاغينا نه سه پيچيلدايير. كيشي ديم- ديك دورور، اوووجلارينا توپورور. كولونگ جاناوار باشي كيمي سس‌سيز سميرسيز، ائنير- قالخير. مئيدانين قيراغينداكي باتاقليقدا قويو قازيلير گؤبه‌دك. الي كؤلونگلو كيشي چيخير، قازديغي چالانين قیراغیندا اوتورور. تورپاق قالاغینین اوزه‌رينده. چايلاق داشلاري دا گليب چيخاندا قويلاياجاقديلار اونو .

ائله بو آندا بير اؤكوز آراباسي جاماعتي يارا – يارا گليب ميدانچانين تن اورتاسينا چيخير. مين باتمان خيرداجا چايلاق داشلاريني بوشالدير، گئدير. همهمه یاتیر. سوکوت. گؤزلوكلو بيريسي قاييديب، آرخاسينداكي گؤي‌گؤز، ساري ساچلي قادينا دئيير: «باخ ! اينديجه جنّتين قاپيلاري آزغين قوللارين اوزونه آچيلاجاق!» جاماعات بونو ائشيتميش كيمي داشلارا هجوم ائدير، باجارديقجا گئن بالاق اتك‌لريني داشلا دولدورورلار. داش توكنديكده هامي بيره‌ر- بيره‌ر آدديملارلا قاباقکی يئرلرينه قاييديرلار.

گؤبه‌يه‌جن تورپاغا قويلانيب. گؤزلري چاشقین باخيشلارلا جاماعاتي سوزور. گؤزونو يومور آچير. يئنه ده يومور، بلكه ده گؤردوك‌لرينه اينانا بيلمير. جاماعات اللرينده داشلاري كؤكس اؤتورمه‌دن حاضيرديلار. كيمسه‌نين بيرينجي داشي آتماغا اوره‌يي گلمير. گؤزلرده‌كي دوْنوق باخيشلار بونو دئيير. مئيدانچادا سوكوت، انتظار، چاشقينليق، باتاقليقدا ايسه قورخو، اضطراب، نه بيليم يوموشاق بير اوره‌يين سويوق دؤيونتوسو. . نه گؤزه‌ل دیرگؤزلری، آنا دئییر، سونرا اوشاغین اوزوندن اؤپور. گؤز یاشلاری اوشاغین اوزونه یاخیلیر.

غفلتَن سوكوت پوزولور. بالاجا اوشاق الينده‌كي قيرميزي آلماني آناسينا آتير. داش، ياز ياغمورو كيمي قادينين اوست‌باشينا ياغير، اوزگؤزونه دَيير.

اؤیکونون سوژئتی محسن مخلبافین «نان و گل» باشلیقلی سئناریسیندن آلینمیشدیر.

Read more!
posted by 6/08/2007 12:20:00 PM

---

Saturday, June 02, 2007

 

٢- رو گرفتن يك شيوه باستان ايراني بوده

احمد كسروي


نخست از تاريخچه رو گرفتن سخن ميرانم. بايد دانست كه رو گرفتن يك شيوه باستان ايراني بوده و تا آنجا كه ما آگاه شده ايم، از زمان هخامنشيان اين شيوه در ايران (در شهرها) رواج ميداشته.

در اينباره از كتابهاي باستان روم و يونان تكه هائي بدست مي آيد و ما اينك يكي از آنها را كه روشنتر و رساتر ميباشد در پائين مي آوريم:

باشد كه خوانندگان نام تميستوكليس را شنيده اند. در زمان هخامنشيان كه جنگهائي در ميانه دولت ايران با آتن و اسپارت و ديگر شهرهاي يونان رفت و از جمله خشايارشا پادشاه هخامنشي با دسته هاي سپاه بسياري از داردانيل گذشته به آتن تاخت و يكرشته جنگهاي بزرگي كه در تاريخ بنامست رخداد، در آن پيآمدها سردسته آتنيان بلكه راهبر همه يونانيان تميستوكليس مي بود. اين مرد باهوش و انديشه توانست با جانفشانيها و زيركيهاي خود آتن، بلكه همه يونان را در برابر سپاه انبوه ايران نگه دارد و نيكيهائي به همشهريان خود كرد. ولي چون جنگ پايان پذيرفت و چند سال گذشت يونانيان برخي ايرادها به تميستوكليس گرفتند و او را از آتن بيرون راندند. سپس نيز نام بدخواهي با يونان به او ببسته بداوريش خواندند. تميستوكليس به جان خود ترسيده ناچار شد بگريزيده و به دربار هخامنشي پناهد، و با آنكه از دشمنان بنام ايران شمرده ميشد دربار هخامنشي او را پذيرفته چندان نوازيد كه داستان پذيرائي از او ضرب المثل گرديد. پلوتارخ كه يكي از تاريخ نويسان بنام يونانست داستان گريختن او را از يونان بدينسان مي نويسد:

"براي روانه ساختن او نيكوگنيس (ميزبانش) تدبيري بدينسان انديشيد كه چون مردم آسيا بويژه ايرانيان غيرت زنان را سخت نگه مي دارند، نه تنها همسران خود بلكه كنيزان زرخريد يا برگزيدگان (همسران ناقانوني) را نيز سخت مي پايند، و چنان نگاهشان مي دارند كه بايد هميشه درون خانه باشند و از در بيرون نيايند و هر گا